II GZ 258/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. F. Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 872/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. F. Sp. z o.o. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2013 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa z rejestracji wzoru przemysłowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 9 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 872/14 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] grudnia 2013 r. nr Sp. [...] . Są orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca wraz ze skargą na decyzję Urzędu Patentowego RP wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie unieważnienia w części prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Produkty Piekarskie" nr Rp. [...]. Podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie wobec niej ujemnych skutków gospodarczych, bowiem sprzedaż wymyślonych przez nią paluszków to jedyne źródło jego utrzymania. Jak wyjaśniła, całą swoją działalność gospodarczą budowała w oparciu o pomysł "podwójnych paluszków", tworząc własną oryginalną strategię konkurencyjności i innowacyjności na rynku. Ponadto spółka poczyniła inwestycje finansowe na budowanie pozycji rynkowej swoich produktów. Zaskarżona decyzja powoduje, że używany przez nią wzór przemysłowy nie mógłby być używany przez nią na zasadzie wyłączności, lecz swobodnie, bez ograniczeń mogłyby korzystać z niego podmioty trzecie. Ponadto konkurenci skarżącej mogliby wykorzystywać wypracowaną rozpoznawalność produktu wśród konsumentów. Podane okoliczności mogą spowodować, zdaniem przedsiębiorstwa B., całkowite zakończenie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę źródła utrzymania, co wypełnia przesłankę wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając wniosek wyjaśnił, że podnoszone przez skarżącą argumenty, nie uprawdopodabniały wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Unieważnione prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Produkty Piekarskie" nr Rp. [...] nie powoduje, że skarżąca nie może nadal wytwarzać produktów piekarskich objętych wzorem przemysłowym. Wprawdzie unieważnienie powyższego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego może mieć wpływ na osiągane przez skarżącą przychody i może skutkować powstaniem szkody, jednakże brak jest podstaw do twierdzenia, że szkoda ta będzie znaczna, a tylko taka – stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. – uzasadniałaby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. WSA wyjaśnił, że spółka nie przedstawiła żadnych danych na poparcie swojej argumentacji, np. stanowiących porównanie uzyskiwanych dochodów ze sprzedaży produktu objętego prawem z rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego w stosunku do dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży tego produktu sprzed dnia wydania zaskarżonej decyzji, a tym samym w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że korzystanie przez inne podmioty z prawa do powyższego wzoru przemysłowego narazi spółkę na znaczną szkodę. Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak było także podstaw do uznania, że wykonanie decyzji doprowadzi do znacznego osłabienia renomy strony skarżącej i że ta okoliczność będzie trudna do odwrócenia. Argumenty strony w tym zakresie mają charakter wyłącznie subiektywny i jako takie nie mogą być zweryfikowane w postępowaniu o udzielenie ochrony tymczasowej. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 9 lutego 2015 r., zarzucając Sądowi pierwszej instancji, że odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo, że spółka wykazała niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli jej rozmiary wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie, w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zatem zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd administracyjny wydając postanowienie na skutek rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ma obowiązek, na podstawie art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. odnieść się do wskazanych w nim okoliczności oraz wyjaśnić, z jakich względów uznał, że w danej sprawie nie występują przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł w powyższy sposób do okoliczności podniesionych przez Spółkę we wniosku, odnoszących się do zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można zgodzić się z zarzutem stawianym spółce, przez WSA, że argumenty strony miały wyłącznie charakter subiektywny, i nie mogły zostać zweryfikowane w postępowaniu o udzieleniu ochrony. W tym zakresie argumentacja Sądu pierwszej instancji jest ogólnikowa, a z uzasadnienia rozstrzygnięcia nie wynika, w czym WSA w W. upatruje braku wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy nadmienić, że spółka wyjaśniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego może spowodować nieograniczoną możliwość wykorzystywania unieważnionego wzoru przez osoby trzecie (szczególnie przez podmioty konkurujące), co podważy wypracowaną przez spółkę pozycję na rynku oraz zniweczy nabytą przez unieważniony wzór przemysłowy rozpoznawalność na rynku. Ponadto, skutkiem wykonania tej decyzji może być upadłość spółki, ponieważ produkcja "podwójnych paluszków" stanowi jej główną działalność. Nie ma również uzasadnienia stanowisko WSA, że spółka nie uprawdopodobniła w dostatecznym stopniu swojego stanowiska. Jak zasadnie wskazała skarżąca, dokumenty potwierdzające podnoszone przez nią okoliczności znajdowały się w aktach administracyjnych, a WSA rozpoznając wniosek nie powinien ograniczać się jedynie do jego treści, lecz ocenić w świetle wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Oznacza to, że w kontekście art. 141 § 4 i 166 p.p.s.a. Sąd ten nie dopełnił wymogów uzasadnienia, nie wyjaśnił zastosowania podstawy prawnej, co do charakteru "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" przy uwzględnieniu specyfiki zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera takich argumentów, które w sposób logiczny świadczyłoby o zasadności jego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga ponownego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.