II SA/Wa 870/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia – Szefa Służby Zdrowia Wojska Polskiego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika przysługującego w zamian za umundurowanie oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. [...] P.R., powołując się na przepis § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 205), zwrócił się do Komendanta Centrum Reagowania Epidemiologicznego SZ RP o wypłacenie równoważnika w wysokości całkowitej wartości pieniężnej należnych przedmiotów. Wskazał, iż nie otrzymał przedmiotów mundurowych w naturze, wobec czego do dnia 31 grudnia 2013 r. zgodnie z przepisami powinien zostać wypłacony równoważnik. Komendant Centrum Reagowania Epidemiologicznego SZ RP decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 kpa oraz § 21 ust. 1 i 2 wyżej wskazanego rozporządzenia, odmówił [...] P.R. wypłaty równoważnika za niewydane w naturze przedmioty mundurowe. Organ stwierdził iż wypłata równoważnika może nastąpić wyłącznie w przypadku braku możliwości pobrania przedmiotów mundurowych w naturze. Ponadto z daniem 31 grudnia 2013 r. upłynął termin wypłaty równoważnika. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Szef Inspektoratu Szef Służby Zdrowia WP decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., powołując jako podstawę rozstrzygnięcia przepisy art. 104 § 1, art. 136, art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Centrum Reagowania Epidemiologicznego SZ RP nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. W uzasadnieniu podano, iż służba mundurowa miała możliwość zaopatrzenia [...] P.R. w przysługujące mu w naturze przedmioty umundurowania, jednakże żołnierz nie wyraził potrzeby ich pobrania w naturze, co potwierdził własnoręcznym podpisem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.R. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie przez błędną jego interpretację. W ocenie skarżącego uzasadnienie decyzji organów obu instancji, stwierdzające, że warunkiem wypłaty równoważnika pieniężnego musi być brak możliwości wydania tych przedmiotów w naturze, jest błędne. Jednocześnie skarżący wskazał, że niewyrażenie przez niego potrzeby pobrania przedmiotów w naturze świadczy jedynie o tym, iż obecnie posiada takie umundurowanie i nie ma potrzeby pobierania kolejnego (na zapas). W związku z tym nie był zainteresowany pobraniem umundurowania, tylko wypłatą równoważnika pieniężnego, który w przyszłości mógłby zostać przeznaczony na zakup umundurowania w przypadku np. zniszczenia posiadanego obecnie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż sąd administracyjny bada legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga badana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 250) zostało wydane na podstawie art. 66 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.). Powołany przepis art. 66 stanowi w ust. 1, iż żołnierze zawodowi otrzymują umundurowanie, wyekwipowanie i uzbrojenie oraz, w określonych przypadkach, wyżywienie albo równoważnik pieniężny w zamian za te należności. Treść przytoczonego przepisu art. 66 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest jednoznaczna: żołnierze zawodowi otrzymują umundurowanie albo równoważnik pieniężny w zamian za te przedmioty, co oznacza, iż żołnierz otrzymuje równoważnik w przypadku braku możliwości wydania umundurowania w naturze. Także nie budzi wątpliwości interpretacyjnych treść przepisu § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie stanowiącego, iż żołnierzowi zawodowemu, który do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nabył uprawnienie do kolejnej należności munduru wyjściowego oficerskiego, munduru letniego oficerskiego, płaszcza sukiennego oficerskiego i półpłaszcza marynarskiego, wypłaca się jednorazowo, w przypadku braku możliwości wydania tych przedmiotów w naturze, równoważnik w wysokości całkowitej wartości pieniężnej należnych przedmiotów. Z przepisu wynika bowiem, iż wypłata należności może nastąpić jedynie w przypadku braku możliwości wydania przedmiotów mundurowych w naturze. W skardze skarżący przyznaje, iż nie wyraził potrzeby ich pobrania w naturze, a zatem organ, mając możliwość wydania przedmiotów mundurowych, zasadnie odmówił wypłaty ich równowartości. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w wyroku.