I OSK 2364/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant st. asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1044/14 w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla opiekuna oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 maja 2015r., sygn. akt II SA/Sz 1044/14 w pkt I. oddalił skargę W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla opiekuna; w pkt II orzekł o kosztach postępowania. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Drawsku Pomorskim, działając z upoważnienia Burmistrza Drawska Pomorskiego, na podstawie art. 2 ust. 1 - 4, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r. poz. 567) w związku z art. 17 i art. 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku W. L., orzekł o: 1. przyznaniu zasiłku dla opiekuna z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J. L. w okresie od 1 maja 2014 r. do chwili ustania potrzeby, 2. odmowie przyznania prawa do zasiłku dla opiekuna z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J. L. w okresie od 1 lipca 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r., 3. ustaleniu sumy odsetek naliczonych do dnia 15 maja 2014 r. na kwotę zero złotych, 4. nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek uprawniających go do uzyskania prawa do zasiłku dla opiekuna bezterminowo od 1 maja 2014 r. Jednocześnie uznał, iż wnioskodawca nie spełnia przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku dla opiekuna w okresie od 1 lipca 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r. z uwagi na otrzymywanie w tym okresie zasiłku stałego. W odwołaniu od powyższej decyzji w części obejmującej odmowę przyznania prawa do zasiłku dla opiekuna w okresie od 1 lipca 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r. oraz odmowę przyznania składek emerytalno – rentowych za w/w okres skarżący wskazał, że zasiłek stały należy traktować jako pomoc społeczną w okresie bezpodstawnego pozbawienia go środków do życia i jego zdaniem nie może mieć to wpływu na kwestię uzyskania przez niego prawa do zasiłku dla opiekuna. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie w pkt 1 uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej punkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji, w pkt 2 orzekło co do istoty sprawy przyznając W. L. prawo do zasiłku dla opiekuna w wysokości 520,00 zł z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J. L. w okresie od 1 października 2013 r. do 31 października 2013r. wraz z ustawowymi odsetkami określonymi przepisami prawa cywilnego. W uzasadnieniu Kolegium podało, że skarżący w dniu 26 maja 2014 r. złożył wniosek o przyznanie utraconego świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lipca 2013 r. do dnia wejścia w życie ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów oraz od dnia wejścia w życie ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Do wniosku dołączył dokumenty niezbędne do ustalenie prawa do zasiłku dla opiekuna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie zwróciło uwagę, że w przypadku skarżącego zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Z przepisów art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy wynikają dwie przesłanki warunkujące przyznanie prawa do zasiłku dla opiekuna. Pierwszą z nich jest wygaśnięcie z mocy prawa decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, drugą spełnianie warunków do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. w okresie od 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Kolegium wskazało, że o ile pierwszą z wymienionych wyżej przesłanek skarżący spełnia, to jednak nie spełnia drugiej z nich. Organ wskazał, że skarżący był uprawniony do zasiłku stałego od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 września 2013 r. (decyzja z dnia 4 lipca 2013 r.) oraz od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 31 października 2015 r. (decyzja z dnia 26 listopada 2013 r.). Druga decyzja została uchylona z dniem 1 maja 2014 r. To – w ocenie organu – oznacza, iż wnioskodawca nie był uprawniony do zasiłku stałego w okresie od 1 do 31 października 2013 r., a więc tylko w tym okresie spełniał przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Prowadzi to do uznania, iż za powyższy okres wnioskodawcy przysługuje prawo do zasiłku dla opiekuna wraz z ustawowymi odsetkami określonymi przepisami prawa cywilnego, czemu Kolegium dało wyraz w pkt 2 rozstrzygnięcia. Kolegium zaznaczyło, że posiadanie prawa do zasiłku stałego wyklucza możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2012 r. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium oraz przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego bezprawnie odebranego z dniem 30 czerwca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, podtrzymał skargę, zarzucając: 1. naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów, skutkującą przyjęciem, iż z przedłożonego w sprawie materiału dowodowego wynikał brak podstaw prawnych do podjęcia decyzji o przyznaniu skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego we wnioskowanym zakresie, 2. naruszenie art. 6 w związku z art. 12 K.p.a., stanowiące obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanej decyzji, polegającą na braku wnikliwego, logicznego i spójnego przeanalizowania zebranego materiału dowodowego. W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku dla opiekuna z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J. L. w okresie od 1 lipca 2013 r. do 30 września 2013 r. oraz