II SA/Gl 987/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J.B.(B.) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta G., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 103 ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U., Nr 38, poz. 229). nakazał J. B. (B.) rozbiórkę garażu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na terenie nieruchomości przy ulicy [...] w G. (działka nr [...] Obr. [...]), stanowiącej własność Gminy G. i pozostającej w użytkowaniu wieczystym J. D., L. i J. P. oraz T. i J. W. G. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego z wniosku J. B. postępowania ustalono, iż na wskazanej powyżej działce [...] zlokalizowane są trzy garaże murowane wieczystych użytkowników oraz jeden garaż blaszany (J. B.), który przylega elewacją boczną do istniejącego garażu murowanego. Przedmiotowy garaż blaszany wybudowany został około [...] r. Wśród przedłożonych przez zainteresowanego dokumentów brak było pozwolenia na budowę, co potwierdzono w Urzędzie Miejskim, stwierdzając brak wpisów świadczących o wydaniu pozwolenia na budowę garażu konstrukcji stalowej na przedmiotowej działce. Wobec bezspornej daty budowy garażu – [...] r. organ nadzoru uznając, że obiekt został wzniesiony bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przed 1 stycznia 1995 r., stwierdził, że w myśl art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przepisu art. 48 tej ustawy, dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia jej w życie, czyli przed dniem 1 stycznia 1995 r. W takim przypadku zastosowanie będą miały przepisy dotychczasowe, czyli ustawy z dnia 24 października 1974 r., czyli art. 37 tej ustawy. W ramach postępowania organ ustalił, że na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] WRN w K. z dnia [...] r. którego ważność została przedłużona uchwałą nr [...] MRN w G. z dnia [...] r. a następnie uchwałą nr [...] rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie dokonania zmian fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta G. obejmującego lata [...]-[...] – teren działki położony był w jednostce oznaczonej J 7 MN, MW – Mieszkalnictwo. Natomiast według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w centralnej części miasta obejmującego Centrum i Śródmieście miasta (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r.) teren działki położony jest w jednostce oznaczonej symbolem 43 MN – tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy. Dla terenów tych w planie ustalono m.in. zakaz realizacji wolnostojących garaży nie związanych z własnymi potrzebami właściciela lub użytkownika nieruchomości oraz zakaz realizacji obiektów tymczasowych. W świetle przedstawionych zapisów planów organ uznał, że budowa garażu o konstrukcji stalowej przy ulicy [...] nie narusza ustaleń planu obowiązującego w okresie zakończenia budowy obiektu. Jest natomiast niezgodna z ustaleniami obecnie obowiązującego planu, gdyż J. B. nie dysponuje tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością, na której posadowiony jest przedmiotowy garaż, wobec faktu, iż umowa dzierżawy z dnia [...] r. zawarta pomiędzy nim a Gminą G., reprezentowaną przez Zarząd Budynków Miejskich w G. (której przedmiotem był teren o powierzchni 15m ² położony w G. przy ulicy [...], zabudowany garażem) została wypowiedziana przez Gminę pismem z dnia [...] r. Natomiast zgodnie z obowiązującym planem przedmiotowa budowa byłaby zgodna z jego ustaleniami wyłącznie wówczas, o "ile byłby związana z własnymi potrzebami właściciela lub użytkownika nieruchomości". Jak wynika jednak poczynionych ustaleń J. B. nie jest obecnie właścicielem terenu, na którym usytuowany jest ten garaż i nie posiada również innego tytułu prawnego, który uprawniałby go do użytkowania lub dysponowania przedmiotową nieruchomością. Dokonując wykładni analizowanego przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów administracyjnych organ stwierdził, że do odmowy wydania nakazu rozbiórki nie są istotne ustalenia, że obiekt został wybudowany na terenie, który przeznaczony był pod zabudowę (lub tego typu zabudowę) w chwili realizacji budowy, ale niezbędne w tym zakresie są ustalenia wskazujące, że sporny obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obowiązującymi w chwili orzekania) jest przeznaczony pod tego typu zabudowę. Wspólnota garażowa tj. uczestnicy postępowania J. D., L. i J. P. oraz T. i J. W. G., oprócz pisma z dnia [...] r. (wypowiedzenie umowy) dodatkowo przy piśmie procesowym z dnia [...] r. przedłożyli kopię pozwu o eksmisję z dnia [...] r.