II SAB/Bd 104/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie doręczenia decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na posiadanie broni palnej gazowej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 100 (sto) zł, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. W dniu 28 kwietnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr W[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął K. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Decyzja została wysłana 9 czerwca 2014 r. w godzinach porannych. Decyzją z tej samej daty nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął także K. S.i pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W dniu 9 czerwca 2014 r. w godzinach popołudniowych, już po wysłaniu ww. decyzji, do Komendy wpłynęło pismo z dnia 6 czerwca 2014 r. adwokata S. B., w którym zgłosił on swój udział w sprawie w charakterze pełnomocnika K. S. w toczącym się postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich oraz załączył pełnomocnictwo. Na mocy wskazanego pełnomocnictwa K.S.upoważnił adwokata S. B. do zastępowania skarżącego wyłącznie w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską. Pismem z dnia 18 lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] został wezwany do usunięcia naruszenia prawa i doręczenia ww. decyzji. Pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. K. S. reprezentowany przez adwokata S. B. wniósł skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] polegającą na pozbawieniu pełnomocnika strony czynnego udziału w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej poprzez zaniechanie doręczenia mu wydanej w sprawie decyzji. Pełnomocnik wniósł jednocześnie o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do doręczenia mu rzeczonej decyzji oraz stwierdzenie, iż bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi wskazując, że nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku: 1. decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. To rozstrzygnięcie natomiast powinno nastąpić niezwłocznie. W szczególności niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 1 k.p.a.). Niezależnie od powyższego sprawa administracyjna powinna być załatwiona najpóźniej w granicach terminów zakreślonych w art. 35 § 3 k.p.a. (o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, np. w przypadku informacji publicznej), zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Warto wszakże dodać, że ustawodawca przewidział jednocześnie, że do terminów określonych w powołanych wyżej przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Należy w tym miejscu podkreślić, że zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Innymi słowy ustawodawca dopuścił możliwość składania skarg na bezczynność jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Zaskarżalne do sądu administracyjnego są bowiem decyzje, postanowienia lub inne akty administracyjne, a nie czynności faktyczne podejmowane na ich podstawie. Reasumując, stwierdzić trzeba, że stosownie do powołanego przepisu przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być akty lub czynności, które: - nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem zaskarżalne są na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - są podejmowane w sprawach indywidualnych, bowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, - mają charakter publicznoprawny, gdyż tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli, - dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 kodeksu postępowania administracyjnego, nie jest żadną z form wyżej wymienionych. Jest to czynność materialno-techniczna polegająca na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Niewątpliwie czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Podkreślenia wymaga, że nie fakt doręczenia czyni dany podmiot stroną postępowania, albowiem status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które ma zastosowanie w danej sprawie. Wyrażony pogląd znajduje oparcie zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia NSA z 28.11.2006 r., sygn. I OSK 1756/06 i z 28.09.2001 r., sygn. I SAB 2/01), jak i w doktrynie, gdzie popiera się pogląd, że zakres przedmiotowy aktów i czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa "należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają możliwość wydania decyzji czy postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia obowiązku lub uprawnienia" (patrz B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2006 nr 2, s.12). W świetle powyższych rozważań, nie budzi wątpliwości Sądu, że czynność faktyczna doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W takiej sytuacji skarga podlegać musi odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.