od 1 listopada 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami określonymi przepisami prawa cywilnego oraz wraz z przyznaniem opłaty składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od kwot przyznanego zasiłku. W uzasadnieniu wskazano, że skoro fakt rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego nie wpływa na okoliczności warunkujące ustalenie i wypłatę zasiłku dla opiekuna, to nie powinno również mieć wpływu pobieranie zasiłku stałego, który umożliwiał egzystencję w sytuacji niezgodnego z przepisami pozbawienia skarżącego świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1044/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w pkt I. oddalił skargę, w pkt II orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała negatywna przesłanka wykluczająca możliwość nabycia przez skarżącego uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie, kiedy pobierał on zasiłek stały. Poza sporem pozostaje bowiem okoliczność, że skarżący był uprawniony do zasiłku stałego od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 września 2013 r. (decyzja z dnia 4 lipca 2013 r.) oraz od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 31 października 2015 r. (decyzja z dnia 26 listopada 2013 r., - uchylona z dniem 1 maja 2014 r.). W świetle art. 17 ust. 5 pkt 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący nie spełnia ustawowych warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w powyższych okresach, a zatem w tych samach okresach nie przysługuje mu zasiłek dla opiekuna. Sąd podkreślił, że dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności ze stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Zatem, wobec jednoznacznego brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 1a w/w ustawy bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje zaprezentowana w skardze argumentacja. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący, reprezentowany z urzędu przez radcę prawnego, zaskarżając go w części, tj. w zakresie pkt I. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę, jak również o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości za postępowanie przed NSA według norm przepisanych, gdyż koszty te nie zostały w żadnej części opłacone przez skarżącego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014r., poz. 567), tj. art. 2 ust. 1 w związku z ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1557), tj. art. 11 ust. 3; 2. błędną wykładnię i zastosowanie przepisów w/w ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, tj. 2 ust. 2 w zw. z ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. Wyrokowi zarzucono także naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 7 K.p.a. – zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli – czego w rzeczywistości nie dokonano; 2. art. 77 § 1 K.p.a. – zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy – czego w rzeczywistości nie dokonano; 3. art. 80 K.p.a. – zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona – czego w niniejszej sprawie nie dokonano. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że fakt pobierania zasiłku stałego wynikał tylko i wyłącznie z pozbawienia skarżącego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie skarżącego zasiłek taki należy traktować jak pomoc społeczną. W ocenie skarżącego kasacyjnie, skoro fakt rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego nie wpływają na okoliczności warunkujące ustalenie i wypłatę zasiłku dla opiekuna, to nie powinno również mieć wpływu pobieranie zasiłku stałego, który umożliwiał egzystencję w sytuacji niezgodnego z przepisami pozbawienia skarżącego świadczenia pielęgnacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art.176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa procesowego może odnieść skutek w przypadku wykazania, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zarzutu błędnej wykładni związane jest z wykazaniem, że przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie określonego przepisu narusza uznane dyrektywy interpretacyjne. Wymaga zatem z jednej strony wskazania, na czym polega błąd Sądu w interpretacji przepisu, jakie dyrektywy zostały naruszone, zaś z drugiej strony wykazania, jakie winno być prawidłowe rozumienie przepisu. Zarzut niewłaściwego zastosowania natomiast wymaga wykazania, że w ustalonych okolicznościach faktycznych doszło do wadliwej kwalifikacji prawnej i stan faktyczny nie odpowiada hipotezie zastosowanej normy prawnej. Trzeba też zwrócić uwagę, że w skardze kasacyjnej, ze względu na jej sformalizowany charakter i związanie zarzutami, nie jest dopuszczalne i skuteczne powoływanie się na zarzuty zgłaszane w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym czy przed sądem I instancji. Na etapie skargi kasacyjnej zarzuty musza być skierowane wobec wyroku sądu I instancji, nie mogą ich zastąpić zarzuty zgłaszane pod adresem innych organów i rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego. Skierowane one zostały w stosunku do przepisów regulujących prowadzenie postępowania wyjaśniającego i ocenę materiału dowodowego. W skardze kasacyjnej ograniczono się jedynie do zacytowania brzmienia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zarzuty nie zostały w żaden sposób uzasadnione. Nie jest zatem wiadome, jakie okoliczności faktyczne zostały wedle skarżącego źle ustalone i jakie dowody pominięto, oraz jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 7 k.p.a. ma złożoną konstrukcję i zawiera kilka norm prawnych, w skardze nie określono które z nich i w jaki sposób zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie ani identyfikować zarzutów, ani też budować ich uzasadnienia, orzeka w granicach złożonych zarzutów. Zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i 80 są gołosłowne. