III SA/Wa 1017/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił Skarżącej – K.C. , wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 282.150 zł od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzję powyższą doręczono w dniu 27 września 2013 r., co potwierdziła A. C. , matka Skarżącej. Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że złożony przez Skarżącą w dniu 3 grudnia 2014 r. wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej "O.p.". Wniosek powyższy został rozpatrzony odmownie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. W konsekwencji z uwagi na fakt, że decyzje doręczono w dniu 27 września 2013 r., natomiast odwołanie wniesiono pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany był stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie: 1) art. 120, art. 121 § 2 oraz art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 162 § 1 i § 2 O.p., poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania; 2) art. 120, art. 121 § 2, art. 122, art. 123 § 1 i § 2, art. 228 § 1 oraz art. 162 § 1 w związku z art. 145 § 1 , art. 148 § 1 oraz art. 149 O.p., poprzez doręczenie pisma domownikowi - osobie, która nie zobowiązała się do doręczenia pisma Skarżącej. Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu, iż ani w toku postępowania podatkowego, ani przed nim Skarżąca nie podjęła osobiście żadnej korespondencji z Urzędu Skarbowego W. , co nie było działaniem celowym. Organ podatkowy kontaktował się ze Skarżącą wyłącznie telefonicznie, stąd nie miała ona świadomości skutków i znaczenia toczącego się postępowania podatkowego. Pod nieobecność Skarżącej, przesyłki pocztowe podejmowała mieszkająca z nią matka, które cierpi na załamanie nerwowe i ma ograniczoną zdolność rozpoznawania skutków własnych czynów. Zatem operator pocztowy doręczył pismo osobie nieupoważnionej, która nie miała żadnego przymusu doręczenia Skarżącej korespondencji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. O stwierdzeniu uchybienia terminu można mówić wyłącznie wówczas, gdy wcześniej doszło do skutecznego doręczenia przesyłki. W ocenie Sądu tak właśnie było w omawianej sprawie. Decyzja wymiarowa organu I instancji została doręczona Skarżącej w dniu 27 września 2013 r., co wynika z potwierdzenia odbioru (k. 39 akt adm.). Natomiast odwołanie od tej decyzji Skarżąca wniosła w dniu 3 listrudnia 2013 r. (k. 52a akt adm.). W myśl art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie. Z zestawienia dat doręczenia decyzji Skarżącej oraz wniesienia przez nią odwołania, jednoznacznie wynika, że doszło do uchybienia 14-dniowemu terminowi, o którym stanowi art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej. Treść art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Zasadnie zatem stwierdził organ w zaskarżonym postanowieniu, że uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania nie zamyka jednak drogi do jego przywrócenia, o ile we właściwym czasie został złożony wniosek o przywrócenie terminu. W skardze Skarżąca wskazała, że złożyła taki wniosek, jednak jego rozpoznanie nie należy do przedmiotu omawianej sprawy. Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom, ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, co prawidłowo zostało uczynione w niniejszej sprawie. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji.