VI SA/Wa 2675/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Renata Nawrot Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister Inrastruktury i Rozwoju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 1391), po rozpatrzeniu wniosku A. Z. o ponowne rozpoznanie sprawy – uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy oraz wymierzył rzeczoznawcy majątkowemu A. Z. karę dyscyplinarną w postaci nagany. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. M. B. wniosła do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej skargę, w której zarzuciła rzeczoznawcy majątkowemu A. Z. naruszenie przepisów prawa przy określaniu wartości nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. (działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] o powierzchni 498 m2). Opinia o wartości nieruchomości została sporządzona w dniu [...] października 2008 r. dla potrzeb określenia wartości nieruchomości dla aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego w formie operatu szacunkowego. Zdaniem wnoszącej skargę, sporządzony operat szacunkowy zawiera następujące nieprawidłowości: 1) brak szczegółowej informacji dotyczącej przeznaczenia wycenianej nieruchomości. Rzeczoznawca majątkowy nie zbadał należycie miejscowego planu zagospodarowania oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Nie sprawdził istotnej kwestii związanej z wpisem budynku do ewidencji zabytków oraz zapisów studium dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego; 2) przyjęcie do porównań nieruchomości, które nie są porównywalne przede wszystkim ze względu na ich przeznaczenie oraz wielkość. Rzeczoznawca majątkowy przyjął w większości transakcje, które dotyczyły nieruchomości tzw. deweloperskich, z wydanymi pozwoleniami na budowę lub decyzjami o warunkach zabudowy dotyczącymi budynków mieszkalnych wielorodzinnych; 3) przyjęcie do porównań cen transakcyjnych brutto; 4) przyjęcie cen transakcyjnych nieruchomości stanowiących przedmiot prawa własności. 5) brak zbadania wzajemnych relacji pomiędzy cenami transakcyjnymi stanowiącymi przedmiot prawa własności a cenami transakcyjnymi stanowiącymi przedmiot prawa użytkowania wieczystego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej ustaliła, że rzeczoznawca majątkowy naruszył przepisy prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 178 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 poz. 518), bowiem zarzuty przedstawione w pkt 1-4 znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego A. Z. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. A. Z. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. i wymierzył rzeczoznawcy majątkowemu A. Z. karę dyscyplinarną w postaci nagany. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając m. in. przeznaczenie wycenianej nieruchomości w planie miejscowym. W przypadku braku planu miejscowego, przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Rzeczoznawca majątkowy nie podał w operacie szacunkowym jakiejkolwiek informacji o planie miejscowym lub o jego braku, a powołał się wyłącznie na studium. Nie wskazał wyraźnie, że dla terenu, na którym wyceniana nieruchomość się znajduje nie ma aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 154 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium dopiero w przypadku braku planu miejscowego. Zatem zamieszczenie informacji o braku dla wycenianego terenu planu miejscowego było warunkiem koniecznym, by można było przyjąć zapisy studium jako wiążące, czego A. Z. nie uczynił i tym samym nie zachował szczególnej staranności właściwej dla czynności szacowania, naruszając w ten sposób art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ stwierdził, że rzeczoznawca majątkowy nie uzasadnił w operacie szacunkowym przyjętego sposobu postępowania. Do porównań zostały przyjęte nieruchomości o różnym przeznaczeniu i nie opisano ich funkcji w planie oraz nie podano ich charakterystyki pod względem innych cech rynkowych. Bezspornym jest, że w trakcie sporządzania wyceny rzeczoznawca majątkowy nie badał materiałów źródłowych (aktów notarialnych), nie zidentyfikował nieruchomości porównawczych w terenie i nie ustalił dla nich przeznaczenia wynikającego z zapisów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Okoliczności uzasadniające dobór materiału porównawczego zostały przedstawione dopiero w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, a operat szacunkowy nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie. Organ wskazał, że obowiązujący w dacie wyceny § 4 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego stanowił, że przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Stosując metodę korygowania ceny średniej, rzeczoznawca majątkowy miał więc obowiązek, ustalenia dla potrzeb wyceny nie tylko cen transakcyjnych, ale również cech nieruchomości przyjętych do analizy porównawczych. W wyjaśnieniach pisemnych z dnia [...] lipca 2013 r., A. Z. potwierdził, że sporządzając operat szacunkowy opierał się wyłączcie na danych zamieszczonych w kartach informacyjnych sporządzonych przez Biuro Geodezji i Katastru Urzędu Miasta [...]