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Nie stanowi uzasadnienia stwierdzenie, że tego nie zrobiono, konieczne jest wskazanie, jakie dowody pominięto, na jaką okoliczność i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Podobnie wygląda kwestia zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a., zarzucają naruszenie tego przepisu trzeba wskazać, jakie dowody pominięto ustalając określoną okoliczność. Trzeba też zastrzec, że przepisy te odnoszą się do etapu czynienia przez organ ustaleń faktycznych, a nie do etapu kwalifikacji prawnej stanu faktycznego. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania zgłoszone w skardze kasacyjnej nie mogły zatem odnieść skutku. Nie są także skuteczne zarzuty dotyczące prawa materialnego. Pierwszy z nich dotyczy art. 2 ust. 1 ustawy z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie (...) w związku z art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (...). Ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. regulowała sytuację osób, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Wygaśnięcie tych decyzji przewidywał art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (...). Przepis art. 11 ust. 3 tej ustawy został uznany za niezgodny z Konstytucją wyrokiem TK z 16 grudnia 2013 r., sygn. K 27/13 i utracił moc obowiązująca z dniem 16 grudnia 2013 r. Z tego powodu ustawa z 4 kwietnia 2014 r. reguluje sytuację osób, które utraciły świadczenia w związku z wygaśnięciem decyzji. Zasadę tę wyraża właśnie art. 2 ust. 1 ustawy z 4 kwietnia 2014 r. Skarżący zalicza się do osób, które utraciły z dniem 1 lipca 2013 r. świadczenie pielęgnacyjne w związku z wygaśnięciem dotychczasowej decyzji na mocy art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. Nie było to w sprawie kwestionowane, zaś skarga kasacyjna nie określa na czym miałaby polegać błędna wykładnia tego przepisu czy też jego niewłaściwe zastosowanie. Zastosowanie było adekwatne do stwierdzonego stanu faktycznego, albowiem skarżący mieści się w zakresie podmiotowym wyznaczonym tym przepisem. Trzeba jednak dostrzec, że o uprawnieniach osób należących do tego kręgu podmiotów, do otrzymania zasiłku dla opiekunów, rozstrzygają także dalsze przepisy ustawy, w tym art. 2 ust. 2, który wprowadza dodatkowe przesłanki. Zarzut naruszenia przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z 4 kwietnia 2012 r. także nie jest jednak skuteczny. Po pierwsze nie może być skuteczne połączenie tego zarzutu z nawiązaniem do ogólnie powołanych przepisów ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2012 r. Takie ogólne nawiązanie do całego aktu prawnego nie spełnia rygoru sprecyzowania zarzutu kasacyjnego poprzez podanie naruszonego przepisu. Nie doszło w sprawie do błędnej wykładni tego przepisu i do jego niewłaściwego zastosowania. Przepis ten zawiera dwie normy, ujęte w kolejnych pkt 1 i 2, odnoszących się kolejno do okresu od 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego wejście ustawy w życie (czyli okresu przeszłego) i od wejścia ustawy w życie na przyszłość. Obie te normy miały zastosowanie w przypadku skarżącego, albowiem przyznano skarżącemu zasiłek dla opiekuna od dnia 1 maja do ustania potrzeby oraz za okres od 1 października do 31 października 2013 r., czyli zarówno za okres poprzedzający dzień wejścia w życie ustawy (15 maja 2014 r.), jak i za okres od dnia wejścia ustawy w życie. Zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku ustawa w art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2 wprowadza wymóg, aby osoba uzyskująca zasiłek dla opiekuna spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. Art. 2 ust. 2 ustawy o ustaleniu zasiłków dla opiekunów ma zatem w tym zakresie charakter odsyłający, albowiem nakazuje weryfikowanie uprawnień do zasiłku przy zastosowaniu kryteriów określonych w innym akcie prawnym, ze wskazaniem brzmienia z określonej daty. Jest to okoliczność istotna w sprawie. Nie zostało bowiem zakwestionowane, że w okresach od 1 lipca 2013 r. do 30 września 2013 r. i od 1 listopada 2013 r. do 1 maja 2014 r. skarżący pobierał zasiłek stały. Natomiast art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. stanowił, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie, która ma ustalone prawo do zasiłku stałego. Jest to przesłanka negatywna do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, a zatem także przesłanka negatywna do otrzymania zasiłku dla opiekunów. Charakter obu świadczeń nie ma tutaj żadnego znaczenia, albowiem kryteria przyznania świadczenia pielęgnacyjnego mają w sprawie zastosowanie na mocy wskazanego wyżej odesłania. Prawidłowo zatem w przypadku skarżącego doszło do przyznania mu zasiłku dla opiekunów za okresy, w których nie przysługiwało mu prawo do zasiłku stałego. Wyrażane w skardze kasacyjnej przekonanie, że rozwiązanie takie jest nie prawidłowe może być adresowane prawodawcy, natomiast nie może skutkować uwzględnieniem skargi przez sąd powołany do kontroli legalności działania administracji publicznej, zobowiązanej do działania na podstawie prawa. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym art. 258-261 p.p.s.a. i do tego sądu należy skierować wniosek wraz z wymaganym oświadczeniem.