II FSK 1719/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa G. sp. o.o. z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3564/14 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa G. sp. o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r. nr ... w przedmiocie podatku od gier za październik 2011 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 3564/14) odrzucił skargę Przedsiębiorstwa G. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku od gier. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan sprawy: wezwaniem z dnia 12 grudnia 2014 r. - w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 listopada 2014 r. - spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez własnoręczne podpisanie skargi przez umocowaną do tego osobę lub nadesłanie podpisanego przez umocowaną osobę odpisu skargi oraz złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego wezwania został doręczony spółce w dniu 29 grudnia 2014 r. Z akt sądowych sprawy wynika, że spółka podpisaną skargę wraz z wydrukiem z Centralnej Informacji KRS w dniu 5 stycznia 2015 r. nadała do Sądu za pośrednictwem organu tj. Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, który następnie w dniu 21 stycznia 2015 r. przekazał powyższe pismo procesowe wraz z załącznikami do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę wskazał, że skoro odpis zarządzenia zawierający wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, został skutecznie doręczony spółce w dniu 29 grudnia 2014 r., to siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął w dniu 5 stycznia 2015 r. Tymczasem spółka, wykonując wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, zamiast do Sądu odpis skargi wraz z załącznikami, skierowała do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 5 stycznia 2015 r. Sąd uznał, że ta data nadania pisma procesowego nie może zostać uznana za datę uzupełnienia braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie za datę nadania przez skarżącą pisma procesowego (wraz z załącznikami) wykonującego wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi Sąd pierwszej instancji uznał datę przekazania go przez organ do Sądu co miało miejsce w dniu 21 stycznia 2015 r., a więc po terminie, który w niniejszej sprawie upłynął w dniu 5 stycznia 2015 r. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze fakt, że uzupełnienie braków formalnych skargi po terminie stanowi czynność bezskuteczną, Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. W skardze kasacyjnej na opisane wyżej postanowienie spółka zaskarżyła je w całości zarzucając mu naruszenie przepisów mających wpływ na wynik sprawy a to art. 49 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 P.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię polegające na przyjęciu, że wniesienie pisma uzupełniającego braki formalne skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, nie stanowi uzupełnienia braków skargi a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo uzupełnienia jej braków w terminie. Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu zaistniałego na gruncie niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez przesłanie w terminie wyznaczonym w zarządzeniu, na adres organu, żądanych przez sąd dokumentów może być uznane za prawidłowe. Zdaniem strony, skoro czynność bardziej "ważna" jaką jest wniesienie skargi do sądu, następuje za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem (art. 54 § 1 P.p.s.a.), to tym bardziej uzupełnienie braków skargi może być dokonane tą sama drogą na zasadzie a maiori ad minus. Wyjaśniła, że czynność uzupełnienia braków należy bowiem uznać za pochodną, czyli niejako mniej ważną, niż samo wniesienie skargi. Stanowisko prezentowane przez spółkę należy uznać za całkowicie chybione. Nie może ulegać wątpliwości, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego zasadą jest prowadzenie korespondencji bezpośrednio z sądem, przed którym toczy się postępowanie. Przeciwny wniosek nie znajduje żadnego racjonalnego usprawiedliwienia, jest sprzeczny z zasadami logiki i ekonomii prowadzenia postępowania sądowego, a ponadto w żaden sposób nie może być wywiedziony z przepisów P.p.s.a. Z całokształtu unormowań powołanej ustawy jednoznacznie wynika, że tryb pośredni wnoszenia pism stanowi, ściśle określony w ustawie, wyjątek, który wiąże się z koniecznością dokonania dodatkowych czynności bądź realizacji określonych uprawnień przez organ pośredniczący w przekazaniu pisma. Właśnie takim przepisem jest przepis art. 54 § 1 P.p.s.a., w którym ustawodawca przewidział pośredni tryb wnoszenia do sądu administracyjnego skargi. Organ (pośrednik) jest wówczas zobligowany do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, może również już na danym etapie skorzystać z uprawnień autokontrolnych (art. 54 § 2 i § 3 P.p.s.a.). Należy podkreślić, iż tryb pośredni stanowi odstępstwo od zasady bezpośredniego kierowania pism do sądu i nie może tym samym znajdować zastosowania w sytuacjach nieprzewidzianych przez ustawodawcę. Brak również jakichkolwiek innych powodów (celów), które uzasadniałyby pośrednictwo organu w przekazywaniu pism stanowiących uzupełnienie braków formalnych skargi. Przeciwnie, rozwiązanie takie należałoby uznać za zupełnie niecelowe z punktu widzenia ekonomii postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego i zbędnego wydłużania czynności podejmowanych przez stronę i ich dodatkowego skomplikowania. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny za całkowicie nietrafione uznaje twierdzenia spółki, że skoro czynność bardziej "ważna" jaką jest wniesienie skargi do sądu, następuje za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem (art. 54 § 1 P.p.s.a.), to tym bardziej uzupełnienie braków skargi może być dokonane tą sama drogą na zasadzie a maiori ad minus. W świetle przedstawionych uwag Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie bowiem przyjął za datę uzupełnienia braków formalnych skargi dzień 21 stycznia 2015 r., tj. datę przekazania go przez organ do Sądu, trafnie uznając, że błędne przesłanie żądanych dokumentów w dniu 5 stycznia 2015 r. na adres organu podatkowego nie mogło czynić zadość zarządzeniu o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi. Tym samym odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braków zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało ocenić jako w pełni uzasadnione. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a.