- Rejestru Cen i Wartości Nieruchomości. Ponadto rzeczoznawca majątkowy dysponując zbiorem 19 transakcji nieruchomości stanowiących przedmiot prawa własności (w tym 3 transakcje nieruchomościami zabudowanymi budynkami i budowlami przeznaczonymi do rozbiórki), przyjął również transakcje nieruchomościami będącymi przedmiotem prawa użytkowania wieczystego, co narusza przepis § 28 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, stanowiącego, że przy określeniu wartości nieruchomości z tytułu aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste stosuje się ceny transakcyjne sprzedaży nieruchomości niezabudowanych. Organ zaznaczył, że niezależnie od oceny zasadności zarzutów postawionych rzeczoznawcy majątkowemu przez M. B., zachodzą również inne okoliczności wskazujące na naruszenie przez niego przepisów prawa. Do okoliczności tych należy zaliczyć przyjęcie do porównań trzech transakcji dotyczących nieruchomości zabudowanych budynkami i budowlami przeznaczonymi do rozbiórki (transakcje nr 1, 16 i 20). Przyjęcie do wyceny dla potrzeb aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanych stanowi rażące naruszenie przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wnioskowała o zastosowanie kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Organ mając na względzie uzasadnienie wniosku Komisji Odpowiedzialności Zawodowej oraz całość zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że kara nagany, będzie karą właściwą i adekwatną do popełnionych przez rzeczoznawcę błędów oraz będzie wystarczającym ostrzeżeniem przed popełnianiem podobnych błędów w przyszłości. Kara zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy jest w ocenie organu karą zbyt dolegliwą i dlatego należało uchylić zaskarżoną decyzję. Organ dodał, że przy wycenie nieruchomości dla potrzeb aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste rzeczoznawca majątkowy powinien pamiętać o regulacjach prawnych zawartych w § 27 i § 28 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz wykonywać czynności zawodowe ze szczególną starannością. W skarde do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. Z., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: - art. 154 ust 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że niezbędną cechą operatu szacunkowego jest podanie w nim, czy dla nieruchomości będącej przedmiotem opracowania istnieje aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego czy też, że planu takiego nie ma, w sytuacji w której wiadomo, że aktualny plan miejscowy nie został opracowany; - art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie określenia przez organ katalogu niezbędnych źródeł wiedzy o transakcjach na rynku nieruchomości, które musi przeanalizować rzeczoznawca sporządzający operat szacunkowy; - § 27 i § 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez błędną wykładnię, w wyniku której organ uznał niedopuszczalność stosowania do porównań transakcji obejmujących nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego oraz nieruchomości zabudowane budynkami przeznaczonymi do rozbiórki, oraz naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę przez organ charakteru naruszeń przepisów prawa, w zakresie jakim dotyczyły one uchybień dokonanych przez skarżącego, oraz nienależyte uzasadnienie w decyzji charakteru tych naruszeń co miało istotny wpływ na orzeczoną wobec skarżącego karę dyscyplinarną. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił m.in. że sporządzając operat szacunkowy dla potrzeb aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego istotne jest przede wszystkim ustalenie sposobu faktycznego korzystania z nieruchomości, co zostało bezsprzecznie przez skarżącego uczynione. Jego zdaniem niewskazanie w operacie faktu nieistnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mogło mieć żadnego wpływu ani na trafność dokonanej oceny ani na wartość szacowanej nieruchomości. Żaden przepis nie zawiera bowiem wprost obowiązku wskazywania istnienia bądź braku miejscowego planu przy sporządzaniu operatu jako elementu koniecznego, który musi być wpisany do operatu. Pominięcie zatem w operacie