- kierowanego do Sądu Rejonowego w G., domagając się wydania nieruchomości użytkowanej bez podstawy prawnej przez J. B., na której usytuowany jest przedmiotowy garaż. Dodatkowo organ podniósł (odwołując się w tym zakresie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2009 r. , sygn. akt II SA/Sz 250/09), iż wydanie nakazu rozbiórki uzasadnione jest także w przypadku, gdy zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. tj. wtedy, gdy obiekt powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Zgodnie w przywołanym wyrokiem "warunki użytkowe to także – możliwość swobodnego, zgodnego z prawem zagospodarowania swej nieruchomości przez skarżących, twierdzących, iż garaż stoi częściowo na ich nieruchomości". Reasumując organ stwierdził, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, iż w sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a tym samym nie ma podstawy do legalizacji samowoli budowlanej, co skutkować musi orzeczeniem przedmiotowej rozbiórki. Pismem z dnia [...] r. [...] r. J. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o wydanie pozwolenia na użytkowanie garażu. Zarzucił, że decyzja nie zawiera pouczenia o przysługującym mu prawie odwołania. Wyjaśnił, że złożył wymagane dokumenty dla otrzymania pozwolenia na budowę, a urząd cały czas pozostaje bezczynny. W związku z tym wystąpił o legalizację tego garażu, dodając, że w czasie gdy obiekt powstawał spełnione były wszystkie przesłanki do tego, aby można było garaż zalegalizować. Utwierdzany był w przekonaniu, że nie jest istotne do kogo należy teren. Tym niemniej w chwili składania dokumentów, do dnia [...] r. posiadał tytuł prawny do terenu, na którym stoi ten garaż. Zatem były spełnione wszystkie przesłanki do tego, aby wydać pozwolenie na jego użytkowania, wtedy posiadał m.in. tytuł prawny do terenu pod garażem. W jego ocenie akty notarialne, na podstawie których przedmiotowy teren oddany został w wieczyste użytkowanie nie mogą być traktowane jako wiarygodne, gdyż zawierają wady prawne, a także nie były i nie są zgodne ze stanem faktycznym. Pomimo wystąpienia do urzędu o wznowienie postępowania w tym zakresie, brak jest jakiekolwiek odpowiedzi. Podniósł, że wypowiedzenie umowy dzierżawy z [...] r. nastąpiło dopiero pismem z dnia [...] r., czyli dysponował tytułem prawnym do terenu, a nadto w jego ocenie, dysponuje tym tytułem nadal, wobec "błędów interpretacyjnych co do możliwości wypowiedzenia umowy dzierżawy przez Gminę". Nie jest możliwe skuteczne wypowiedzenie umowy, gdy nie jest się właścicielem terenu, czyli tak pismo "wypowiadające", jaki i "podtrzymujące wypowiedzenie" są w jego ocenie nieważne. Dodatkowo wyraził niezadowolenie z powodu przewlekłego prowadzenia sprawy, a zwłaszcza przewlekania wydania rozstrzygnięcia, po poinformowaniu o zebraniu materiału w sprawie i możliwości zapoznania się z nim (pismo z dnia [...] r.). Reasumując stwierdził, iż nie zachodziła i nie zachodzi sytuacja i okoliczności opisane w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekt nie powoduje bowiem pogorszenia warunków użytkowania dla otoczenia, bowiem wszyscy powodowie i ich poprzednicy prawny wyrazili pisemną zgodę na powstanie garażu w [...] r.. Dodał, że zgoda ta była potrzebna m.in. do uzyskania pozwolenia na budowę, a tylko poprzez nieuprawnione i wadliwie działania Gminy, po [...] latach od daty powstania garażu wygenerowało sztuczny konflikt. Wskazał też, że przez cały czas, także w odpowiedzi na pismo Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r., opłacał stosowny podatek. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania stwierdził, iż zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie. Do takich obiektów zastosowanie ma ustawa z dnia 24 października 1974 r. W niniejszej sprawie niewątpliwy jest fakt samowolnego wykonania w [...] r. garażu wybudowanego bez pozwolenia na budowę na terenie nieruchomości przy ulicy [...] w G. Prawidłowo zatem w sprawie zastosowane zostały przepisy ustawy z 1974 r. Zgodnie z art. 28 tej ustawy roboty budowlane można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z obowiązującymi przepisami podlegały przymusowej rozbiórce (...). Mając na uwadze treść art. 37 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy organ uznał, iż warunkiem zastosowania przez organy administracji przymusowej rozbiórki jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek, tj. rozpoczęcie budowy i wybudowanie obiektu bez wymaganego prawem zezwolenia oraz naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie legalizacji. