II GSK 1200/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia del. WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Powiatu G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3065/14 w sprawie ze skargi Powiatu G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Powiatu G. 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3065/14 oddalił skargę P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie zwrotu części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia: W dniu [..] grudnia 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej zawarł z P. umowę o wsparcie realizacji zadania publicznego pod nazwą ,,...’’ (dalej: umowa z 6 grudnia 2013 r.). W § 2 ust. 1 umowy stwierdzono, że termin realizacji zadania publicznego określa się od dnia 14 września 2013 r. do dnia 15 grudnia 2013 r. W dniu [..] grudnia 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister) przekazał środki na realizację zadania określonego w umowie w kwocie 5.760 zł na rachunek P. (dalej: P.). Po otrzymaniu sprawozdania końcowego z realizacji zadania Minister zakwestionował wydatki z 20 grudnia 2013 r. poniesione przez P. na wynagrodzenia i podatek w łącznej kwocie 4.680 zł. i wezwaniem z 6 marca 2014 r. wystąpił do P. o zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, wraz z odsetkami. W odpowiedzi na wezwanie P. pismem z 25 marca 2014 r. wystąpił o zmianę treści umowy poprzez przesunięcie daty zakończenia umowy z dnia 15 grudnia 2013 r. na 31 grudnia 2013 r. oraz o odstąpienie od żądania zwrotu dotacji. Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Minister, powołując w podstawie prawnej art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.; dalej: u.f.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) zobowiązał P. do zwrotu części dotacji w kwocie 4.680 zł z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, naliczanymi od dnia przekazania dotacji do dnia zapłaty. Po rozpoznaniu odwołania, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 168 ust. 4 u.f.p. Wskazał, że przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona. Ustawowy zwrot "wykorzystanie dotacji" określony został w sposób kategoryczny, a przepisy nie przewidują innego wykorzystania dotacji niż faktyczna zapłata. Twierdzenie P., że organ naruszył art. 168 ust. 4 u.f.p., gdyż jego literalna wykładnia nie określa terminu zapłaty w ocenie organu jest nieuzasadnione. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że P. zobowiązał się w umowie, że zrealizuje zadanie publiczne do dnia 15 grudnia 2013 r. (§ 2 ust. 1 umowy). Mając powyższe na uwadze Minister uznał, że granicę korzystania ze środków finansowych pochodzących z dotacji celowej określa termin wynikający z ustawy lub czynności prawnej. Ponadto, zdaniem organu beneficjent dotacji powinien mieć świadomość, iż działając w obrębie środków publicznych, a w szczególności uzyskując środki z dotacji przeznaczone na konkretny cel, podlega ograniczeniom wynikającym z faktu otrzymania dotacji. Minister stwierdził, że rozpoznając sprawę organ I instancji nie naruszył art. 169 ust. 4 u.f.p. Podkreślił, że do naruszenia ww. przepisu może dojść wówczas gdy wystąpi błąd subsumcji, a więc gdy prawidłowemu ustaleniu faktycznemu organ przypisze niewłaściwą kwalifikację prawną, organ nie zastosuje przepisu prawa materialnego, który ma obowiązek zastosować bądź też zastosuje przepis prawa materialnego, którego zastosować mu nie wolno. Z samej zaś argumentacji P. wynika, że zarzut naruszenia przepisu art. 169 ust. 4 uzasadnia niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego, bowiem, zdaniem P., uzyskane z dotacji środki zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem. Ministra stwierdził, że w świetle ustawy o finansach publicznych środki finansowe pochodzące z dotacji budżetowych powinny być rozliczane zgodnie z obowiązującą w budżecie zasadą kasowości, która stanowi, że dochody i wydatki są ponoszone w terminie ich zapłaty. Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że P. dokonał zapłaty za realizowane zadania w dniu [...] grudnia 2013 r., co wynika wprost ze złożonego sprawozdania końcowego, a zatem naruszył postanowienie umowy z [...] grudnia 2013 r. i wykorzystał przyznaną dotację po terminie realizacji zadania. Stwierdził również, że organ I instancji zasadnie przyjął, iż wniosek o wprowadzenie zmian w § 2 ust. 1 umowy z 6 grudnia 2013 r. w zakresie określenia terminu realizacji zadania od 14 września 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., wyrażony w piśmie P. z 25 marca 2014 r., był spóźniony w świetle postanowienia § 2 ust. 4 umowy, co przekłada się na stwierdzenie, że organ I instancji wbrew zarzutom P. nie naruszył reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., prawidłowo ustalając istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a wyprowadzone z nich wnioski nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów. W skardze na powyższą decyzję P. wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2015 r. oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, zobowiązującej P. do zwrotu części dotacji, jest przepis art. 169 u.f.p. Stosownie do ust. 1 tego przepisu, dotacje udzielone z budżetu państwa: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. W przypadku nie dokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 169 ust. 6 u.f.p.). Zgodnie z art. 169 ust. 5 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. Definicję wykorzystania dotacji zawarto w art. 168 ust. 4 u.f.p., zgodnie z którym wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Stosownie do treści art. 168 ust. 5 w przypadku, gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. WSA wskazał, że w rozpatrywanej sprawie P. udzielona została dotacja na podstawie umowy z 6 grudnia 2013 r. o wsparcie realizacji zadania publicznego pod nazwą ... Pieniądze w ramach dotacji przekazane zostały na konto P. w piątek 13 grudnia 2013 r. W § 2 ust. 1 umowy z 6 grudnia 2013 r. przewidziano termin realizacji zadania obejmujący okres od 14 września 2013 r. do 15 grudnia 2013 r. Zgodnie z § 9 ust. 1 umowy z 6 grudnia 2013 r. przekazane środki finansowe z dotacji P. był zobowiązany wykorzystać do dnia zakończenia realizacji zadania publicznego, o której mowa w § 2 ust. 1, natomiast kwotę dotacji niewykorzystaną w terminie P. był zobowiązany zwrócić w terminie 15 dni od dnia zakończenia realizacji zadania publicznego, o którym mowa w § 2 ust. 1. W § 15 umowy przewidziano, że w zakresie nie uregulowanym umową stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.) oraz ustawy o finansach publicznych. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ zakwestionował sfinansowanie dotacją wydatku w kwocie 4.680 zł poczynionego 20 grudnia 2013 r. czyli po terminie realizacji zadania publicznego określonego w § 2 ust. 1 umowy z 6 grudnia 2013 r. W tej sytuacji zdaniem organu doszło do wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, tj. jej wykorzystania (w części) na warunkach niezgodnych z treścią zawartej umowy. Zdaniem Sądu I instancji stanowisko Ministra wyrażone w zaskarżonej decyzji jest zasadne, bowiem ma ono oparcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy i właściwej subsumcji ustaleń faktycznych do stanu prawnego obowiązującego w sprawie. WSA wskazał, że § 2 ust. 1 umowy z 6 grudnia 2013 r. zakreślał granicę czasową – do dnia 15 grudnia 2013 r. – upoważnienia P. w zakresie wydatkowania środków dotacji. W tym stanie rzeczy dokonanie przez P. zapłaty w dniu 20 grudnia 2013 r ze środków dotacji za realizowane zadanie., potwierdza wykorzystanie dotacji po terminie wynikającym z umowy z 6 grudnia 2013 r. Niedochowanie przez P. terminu realizacji zadania i wykorzystanie dotacji po terminie zakreślonym w umowie oznacza, w ocenie Sądu, że kwota wydatkowana przez P. w dniu 20 grudnia 2013 r. stanowi część dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. WSA uznał, że przeznaczenie dotacji wyznacza nie tylko cel dotacji lecz również termin w jakim realizacja zadania ma nastąpić co oznacza, że przekroczenie dopuszczalnego terminu wykorzystania dotacji i dokonanie płatności ze środków dotacji po tym terminie nie może uzasadniać twierdzenia, że przeznaczenie dotacji zostało zachowane. WSA podkreślił również, że P. nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w § 2 ust. 4 umowy z 6 grudnia 2013 r., który stanowi, że Zleceniobiorca (P) może, po poinformowaniu Zleceniodawcy (Ministra Pracy i Polityki Społecznej), dokonać zmiany terminu realizacji zadania, przy czym termin realizacji zadania nie może być późniejszy niż 31 grudnia 2013 r. Skarżący dowiedział się o przekazanych środkach finansowych z tytułu dotacji w dniu 16 grudnia 2013 r., czyli już po upływie terminu realizacji zadania określonego w § 2 ust. 1 umowy z 6 grudnia 2013 r. Podniósł również, że Minister przekazał umowę P. dopiero w dniu 23 grudnia 2013 r. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, brak było przeszkód aby P. dokonał zmiany terminu realizacji zadania do dnia 31 grudnia 2013 r. i w tym terminie wykorzystał dotację poprzez zapłatę za zrealizowane zadanie, nie narażając się tym samym na obowiązek zwrotu części dotacji jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu, P. nie może skutecznie twierdzić, że dokonał zmiany terminu realizacji zadania do 31 grudnia 2013 r. poprzez poinformowanie o tym organu w piśmie z 25 marca 2014 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie P. przez organ - pismem z 6 marca 2014 r. - do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Treść umowy z 6 grudnia 2013 r. wskazuje, że do zmiany terminu realizacji zadania wymagane jest ,,uprzednie’’ poinformowanie organu o zmianie, a następnie dopiero dokonanie płatności w przedłużonym terminie do 31 grudnia 2013 r. Umowa z 6 grudnia 2013 r. nie przewidywała instytucji przywrócenia terminu do zmiany terminu realizacji zadania. P. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: przepisu art. 168 ust. 4 ustawy o finansach publicznych (dalej u.f.p) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wykorzystanie dotacji następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadanie w terminie wskazanym w umowie mimo, iż literalna wykładnia przepisu wskazuje jedynie, iż wykorzystanie dotacji następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadanie, bez określenia terminu zapłaty, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego jego zastosowania, przepisu art. 169 ust. 4 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż przeznaczenie dotacji wytycza nie tylko cel dotacji lecz również termin w jakim realizacja zadania ma nastąpić a tym samym, uznanie że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem z uwagi na wydatkowanie przez P. uzyskanych środków po terminie wskazanym w umowie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku. 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na nieustosunkowaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku do kwestii niemożliwości wykorzystania dotacji w terminie do dnia 15 grudnia 2013 r., z uwagi na przekazanie P. środków finansowych na realizację zadania publicznego w dniu 13 grudnia 2013 r. tj. piątek o godz. 17:37:11, a więc po godzinach pracy urzędu oraz nie odniesienie się do niezgodnego z przepisami prawa stanowiska organu, iż P. mógł samodzielnie, ze środków własnych, pokryć poniesione koszty realizacji zadania publicznego w terminie wynikającym z § 2 ust. 1 umowy a po tym terminie refinansować je ze środków przekazanej dotacji; art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego wyrażającej się błędnym uznaniem przez Sąd, iż brak było przeszkód aby P. dokonał zmiany terminu realizacji zadania, mimo że skarżący dowiedział się o przekazanych środkach finansowych z tytułu dotacji już po terminie realizacji zadania tj. w dniu 16 grudnia 2013 r. oraz mimo iż organ przekazał umowę P. dopiero w dniu 23 grudnia 2013 r. Jednocześnie Sąd I instancji wskazuje, iż zmiana terminu realizacji zadania wymagała "uprzedniego" poinformowania organu o zmianie, mimo iż w umowie nie wskazano terminu w którym strona może dokonać przedmiotowej zmiany, co miało znaczący wpływ na treść zaskarżonego wyroku, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek do wydania zaskarżonego wyroku, zawarcie zbyt ogólnikowych stwierdzeń oraz poprzez wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji uznaniowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, pomimo że nie wszystkie jej zarzuty posiadają usprawiedliwione podstawy. Za trafny i uzasadniający uchylenie zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a., którym skarżący kasacyjnie P. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie powyższych przepisów polegające na dowolnej ocenie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego wyrażające się błędnym uznaniem przez Sąd, iż brak było przeszkód aby P. dokonał zmiany terminu realizacji zadania. Jak wynika z przyjętego przez Sąd I instancji i niezakwestionowanego w skardze kasacyjnej stanu faktycznego sprawy w dniu 6 grudnia 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej zawarł z P. umowę o wsparcie realizacji zadania publicznego pod nazwą ,,....". Z uzasadnienia wyroku wynika również, że umowa ta została przekazana P. dnia 23 grudnia 2013 r. W § 2 ust. 1 umowy stwierdzono, że termin realizacji zadania publicznego określa się od dnia 14 września 2013 r. do dnia 15 grudnia 2013 r. Pieniądze na realizację zadania przekazano P. dnia 13 grudnia 2013 r. w piątek, po godzinach pracy urzędu. Nie budzi wątpliwości, że przekazanie środków w takim terminie uniemożliwiło ich wykorzystanie w terminie określonym w umowie. W umowie przewidziano możliwość zmiany terminu realizacji zadania do dnia 31 grudnia 