sformułowania o braku istnienia miejscowego planu może być postrzegane co najwyżej jako nieistotna omyłka sporządzającego operat, nie mająca najmniejszego wpływu na treść operatu. Miała ona bowiem miejsce w tej części operatu, w której rutynowo określa się przedmiot oceny oraz jego stan. Skarżący wskazał, ze nie zgadza się także z zarzutem naruszenia przepisów § 27 i § 28 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Jego zdaniem w tej kwestii organ dokonał błędnej wykładni przepisów rozdziału 3 rozporządzenia oraz nie uwzględnił specyfiki lokalizacji obiektu będącego przedmiotem wyceny. Obiekt ten jest położony w centralnej części miasta [...], na tzw. terenach dekretowych. W ocenie skarżącego, nie można dać prymatu żadnemu z tych przepisów, w szczególności § 28 ust. 2 rozporządzenia, bowiem specyfika redakcyjna obu tych paragrafów nakazuje stosowanie ich łącznie, także z uwzględnieniem pozostałych dyspozycji norm określonych w przepisach zawartych w rozdziale 3 rozporządzenia. Skarżący stwierdził, że usilne poszukiwanie transakcji porównawczych stanowiących przedmiot własności skutkowałoby przyjęciem do analizy nieruchomości znajdujących się w znacznej odległości od wycenianego obiektu, a tym samym skutkowałoby zaniżeniem wyceny, która miałaby w konsekwencji nierynkowy charakter, a więc byłaby sprzeczna z art. 151 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nietrafny jest więc zarzut, że przyjęcie do wyceny nieruchomości zabudowanymi budynkami przeznaczonymi do rozbiórki było błędne, bowiem taki zabieg jest stosowany przez rzeczoznawców majątkowych i nie powinien budzić zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej reguluje art. 194 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.) Z przepisów tych wynika, że postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, z zastrzeżeniem ust. 1b i 1c w ciągu trzech lat od zaistnienia okoliczności mogących stanowić podstawę odpowiedzialności zawodowej. Po wszczęciu postępowania minister przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 194 ust. 1a i 1c u.g.n.). Postępowanie wyjaśniające przed Komisją odbywa się z udziałem osoby, wobec której wszczęto postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej (art. 195 ust. 1 u.g.n.). Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2, albo o umorzeniu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej (art. 195a ust. 1 u.g.n.). W przypadkach, o których mowa w art. 127 § 3 k.p.a., minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa może odstąpić od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 195 ust. 2 u.g.n.). Postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego ma na celu wykazanie, czy osoba uprawniona do szacowania nieruchomości przy wykorzystaniu tych czynności wypełniła obowiązki wynikające z art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami tzn. czy szacowania nieruchomości dokonała zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. Zgodnie bowiem z przepisem art. 175 ust. 1 u.g.n., rzeczoznawca majątkowy wykonując działalność zawodową jest zobowiązany do wykonywania czynności zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. Organ wydając decyzję w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej tj. decyzję o zastosowaniu kary dyscyplinarnej opiera ją na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, a więc na dowodach zgromadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej. Organ administracji publicznej prowadzący takie postępowanie stosuje się do zasad procedury administracyjnej zawartych w k.p.a., jak również do zasad procedury zawartej w art. 194-195a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej w postępowaniu wyjaśniającym dotyczącym odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego nie bada operatu szacunkowego pod kątem czy ustalona w nim wartość odzwierciedla lub nie rynkową wartość tej nieruchomości, ale przede wszystkim bada czy przy sporządzaniu tego operatu rzeczoznawca postępował zgodnie z zasadą wynikającą z art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej zostało wszczęte przez właściwy organ przed upływem okresu przedawnienia czynności zawodowej dokonanej z naruszeniem art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. Kwestionowany operat szacunkowy został bowiem sporządzony w dniu [...] października 2008 r., a postępowanie zostało wszczęte w dniu 24 marca 2010 r. Sprawa została przekazana do Komisji celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a skarżącemu została zapewniona możliwość czynnego w nim udziału. Organ dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w toku ponownego jej rozpoznawania skierował ją ponownie do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, która po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wnioskowała o zastosowanie kary dyscyplinarnej w postaci nagany, wskazując, że kara ta będzie adekwatna do popełnionych przez skarżącego naruszeń. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organu, że kara jaka pierwotnie została nałożona na skarżącego tj. zawieszenie uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy, była niewspółmierna do wykazanych przez organ naruszeń i wobec tego należało zastosować karę dyscyplinarną nagany, która jest adekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości w operacie szacunkowym sporządzonym przez skarżącego. Uzasadniając nałożenie tej kary dyscyplinarnej organ słusznie zaakcentował, że jedną z najważniejszych czynności zmierzających do określenia wartości nieruchomości jest szczegółowe ustalenie i opisanie przedmiotu wyceny. Nie może tu być mowy o "rutynowym określeniu przedmiotu wyceny". Nalezy uznać za trafne stanowisko organu, że błędy na etapie ustalenia cech nieruchomości wycenianej prowadzą do dyskwalifikacji operatu szacunkowego, dlatego tak istotne jest wszechstronne zdefiniowanie przedmiotu wyceny. Istotnym elementem stanu nieruchomości jest jej przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. A zatem brak informacji o planie zagospodarowania przestrzennego dla danej nieruchomości jest błędem świadczącym o braku szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności zawodowych przez rzeczoznawcę. Wskazać należy, że przepisy § 27 i 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. nr 207 poz. 2109) są jednoznaczne i nie budzą żadnej wątpliwości. Przepisy te jasno określają jakie działania powinien podjąć rzeczoznawca majątkowy w przypadku sporządzania operatu szacunkowego dla potrzeb aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Przede wszystkim przy ustaleniu opłat z tytułu użytkowania wieczystego uwzględnia się wartość niezabudowanej nieruchomości i do wyceny przyjmuje się transakcje prawem własności. Dopiero w przypadku braku tych transakcji można uwzględnić transakcje prawem użytkowania wieczystego, ale pod warunkiem ustalenia wzajemnych relacji pomiędzy cenami nieruchomości jako przedmiotu prawa własności a cenami nieruchomości jako przedmiotu prawa użytkowania wieczystego. W przedmiotowej sprawie skarżący do tych wymagań się nie zastosował. Szczególna staranność wymagana od rzeczoznawcy majątkowego oznacza, że w procesie wyceny nieruchomości wszelkie dane zamieszczone w operacie szacunkowym powinny być dokładnie zweryfikowane. Niedopuszczalne jest jednakowe traktowanie cen brutto i netto, a także cen o nieustalonym statusie, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Analiza wpływu wartości budynków przeznaczonych do rozbiórki na wartość gruntu, na których się znajdowały powinna znaleźć się w treści operatu szacunkowego, tak aby nie było wątpliwości w tym zakresie. Przeprowadzone przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej postępowanie wyjaśniające dowiodło, że skarżący przy wykonywaniu czynności zawodowych naruszył obowiązki wynikające z § 4 ust. 4 i § 55 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, co w konsekwencji stanowi o naruszeniu art. 175 ust. 1 u.g.n. i skutkuje pociągnięciem do odpowiedzialności zawodowej. Nałożona na skarżącego kara nagany odpowiada katalogowi kar wymienionych w art. 178 ust. 2 u.g.n. i zdaniem Sądu spełni swe funkcje zarówno w aspekcie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłową podstawę prawną, a postępowanie przed organem naczelnym zostało poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, o którym mowa w art. 194 ust. 2 u.g.n. W uzasadnieniu decyzji wskazano przyczyny, z powodu których nałożono na rzeczoznawcę majątkowego karę dyscyplinarną oraz wyjaśniono czym kierował się organ przy wymiarze kary (adekwatność do popełnionych uchybień i przestrzeganie w dalszym wykonywaniu zawodu rzeczoznawcy majątkowego). W postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odniósł się do zarzutów skarżącego i szczegółowo wyjaśnił na czym polegało naruszenie przez skarżącego przepisu art. 175 ust. 1 u.g.n. Należy podkreślić, że rzeczoznawca majątkowy sporządzając operat szacunkowy powinien w nim zamieścić wszystkie dane, jakie są niezbędne do prześledzenia procedury i przyjętych przez rzeczoznawcę założeń, a wszelkie czynności zmierzające do dokonania wyceny nieruchomości powinny być przeprowadzone z najwyższą starannością. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.