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ potwierdził, iż skutki samowoli budowlanej oceniać należy według przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Jednocześnie ustalił, że fragment działki [...], na którym znajduje się przedmiotowy garaż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w centralnej części miasta, obejmującego Centrum i Śródmieście miasta (uchwala nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r.) oznaczony został symbolem 43MN – tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy. Zgodnie z zapisem § 8 pkt 4 tej uchwały podstawowe przeznaczenie dla terenu - to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna. W podpunkcie 4 lit.e tego przepisu ustalono zakaz – realizacji zblokowanych i wolnostojących garaży nie związanych z własnymi potrzebami właściciela lub użytkownika nieruchomości oraz realizacji obiektów tymczasowych. W świetle powyżej przedstawionych zapisów miejscowego planu zagospodarowania organ uznał, że budowa garażu o konstrukcji stalowej przy ulicy [...] w G. jest niezgodna z tymi ustaleniami planu. J. B. nie dysponuje bowiem tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością, na której posadowiony jest przedmiotowy garaż. Z kolei z uwagi na sprzeczność budowy tego garażu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwa jego legalizacja. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił i zbadał stan faktyczny sprawy i możliwość zaistnienia przesłanek rozbiórki, wobec stwierdzenia, że przedmiotowa budowa narusza zapisy miejscowego planu. Dodał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a jego ocena nie nosi znamion dowolności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji zarzucił im i naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 678 Kodeksu cywilnego. Zarzucił, że twierdzenie organu, iż nie jest obecnie właścicielem terenu, na którym usytuowany jest garaż jest twierdzeniem gołosłownym, gdyż organ nie wyjaśnił w jaki sposób to ustalono. W rzeczywistości bowiem faktu tego nie ustalono i przyjęto go "a prori". Umowa dzierżawy terenu nie została bowiem wypowiedziana przez poprzedniego właściciela terenu – Zarząd Budynków Miejskich, który utracił prawo do terenu w [...] r., przekazując teren w wieczyste użytkowanie. Nie spowodowało to zaprzestania pobierania stosownej opłaty za dzierżawę, co potwierdzało przekonanie, że to ten Zarząd jest nadal właścicielem terenu. Do dnia dzisiejszego także nowy właściciel nie wypowiedział przedmiotowej umowy. Nadto powołując się na art. 678 Kodeksu cywilnego wskazał na dalsze trwanie umowy dzierżawy wobec braku jej wypowiedzenia. Nieuprawnione jest tym samym twierdzenie o utracie tytułu pranego do terenu, gdyż umowa dzierżawy zawarta w [...] r. pozostaje cały czas ważna. Stąd też w toku postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanych decyzji błędnie przyjęto, że skarżący utracił tytuł prawny do terenu, na którym usytuowany jest garaż. Potwierdza to także fakt stałego opłacania podatku od nieruchomości, w tym także za rok [...]. Podkreślił, że nie zaniedbał starań o legalne postawienie garażu i blisko [...] lat wstecz złożył wymagane prawem dokumenty w Urzędzie Gminy G. celem uzyskania pozwolenia na budowę. Uzyskał wówczas zapewnienie, że garaż może być zlokalizowany przy ulicy [...]. Z powodu zaniechania Gminy nie uzyskał pozwolenie na budowę i tylko Gmina ponosi za to winę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a wydana decyzja jest prawidłowa i powinna pozostać w obrocie prawnym. Podtrzymał w całej rozciągłości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. skarżący podtrzymał skargę oraz argumenty zawarte w niej oraz w dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] r. Dodał, iż nie wybudował garażu nielegalnie ponieważ dysponował umową dzierżawy z dnia [...] r., która nie została skutecznie wypowiedziana do dnia zakończenia postępowania administracyjnego. Obecna na rozprawie uczestniczka postępowania J. D. wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, iż garaż został wybudowany nielegalnie w [...] r. podczas, gdy umowa dzierżawy została zawarta dopiero w [...] r. Wskazała, że pismem z dnia [...] r. wspólnota garażowa umowę wypowiedziała, wzywając skarżącego do usunięcia z wymienionej działki wszelkich ruchomości i garażu. W tym miejscu skarżący stwierdził, iż pismo to nie stanowiło wypowiedzenia a jedynie było informacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.)). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Wbrew twierdzeniom skargi orzekające w sprawie organy przeprowadziły w sposób dokładny i wyczerpujący postępowanie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy w świetle, którego ustaliły stan faktyczny. Bezspornym w sprawie pozostaje fakt wybudowania przez J. B. w roku [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę, garażu na działce nr [...] położonej w G. przy ulicy [...]. Okoliczność ta potwierdzona została zarówno przez skarżącego, jak również przez uczestników postępowania. nie ma zatem wątpliwości, iż garaż tan został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Powyższe ustalenia zdecydowały, że materialno- prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 228 ze zm.), a to z uwagi na treść art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (...). Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 37 wymienionej powyżej ustawy, zgodnie z którym obiekty budowalne lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejściu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego cześć, po pierwsze – znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub po drugie – powoduje, bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Analiza ust. 1 powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłankami nakazu rozbiórki są: - naruszenie przepisów obowiązujących w okresie budowy oraz znajdowanie się obiektu budowlanego na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę, przy czym co istotne- pierwsza przesłanka niezgodności budowy obiektu budowlanego z przepisami odnoszona jest do przepisów obowiązujących w dacie ich budowy – czyli bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Drugą przesłankę - zgodność z przepisami planowania przestrzennego, czyli ocenę przeznaczenia terenu, na którym został obiekt zbudowany należy odnosić do przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Jak wynika z treści decyzji organy prawidłowo ustaliły, iż obecnie obowiązujący plan miejscowy terenu położonego w centralnej części miasta, obejmującego Centrum i Śródmieście miasta przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r., oznacza teren, na którym położona jest działka [...], gdzie mieści się przedmiotowy garaż, symbolem 43MN – tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy. Plan ten zgodnie z zapisem § 8 pkt 4 stwierdza, iż podstawowe przeznaczenie dla terenu to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna. Natomiast w podpunkcie 4 lit.e ustala zakaz – realizacji zblokowanych i wolnostojących garaży nie związanych z własnymi potrzebami właściciela lub użytkownika nieruchomości oraz zakaz realizacji obiektów tymczasowych. Orzekające organy ustaliły, że skarżący J. B. nie jest ani właścicielem, ani wieczystym użytkownikiem przedmiotowego terenu, który przekazany został przez Gminę G. w wieczyste użytkowanie uczestnikom postępowania: J. D., L. i J. P. oraz T. i J. W. G. – tzw. wspólnocie garażowej. Wprawdzie, jak podnosi skarżący na podstawie umowy zawartej w dniu [...] r. zawartej pomiędzy nim a Gminą G., reprezentowaną przez Zarząd Budynków Miejskich w G. był on dzierżawcą terenu o powierzchni 15m ² położonego w G. przy ulicy [...], jednak umowa ta została rozwiązana i na dzień orzekania przez organy (tak pierwszej, jak i drugiej instancji) nie funkcjonowała w obrocie prawnym. Nie można zatem z tej umowy wywodzić jakichkolwiek praw i uprawnień dla skarżącego. Zresztą wobec przytoczonego powyżej zapisu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nawet obowiązywanie tej umowy nie spowodowałoby spełnienia jego zapisów. Skarżący nie był bowiem właścicielem ani wieczystym użytkownikiem terenu, a tytuł obligacyjny wynikający z umowy może być jedynie podstawą do roszczeń odszkodowawczych. Stąd też wszelkie rozważania związane z prawidłowością i datą rozwiązania umowy dzierżawy ze skarżącym nie mogą, wbrew jego oczekiwaniom, wpłynąć na ocenę przyjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Dodatkowo należy podnieść, że zasadnie orzekające w sprawie organy wskazały, że wydanie nakazu rozbiórki uzasadnione jest też wobec faktu, iż w przedmiotowym przypadku wystąpiła także przesłanka określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. tj. obiekt powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Skład orzekający podziela stanowisko zaprezentowane przez organy, a poparte przez orzecznictwo sądowe, że warunki użytkowe otoczenia to także – możliwość swobodnego, zgodnego z prawem zagospodarowania swojej nieruchomości przez jej właścicieli lub wieczystych użytkowników. Wobec faktu, iż przedmiotowy garaż znajduje się na nieruchomości należącej do wspólnoty garażowej, do której skarżący nie należy i nie posiada prawa do przedmiotowego terenu, garaż postawiony na tej działce ogranicza niewątpliwie prawa wspólnoty do swobodnego dysponowania nieruchomością. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż orzekające w sprawie organy wydając zaskarżone decyzje prawidłowo dokonały oceny stanu faktycznego, właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i nie naruszyły przepisów postępowania. Powoływane przez skarżącego argumenty dotyczące sposobu wypowiedzenia umowy dzierżawy, według niego wypowiedzenia nieskutecznego oraz zawinienia Gminy G., która pomimo złożenia wymaganych prawem dokumentów, nie wydała wnioskowanego pozwolenia na budowę, nie mogły w sprawie odnieść oczekiwanego skutku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.