2013 r. Zmiana ta mogła być dokonana po poinformowaniu organu o zmianie, przez co należy rozumieć, że P. miał możliwość dokonania zmiany terminu realizacji zadania czyli wydatkowania środków z dotacji, musiał jednak przed ich wydaniem poinformować o tej zmianie Ministra. Przypomnieć należy, że środki z dotacji zostały wydane dnia 20 grudnia 2013 r., a umowę P. otrzymał dnia 23 grudnia 2013 r., czyli po wydaniu środków z dotacji. W konsekwencji P. nie miał możliwości dokonania zmiany terminu realizacji umowy. Z sekwencji zdarzeń wynikającej z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że na skutek działań Ministra Pracy i Polityki Społecznej, P. nie miał możliwości wykorzystania dotacji w terminie określonym w umowie ani też zmiany tego terminu, czego nie dostrzegł orzekający w sprawie Sąd I instancji. Ponownie orzekając w sprawie WSA weźmie pod uwagę powyższe ustalenia dotyczące stanu faktycznego. Za nietrafne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do tych zarzutów przypomnieć należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zawiera unormowanie stanowiące o tym, z jakich niezbędnych elementów winno składać się uzasadnienie wyroku sądu. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymaganiom tym odpowiada. Kwestia prawidłowości ustaleń faktycznych i prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny materiału dowodowego czy też prawidłowości zastosowania przepisów prawa nie może być kwestionowana zarzutem naruszenia przepisu regulującego wymogi stawiane uzasadnieniu wyroku. Nie stanowi naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę, jeżeli nie ma wpływu na możliwość dokonania kontroli kasacyjnej wyroku, a taka sytuacja w rozpoznanej sprawie nie miała miejsca. Nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nieodniesienie się przez Sąd do błędnego, zdaniem P. stanowiska organu, zgodnie z którym P. mógł ze środków własnych pokryć koszty realizacji zadania publicznego, a następnie refinansować je ze środków dotacji. Wobec zapisu umowy, że zmiana terminu realizacji zadania jest możliwa po poinformowaniu Zleceniodawcy, w sytuacji gdy zadanie zostało zrealizowane 20 grudnia 2013 r. bezprzedmiotowe jest rozważanie możliwości zmiany terminu realizacji umowy poprzez oświadczenie złożone w 2014 r. Jako nietrafny należało ocenić zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. (powiązany z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.). Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. może polegać na wykroczeniu poza kompetencje sądu albo zastosowaniu środka nieprzewidzianego w ustawie. Takie zarzuty sformułowane nie zostały. Nie mają usprawiedliwionych podstaw również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 168 ust. 4 oraz art. 169 ust. 4 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię. Zarzuty błędnej wykładni tych przepisów sprowadzają się do zakwestionowania takiej ich wykładni, zgodnie z którą dotację wykorzystaną po terminie można uznać za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku stanął na stanowisku, że przeznaczenie dotacji wytycza nie tylko cel dotacji lecz również termin w jakim realizacja zadania ma nastąpić co oznacza, że przekroczenie dopuszczalnego terminu wykorzystania dotacji i dokonanie płatności ze środków dotacji po tym terminie nie może uzasadniać twierdzenia, że przeznaczenie dotacji zostało zachowane. Stanowisko WSA należy w tym zakresie uznać za prawidłowe. Art. 168 ust. 4 u.f.p. stanowi, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. W myśl art. 169 ust. 4 u.f.p. zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Dokonując wykładni ww. przepisów pod kątem ustalenia definicji dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, na gruncie rozpoznanej sprawy, należy odwołać się do przepisu art. 150 pkt 1 i 3 u.f.p., który stanowi, że dysponent części budżetowej lub dysponent środków, o których mowa w art. 127 ust. 2, udzielając dotacji celowej, w tym jednostce sektora finansów publicznych, w przypadku gdy odrębne przepisy lub umowa międzynarodowa nie określają trybu i zasad udzielania lub rozliczania tej dotacji, zawiera umowę, która określa w szczególności szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin jego wykonania oraz termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego. Jeżeli podstawą udzielenia dotacji jest umowa, to przez wykorzystanie dotacji zgodnie z przeznaczeniem należy rozumieć wykorzystanie dotacji na realizację określonego w umowie celu i zgodnie z warunkami określonymi w umowie. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.