I SA/Gd 1461/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. K.-M., J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. oddala skargę. Burmistrza Gminy decyzją z dnia 25 stycznia 2011 r. ustalił J.M. oraz P.M. wysokość podatku od nieruchomości za 2011 rok. Pismem z dnia 10 października 2011 r. J.M. oraz P.M. zwrócili się do Burmistrza Gminy o zwrot niesłusznie pobranego podatku od nieruchomości za lata 2006-2011. Pismem z dnia 22 listopada 2012 r. pełnomocnik podatników wniósł o zmianę decyzji w podatku od nieruchomości za lata 2006-2011, na podstawie art. 254, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Burmistrz Gminy decyzją z dnia 6 lutego 2012 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 25 stycznia 2011 r. ustalającą J.M. oraz P.M. wysokość podatku od nieruchomości za 2011 rok. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 stycznia 2013 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła podstawa do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zdaniem Kolegium należało wydać postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, które to postanowienie ma stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Burmistrz Gminy postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r., wydanym na podstawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2011 rok zakończonej decyzją z dnia 25 stycznia 2011 r. Decyzją z dnia 13 grudnia 2013 r. Burmistrz Gminy odmówił uchylenia w całości decyzji z dnia 25 stycznia 2011 r. ustalającej J.M. oraz P.M. wysokość podatku od nieruchomości za 2011 rok. Po rozpatrzeniu wniesionego przez strony odwołania decyzją z dnia 3 września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zmiana przeznaczenia i sposobu użytkowania budynku, jakkolwiek stanowiła istotną dla sprawy nową i nieznaną organowi okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 rok, to jednak okoliczność ta nie wpływa na zmianę wysokości stawki podatku. Zdaniem organu zarówno wtedy, gdy budynek wykorzystywany był przez przedsiębiorcę na zakład krawiecki jak i w sytuacji, gdy jest wykorzystywany na cele prowadzenia prywatnego domu opieki społecznej, podlega opodatkowaniu wyższymi stawkami podatkowymi. Budynek zamieszkały przez pensjonariuszy prywatnego domu opieki jest bowiem faktycznie wykorzystywany na cele prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej, mającej za przedmiot właśnie prowadzenie domu opieki. Fakt zamieszkiwania w budynku opieki społecznej pensjonariuszy nie sprawia zatem, iż budynek ten należy opodatkować stawką właściwą dla budynków mieszkalnych. Ponadto, zdaniem organu, opodatkowanie spornego budynku wg stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych jest niemożliwe także z tej przyczyny, że w rejestrze gruntów i budynków, oznaczony on został jako posiadający funkcję "inną niemieszkalną". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wznowienie postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie art. 2, 7 i 32 Konstytucji, art. 121-124, art. 171, 187 § 1, art. 190 § 1, art. 191, art. 194 § 1, art. 200, art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4, art. 240 § 1 pkt 5, art. 247 § 1 i art. 254 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., nr 21, poz. 844 ze zm.) - dalej w skrócie zwanej u.p.o.l. poprzez dokonanie wadliwej interpretacji pojęcia budynku mieszkalnego, bez uwzględnienia jego funkcji i przeznaczenia, pominięcie faktu, że w budynku na stałe zamieszkują pensjonariusze, dla których jest to jedyne mieszkanie oraz nierówne tratowanie pensjonariuszy w stosunku do innych osób i zajmowanych przez nich pomieszczeń jak również nierówne traktowanie skarżących w stosunku do innych podmiotów prowadzących domy pomocy społecznej i korzystających z ulg podatkowych. W uzasadnieniu skargi strony wskazały, że podtrzymują dotychczasowe stanowisko, jakie prezentowały w sprawie w kwestii traktowania budynku jako mieszkalnego. Zarzuciły, że w trakcie kontroli Urzędu Gminy skupiono się na ogólnikowych informacjach odnoszących się do samego budynku oraz faktu prowadzenia działalności gospodarczej pomijając całkowicie przeznaczenie i cel pomieszczeń znajdujących się w budynku. Zdaniem strony, budynki mieszkalne znajdujące się we władaniu podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, które zachowują swój charakter zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, zachowują przymiot budynku mieszkalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Spór w niniejszej sprawie związany jest z opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości budynku, który przez podatników wykorzystywany jest na cele prowadzenia prywatnego domu opieki. Zdaniem podatników, funkcja jaką pełni ten budynek tj. m.in. zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych pensjonariuszy przebywających w tym budynku, decyduje o jego mieszkalnym charakterze, a zatem winien on zostać opodatkowany niższą stawką podatku od nieruchomości, przewidzianą dla budynków mieszkalnych, a nie dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie skarżących, zmiana funkcji jaką pełnił budynek, z dotychczasowej związanej z prowadzeniem w budynku zakładu krawieckiego, na funkcję mieszkalną, stanowiła istotną dla sprawy, nową okoliczność, nieznaną organowi przy wydawaniu decyzji wymiarowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 rok. Uzasadniało to zatem uchylenie tej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Z powyższym zapatrywaniem stron nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły brak było podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym albowiem, wbrew stanowisku