VII SA/Wa 1781/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty L. w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Sygnatura akt VII SA/Wa 1781/14 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., Nr 267) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1409.) po przeprowadzeniu, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003r., znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu i Gminie S. pozwolenia na budowę hali sportowej, dróg, parkingów, ogrodzenia frontowego, sieci energetycznej, sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej, sieci telefonicznej, sieci gazowej na działkach nr wid: [...],[...],[...],[...] położonych przy ul. P. i S. w S. – odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. W uzasadnieniu organ podał, że Spółka [...] w S. jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003r., powołała przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. , w jej ocenie decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012r. po rozpatrzeniu wniosku Spółki [...] w S. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Odwołanie od decyzji wniosła Spółka [...] w S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu GINB wskazał, że w toku ponownego postępowania organ I instancji powinien w sposób prawidłowy ustalić krąg stron postępowania, oraz ustalić stan prawny działki nr [...]. Rażące naruszenie prawa w omawianej sprawie wiązało się w ocenie Spółki z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez prowadzenie przez Starostę [...] postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy organ powinien był je zawiesić, także doszło do rażącego naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy inwestor nie uzyskał prawa do dysponowania nieruchomościami Spółki na cele budowlane oraz przez wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz "podmiotu nieznanego ustawie" tj. Miasta i Gminy S. Analizując kwestię naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. to jest prowadzenie przez Starostę [...] postępowania administracyjnego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy organ powinien był je zawiesić – Wojewoda [...] stwierdził, iż przepis ten dotyczy obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych. Przepis ten należy rozpatrywać w związku z art. 30 § 1 k.p.a., który wskazuje, że zdolność do czynności prawnych stron postępowania administracyjnego ocenia się według przepisów prawa cywilnego o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Spółka [...] w S. jest osobą prawną, wobec czego w myśl art. 30 § 3 k.p.a., w postępowaniu administracyjnym działa przez swych statutowych lub ustawowych przedstawicieli. Wskazana w art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. przesłanka utraty przez stronę bądź jej przedstawiciela ustawowego zdolności do czynności prawnych, co do zasady odnosi się do osób fizycznych, gdyż osoby prawne zawsze obdarzone są pełna zdolnością do czynności prawnych. W doktrynie prawa wskazuje się jednakże na konieczność odpowiedniego stosowania regulacji art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. do osób prawnych, w szczególności w sytuacji gdy osoba prawna nie może działać z powodu braku powołanych ku temu organów. W czasie kiedy Starosta [...] prowadził postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r., Spółka nie miała statutowych organów, zaś w jej imieniu działał kurator ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego w [...]. Zakres kompetencji kuratora ustanowionego w oparciu o art. 42 k.c. jest ograniczony, gdyż kurator powinien podjąć działania w celu niezwłocznego powołania organów osoby prawnej, a w razie potrzeby postarać się o jej likwidację. Kurator ten uprawniony był do reprezentacji Spółki w sprawach i czynnościach, które służyły powołaniu organów osoby prawnej bądź jej likwidacji, w tym w postępowaniach administracyjnych i sądowych warunkujących osiągnięcie tych celów. Kurator ten nie mógł jednak skutecznie zastępować organów w sprawach innego typu, w tym m.in. w postępowaniach administracyjnych dotyczących przepisów prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Wojewoda [...] stwierdził, że kurator ustanowiony przez Sąd Rejonowy w [...] nie mógł skutecznie zastępować spółki w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, dlatego Starosta [...] powinien był zawiesić postępowanie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. Brak zawieszenia postępowania, miał jednak w ocenie organu charakter wyłącznie proceduralny, pozostawał bez wpływu na merytoryczną treść wydanego rozstrzygnięcia. Dlatego okoliczność ta nie mogła stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności merytorycznej decyzji kończącej postępowanie i rozstrzygającej sprawę co do istoty. Badając kolejny podnoszony przez Spółkę w złożonym wniosku zarzut tj. naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomościami Spółki na cele budowlane - organ wskazał, iż w czasie prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji obowiązywały przepisy ustawy Prawo budowlane wprowadzone nowelizacją z dnia 11 lipca 2003r. Nakładały one na inwestora obowiązek dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę - oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zamiast udowadniania stosownymi dokumentami tytułu prawnego do terenu inwestycji. Oświadczenie takie sporządza się pod rygorem odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 233 kk. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie złożone przez Burmistrza Miasta i Gminy ., z którego wynikało, iż inwestor wywodzi swoje prawo do dysponowania działką nr [...], ze stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych tj. z umowy użyczenia zawartej w dniu 4 lipca 2003r. Umowa ta zawarta została pomiędzy Gminą S., a Spółką [...] w S. reprezentowaną przez kuratora A. K. w oparciu o prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2003r., sygn. akt [...], zezwalające kuratorowi na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu tj. zawarcie umowy użyczenia części posiadanej przez Spółkę nieruchomości gruntowej oznaczonej nr [...] z przeznaczeniem na budowę hali widowisko-sportowej, drogi, parkingu, chodnika oraz zieleni. Organ wskazał, że stosownie do art. 365 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiązało nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Zatem w odniesieniu do działki nr [...], inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane tj. przedłożył wymagane prawem oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku postępowania nieważnościowego brak jest podstaw do badania prawdziwości ww. oświadczenia. W orzeczeniu NSA z dnia 8 kwietnia 2011r., sygn. akt II OSK 631/10, wskazano, iż "w zwykłym postępowaniu administracyjnym organ architektoniczno-budowlany nie ma co do zasady obowiązku prowadzić postępowania wyjaśniającego w omawianej kwestii, nawet gdyby miał pewne wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia, gdyż za jego treść karnie odpowiada inwestor, zaś wynik postępowania karnego potwierdzający fałsz oświadczenia stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Brak natomiast jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że organ administracji budowlanej w razie powzięcia wątpliwości ma obowiązek przeprowadzić odpowiednie postępowanie wyjaśniające co do prawdziwości oświadczenia, a zwłaszcza iż takie postępowanie wyjaśniające ma prowadzić w postępowaniu nieważnościowym ". Odnosząc się do zarzutu Spółki, iż pozwolenie na budowę otrzymał podmiot nieznany ustawie tj. Miasto Gmina S. - organ stwierdził, iż jest on niezasadny. W świetle art. 29 k.p.a. stronami postępowania administracyjnego mogą być ,,osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej". Decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana na rzecz: inwestora Miasta i Gminy S. Gmina S., jest samorządową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Miasto S. stanowi natomiast gminną jednostkę organizacyjną - jednostkę pomocniczą wchodzącą obok sołectw w skład tej gminy, nie posiadającą osobowości prawnej. Mając na względzie powyższe organ stwierdził, iż brak jest podstaw do uwzględnienia stanowiska Spółki, iż decyzję o pozwoleniu na budowę uzyskał podmiot nieznany ustawie. Nadto Wojewoda [...] wskazał, iż projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S. dla terenów położonych w S. (uchwała Rady Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r.) Do akt dołączono wymagane prawem uzgodnienia, opinie oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt jest kompletny, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa oraz [...] Okręgowej Izby Architektów. Organ podkreślił, że w jego ocenie w omawianej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] tj. przedmiotowemu rozstrzygnięciu nie można zarzucić, że: zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), zostało wydane bez podstawy prawnej czy z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Spółka [...] w S. złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że twierdzenie Wojewody zawarte w skarżonej decyzji: "Spółka nie miała statutowych organów, zaś w jej imieniu działał kurator ustanowiony postanowieniem sądu opiekuńczego." w kontekście wcześniejszego stwierdzenia:" Kurator ten nie może jednak skutecznie zastępować organów spółki w sprawach innego typu w tym m.in. w postępowaniach administracyjnych..." budzi wątpliwości, co do rzetelności postępowania. Wojewoda [...] zignorował ocenę działań kuratora i organu budowlanego w analogicznej sprawie, zawartą w ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]: Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził tam bowiem: "...organ udzielający pozwolenia na budowę spornej inwestycji będąc w posiadaniu informacji o ustanowieniu dla Spółki [...] w S. kuratora (w/w zgoda A. K. na realizację spornej inwestycji na nieruchomości nr ew. [...]), miał obowiązek zawiesić przedmiotowe postępowanie o pozwoleniu na budowę na podstawie w/w art. 97 § 1 pkt 3 Kpa do czasu powołania właściwego organu (zarządu) spółki kompetentnego do reprezentowania spółki w postępowaniu administracyjnym oraz do zarządu jej majątkiem. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w/w decyzja Starosty [...] z dnia [...].08. 2001 r. nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, w związku z art. 97 § 1 pkt 3 Kpa. Należy bowiem wskazać, że powyższe rozstrzygniecie zostało wydane z oczywistym i niewątpliwym naruszeniem przepisów bezwzględnie obowiązujących." Naruszenie art. 97 § 1 pkt 3 Kpa, wbrew twierdzeniom organu I instancji, nie miało jedynie charakteru proceduralnego i wpłynęło na merytoryczną treść kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku zawieszenia postępowania o pozwoleniu na budowę do czasu powołania organu właściwego do reprezentowania odwołującej się Spółki mogłoby dojść do sytuacji, w której odmówiono by wydania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Zarówno Starosta [...], jak i Gmina S. - mieli wiedzę o braku prawnych możliwości udzielenia w tamtym czasie przedmiotowego pozwolenia budowlanego. Wojewoda [...] ustalił, iż ustanowiony kurator nie mógł składać skutecznie żadnych oświadczeń w imieniu Spółki w przedmiotowym postępowaniu budowlanym, a jednocześnie przyjął, za prawidłowe oświadczenie Gminy S. o prawie dysponowania działką Spółki w celach budowlanych, powołujące umowę użyczenia zawartą z kuratorem z dnia 4 lipca 2003 r. Jest to oczywista sprzeczność w twierdzeniach Wojewody [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] w S., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., odmawiającej stwierdzenia, na wniosek Spółki [...] w S., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu i Gminie S. pozwolenia na budowę hali sportowej, dróg i parkingów, ogrodzenia frontowego, sieci energetycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, telefonicznej i gazowej na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], położonych przy ul. P. i S. w S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że inwestor wywodził swój tytuł prawny do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane, z umowy użyczenia z dnia 3 lipca 2003 r., zawartej z A. K. - kuratorem Spółki [...] w S. Powyższa umowa obejmowała zgodę na realizację spornej inwestycji na części działki nr ew. [...]. Kurator Spółki [...] w S., na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...], z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], uzyskał zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd, polegającej na zawarciu umowy użyczenia części posiadanej przez Spółkę nieruchomości położonej w S. o nr ew. [...] z przeznaczeniem na budowę hali widowiskowo-sportowej, drogi, parkingów, chodników oraz zieleni. Od powyższego postanowienie została złożona apelacja, która postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2004 r., została oddalona. W myśl art. 365 § 1 w zw. z art. 361 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r., Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964r., Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) prawomocne orzeczenie sądu powszechnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i organy państwowe. Wydając ww. postanowienie Sądy przesądziły, że wyrażenie zgody w imieniu Spółki [...] w S. przez jej kuratora jest prawnie dopuszczalne. W związku z czym Starosta [...] przy wydawaniu weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę był związany ww. stanowiskiem sądów powszechnych. Kurator Spółki [...] w S. był uprawniony do przekroczenia zwykłego zarządu w zakresie udzielenia zgody inwestorowi na realizację kwestionowanego przedsięwzięcia na części działki nr ew. [...]. Stosownie do art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Umowa użyczenia jako wynikająca ze stosunku zobowiązaniowego jest niewątpliwie tytułem prawnym, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 i w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane . Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożone przez inwestora, nie budziło żadnych wątpliwości w postępowaniu przed organem stopnia podstawowego. Analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe spornej budowy hali sportowej, dróg i parkingów, ogrodzenia frontowego, sieci energetycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, telefonicznej i gazowej na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], położonych przy ul. P. i S. w S., rażąco naruszały ustalenia uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...]. W szczególności parametry projektowanej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń co do rodzaju inwestycji; linii zabudowy; wysokości budynku do 3 kondygnacji (projektowane - 2 kondygnacje); wskaźnika powierzchni zabudowanej. Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom wynikającym z § 12, § 13, § 19, § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm., według stanu na dzień 5 sierpnia 2003 r.). Mając na uwadze zarzuty skarżącej Spółki dotyczące naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 Kpa, oraz powoływanie się w tej kwestii na treść decyzji GINB z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], organ wyjaśnił, że w przywołanym przez Spółkę rozstrzygnięciu zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 Kpa, związany był z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i dotyczył tego, iż brak było podmiotu uprawnionego do wyrażenia, w imieniu Spółki, zgody na realizację inwestycji w toku postępowania administracyjnego (brak zgody na czynność przekraczającą zarząd zwykły). W przedmiotowej sprawie zaś, kurator Spółki mimo, iż art. 42 § 2 w zw. z art. 38 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93) zobowiązuje kuratora jedynie do podjęcia niezwłocznie wszystkich działań, aby osoba prawna mogła działać przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i wynikający z jej statutu (kurator nie może zastępować tego organu), uprawniony był na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...], z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], do dokonania czynności przekraczającej zarząd zwykły. Niezastosowanie art. 97 § 1 pkt 3 K.p.a. przez organ powiatowy, w przypadku gdy w ocenie skarżącej uniemożliwiło to jej branie skutecznego udziału w postępowaniu w skutek braku organów powołanych do jej reprezentowania mogło stanowić ewentualna przesłankę wznowienia postępowania. Spółka [...] w S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. Skarżąca wnosiła o uchylenie skarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy pominął argumentację zawartą w odwołaniu. Organ odwoławczy nie dostrzegł, iż postępowanie administracyjne o wydanie przedmiotowego pozwolenia budowlanego rozpoczęło się przed wydaniem przez Sąd Okręgowy w [...] ([...] lutego 2004 r.) ostatecznego postanowienia w sprawie udzielenia zgody kuratorowi na użyczenie części działki nr geod. [...]. Natomiast obowiązek zawieszenia postępowania z urzędu w trybie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. powstał wcześniej, bowiem z datą złożenia wniosku o wydanie pozwolenia budowlanego. Starosta [...], jako uczestnik postępowania o ustanowienie kuratora Spółki [...] w S., toczącego się od maja 1998 r. miał z urzędu wiedzę, iż strona postępowania (Spółka - właściciel gruntu) nie posiada należytej reprezentacji. Naruszenie art. 97 § 1 pkt 3 kpa miało charakter przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz prowadziło do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia demokratycznego państwa prawnego (zasady praworządności), skutkowało naruszeniem prawa własności. Uprawnienia kuratora osoby prawnej ustanowionego w trybie art. 42 K.c. nie budzą wątpliwości. W istocie nie ma on żadnych uprawnień do sprawowania zarządu majątkiem osoby prawnej, dla której został ustanowiony, ani zastępowania jej organów. Organ odwoławczy zignorował własne stanowisko zajęte w decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Twierdzenie organu, iż Starosta [...] związany był postanowieniem Sądu zezwalającym kuratorowi na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd jest w ocenie skarżącego chybione. Organ budowlany nie był zwolniony z analizy orzeczeń przywoływanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Sąd godząc się na przekroczenie przez kuratora zwykłego zarządu dał mu (wadliwie) taką możliwość, a nie nałożył zobowiązania do tego rodzaju działania. Orzeczenie to dotyczyło wyłącznie kuratora, nie sposób zatem twierdzić, iż wiązało w trybie art. 365 § 1 w zw. z art. 361 K.p.c. organ budowlany. Pozwolenie zostało udzielone na rzecz "Miasta i Gminy S.", tymczasem w ustawowym spisie gmin nie ma gminy o takiej nazwie. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga jest bezzasadna. Dokonana przez organy nadzoru, prawidłowa analiza akt sprawy, wykazała, że inwestor - Gmina S.wywodziła tytuł prawny do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane, z umowy użyczenia z dnia 3 lipca 2003 r., zawartej z A. K. - kuratorem Spółki [...] w S. Powyższa umowa obejmowała zgodę na realizację spornej inwestycji na części działki nr ew. [...]. Natomiast kurator Spółki [...] w S., na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...], z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], uzyskał zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd, polegającej na zawarciu umowy użyczenia części posiadanej przez Spółkę nieruchomości położonej w S. o nr ew. [...] z przeznaczeniem na budowę hali widowiskowo-sportowej, drogi, parkingów, chodników oraz zieleni. Postanowienie Sądu uprawomocniło się w dniu [...] lutego 2004 r., kiedy wniesiona od niego apelacja, została oddalona przez Sąd Okręgowy w [...]