skarżących, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi i istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 25 stycznia 2011 r. ani nie zaistniały inne przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wymaga wyjaśnienia, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została decyzja Burmistrza Gminy z dnia 25 stycznia 2011 r. ustalająca skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2014 r., ma decydujące znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi. Charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, w tym wypadku po wznowieniu postępowania podatkowego, jest to, że diametralnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego, będącego przedmiotem takiej analizy w sytuacji kontroli decyzji organu podatkowego wydanej w trybie zwykłym. Podkreślić należy, iż postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest także wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1848/08, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też pewne kategorie ewentualnych wad postępowania zwykłego zakończonego decyzją mogą być zwalczane przez stronę wyłącznie w ramach przysługujących jej w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, poprzez złożenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie poprzez wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. W tym też postępowaniu strona nie doznaje żadnych ograniczeń w zakresie formułowania zarzutów, które mogą dotyczyć zarówno naruszeń prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja strony w postępowaniach nadzwyczajnych, gdyż są one z woli ustawodawcy ograniczone do oceny zaistnienia w sprawie określonych kwalifikowanych przesłanek ustawowych, bądź ich braku. Nie wszystkie zatem wady postępowania zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem zawisłego z wniosku skarżącego przed organami podatkowymi postępowania i wydanych w jego ramach rozstrzygnięć organu I i II instancji była kwestia wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd wyjaśnia, że użyte w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Z kolei łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1562/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 446/10, LEX nr 602746; por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 ust.1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicje legalne wymienionych powyżej pojęć zawarte zostały w art. 1a ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. Zgodnie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jako "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub, innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nie budzi wątpliwości, że ustawodawca uzależnił w przepisach u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Najwyższą stawką objęto nieruchomości znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy i związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu nieruchomość można uznać za związaną z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w tej działalności lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel. Dodatkowym kryterium pozwalającym na uznanie nieruchomości za związaną z prowadzoną działalnością może być ujęcie jej przez przedsiębiorcę w ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 32/11, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl.). Analiza treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prowadzi jednocześnie do wniosku, że z opodatkowania wyższą stawką podatku wyłączone zostały znajdujące się we władaniu przedsiębiorcy budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami. Wskazania wymaga przy tym, że zastosowanie niższej stawki podatku w stosunku do tych budynków nie wynika tylko z faktu, że znajdują się one we władaniu przedsiębiorcy. Objęcie niższą stawką podatku ma miejsce w sytuacji, gdy jest to budynek mieszkalny, który nie służy realizacji celów przedsiębiorcy, czyli nie jest związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Dokonując wykładni przedmiotowego przepisu nie można bowiem zapominać, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Konstrukcja przepisów ustawy wskazuje, że Ustawodawca uznał, iż majątek, który związany jest z działalnością gospodarczą winien być opodatkowany w sposób bardziej restrykcyjny niż majątek, który związku z taką działalnością nie wykazuje. Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy znajdujący się we władaniu podatnika. Ustawodawca stosuje wyższą stawkę podatku w sytuacji, gdy uznaje, że jest to majątek służący celom gospodarczym podatnika, a niższą, gdy ma on zaspakajać inne jego potrzeby np. mieszkaniowe. Istota opodatkowania wyższą stawką podatku tych nieruchomości, które znajdują się we władaniu podatnika będącego przedsiębiorcą sprowadza się zatem do tego, że stawkę tę stosuje się w odniesieniu do nieruchomości, które przeznaczone są na cele prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a zatem do nieruchomości służących uzyskiwaniu zarobku. Dotyczy to również budynków przeznaczonych lub zajmowanych na cele mieszkalne, jeżeli budynek taki jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem jest źródłem przychodu podatnika z tej działalności. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, albowiem podatnicy w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej prowadzą dom opieki dla osób w podeszłym wieku, a do tej działalności wykorzystują sporną nieruchomość budynkową. Nie ulega wątpliwości, że jednym z elementów prowadzonej działalności jest zaspokajanie potrzeb bytowych pensjonariuszy przebywających w budynku, poprzez dostarczenie im stałego miejsca zamieszkania. Niemniej jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wysokość stawki podatku od nieruchomości, jaka winna zostać zastosowana w odniesieniu do budynku podatników. Fakt, że budynek realizuje cele mieszkaniowe, służy zaspakajaniu potrzeb bytowych jego mieszkańców nie zmienia tego, że jest budynkiem przeznaczonym przez podatników na cele prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Jest to zatem ten składnik majątku podatników, który ma w założeniu przynosić podatnikom przychód z prowadzonej działalności, a zatem pozostaje związany z tą działalnością. W konsekwencji w odniesieniu do takiego budynku stosuje się podwyższoną stawkę podatku od nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że zastosowanie niższej stawki podatku w odniesieniu do budynku znajdującego się we władaniu podatnika przedsiębiorcy nie następuje wyłącznie z tej przyczyny, że budynek, z uwagi na pełnioną przez niego funkcję użytkową tj. zaspokajanie potrzeb bytowych jego mieszkańców, może zostać zakwalifikować do kategorii budynku mieszkalnego. Istotą zastosowania niższej stawki podatku w odniesieniu do budynku mieszkalnego stanowiącego składnik majątku podatnika przedsiębiorcy jest to, że mając taką cechę budynek nie pozostaje związany z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a zatem służy zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych podatnika i ewentualnie jego rodziny. Natomiast każda nieruchomość stanowiąca składnik majątku podatnika, wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, opodatkowana jest wyższą stawka podatku od nieruchomości. Na kwestię rozróżnienia skutków podatkowych związanych z opodatkowaniem majątku nieruchomego podatnika posiadającego status przedsiębiorcy wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanym wcześniej wyroku z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 32/11. Sąd ten zauważył, że podmiot taki występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba można powiedzieć prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Wiąże to się z tym, że posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna dysponuje (znajduje się w posiadaniu) majątku, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej – majątkiem służącym realizacji mieszkaniowych potrzeb osobistych podatnika, a także i jego rodziny. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu, prawidłowo Kolegium uznało zatem, że w odniesieniu do nieruchomości podatników brak było podstaw do tego, aby opodatkować ją przy zastosowaniu niższej stawki podatku. Brak było przy tym podstaw do tego, aby w trybie wznowieniowym podważyć ostateczną decyzję w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 rok. Jakkolwiek przywoływana przez strony okoliczność dotycząca zmiany sposobu wykorzystania nieruchomości stanowiła okoliczność nieznaną organowi w dniu wydania decyzji z dnia 25 stycznia 2011 roku, to jednak nie miała ona charakteru istotnego, a zatem nawet gdyby organ o niej wiedział, nie doprowadziłoby to do wydania odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie. Zmiana profilu prowadzonej w budynku działalności gospodarczej pozostawała bez wpływu na jego kwalifikację dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, nie miała bowiem wpływu na zmianę stanu faktycznego będącego podstawą ustaleń dokonanych przed wydaniem decyzji ostatecznej. Budynek służący prowadzeniu działalności polegającej na prowadzeniu domu opieki nie stał się budynkiem mieszkalnym, o jakim mowa w art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., przez sam fakt zamieszkiwania w nim pensjonariuszy. Oceniając zarzuty skargi, zdaniem Sądu, organy podatkowe, prowadząc postępowanie wznowieniowe nie naruszyły przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów, stwierdzić należy, że ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd podkreśla, że organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń. Wymaga dodania, że zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej nakazuje organom prowadzącym postępowanie zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego tak, aby stan faktyczny sprawy ustalić zgodnie z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej zastosowanie ma także w postępowaniu wznowieniowym, ale jak sygnalizowano wyżej, nie oznacza, że w tym postępowaniu powinno nastąpić ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Zebranie dowodów istotnych dla sprawy w ramach tego postępowania sprowadza się do badania, czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem ustalenie, czy przesłanki wznowieniowe wskazane we wniosku miały rzeczywiście miejsce, a nie ponowne kompleksowe zgromadzenie i ocena materiału dowodowego, które były podstawą do wydania decyzji ostatecznej. W kontekście powyższego Sąd stwierdza, że organy orzekające w niniejszej sprawie dysponowały materiałem dowodowym umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast odmienna ocena prawna tego materiału nie oznacza automatycznie naruszenia art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada także wymogom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej, a w szczególności w § 4 tego przepisu. Zawiera bowiem szczegółowe uzasadnienie prawne nie tylko wskazując podstawę prawną, ale także wyjaśniając znaczenie poszczególnych przepisów mających w sprawie zastosowanie. Organ odwoławczy szczegółowo i wyczerpująco przedstawił własne stanowisko w sprawie, a zatem zachowany został wymóg wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (wynikający z art. 124 Ordynacji podatkowej). To zaś nie może rzutować na negatywną ocenę procedowania. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.