. Wobec powyższych ustaleń zasadnym było wskazanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że stosownie do art. 365 § 1 w zw. z art. 361 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r., Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964r., Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) prawomocne orzeczenie sądu powszechnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i organy państwowe. Kurator Spółki [...] w S. był uprawniony do przekroczenia zwykłego zarządu w zakresie udzielenia zgody inwestorowi na realizację kwestionowanego przedsięwzięcia na części działki nr ew. [...]. Zatem Sąd powszechny zdecydował, że wyrażenie zgody w imieniu Spółki [...] w S. przez jej kuratora jest prawnie dopuszczalne. W związku z czym Starosta [...] przy wydawaniu weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę był prawnie związany takim stanowiskiem sądu. Analizując podnoszona przez skarżącą Spółkę, kwestię naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. przez prowadzenie postępowania i jego zakończenie wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, należy stwierdzić, iż rzekomo rażąco naruszony przepis dotyczy obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych. Spółka [...] w S. jest osobą prawną, wobec czego w myśl art. 30 § 3 k.p.a., w postępowaniu administracyjnym działa przez swych statutowych lub ustawowych przedstawicieli. W czasie kiedy Starosta [...] prowadził postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r., Spółka nie miała statutowych organów, zaś w jej imieniu działał kurator ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego w [...]. Brak zawieszenia postępowania, nie miał wpływu na merytoryczną treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż organ architektoniczno-budowlany dysponował postanowieniem Sądu Rejonowego w [...], z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], na mocy którego kurator Spółki uzyskał zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd, to jest zawarcie umowy użyczenia części posiadanej przez Spółkę działki nr ew. [...] z przeznaczeniem na budowę. Dlatego nie zawieszenie postępowania prowadzonego przez Starostę, nie mogło stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności merytorycznej decyzji kończącej postępowanie i rozstrzygającej sprawę co do istoty. Organy nadzoru wykazały, iż w czasie prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę - oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie złożone było przez Burmistrza Miasta i Gminy S. i wynikało z niego, iż inwestor wywodzi swoje prawo do dysponowania działką nr [...], ze stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych tj. z umowy użyczenia zawartej w dniu 4 lipca 2003r. Umowa zawarta była między Gminą S., a Spółką [...] w S. reprezentowaną przez kuratora A. K.w oparciu o prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2003r., sygn. akt [...], zezwalające kuratorowi na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Organy słusznie powołały art. 365 k.p.c. stosownie do którego orzeczenie prawomocne wiązało nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Zatem w odniesieniu do działki nr [...], inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane tj. przedłożył wymagane prawem oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku postępowania nieważnościowego brak było podstaw do badania prawdziwości ww. oświadczenia. Odnosząc się do zarzutu Spółki, iż pozwolenie na budowę otrzymał podmiot nieznany ustawie tj. Miasto i Gmina S.- organ I instancji słusznie stwierdził, iż jest on niezasadny. Prawidłowo wyjaśnił, iż Gmina S., jest samorządową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Miasto S. stanowi natomiast gminną jednostkę organizacyjną - jednostkę wchodzącą obok sołectw w skład tej gminy. Brak jest podstaw do stwierdzenia, iż decyzję o pozwoleniu na budowę uzyskał podmiot nieznany ustawie. W omawianej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] tj. przedmiotowemu rozstrzygnięciu nie można zarzucić, że: zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), zostało wydane bez podstawy prawnej czy z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Mając na uwadze powoływanie się skarżącej Spółki w zakresie naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 Kpa, na treść decyzji GINB z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], organ ten rzeczowo wyjaśnił, różnice stanu faktycznego w przedmiotowej i powoływanej sprawie. Reasumując, stwierdzić należy, że żaden z zarzutów skargi, które dotyczyły naruszenia: art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a., oraz przepisów ustawy Prawo budowlane, nie okazał się zasadny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.