II OZ 779/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2789/14 odrzucające zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r. odmawiające D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania D. W. i M. W. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Odpisy postanowienia z dnia 1 kwietnia 2015 r. doręczono wnioskodawcom w dniu 28 kwietnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przy piśmie z dnia 19 maja 2015 r. przekazał zażalenie D. i M. W. na postanowienie z dnia 1 kwietnia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 5 maja 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) skarżący nadali zażalenie, jednak – pomimo prawidłowego pouczenia skarżących o terminie i sposobie wniesienia zażalenia, dokonanego przy okazji doręczenia zaskarżonego postanowienia – zostało ono wysłane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który przekazał zażalenie do Sądu przy piśmie z dnia 19 maja 2015 r. Sąd podkreślił, że pismo wniesione do niewłaściwego organu lub sądu uznaje się za wniesione do sądu właściwego dopiero z chwilą jego skierowania do tego sądu. W tej sytuacji Sąd uznał, że zażalenie zostało wniesione do Sądu w dniu 19 maja 2015 r., to jest z uchybieniem ustawowego terminu. Zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r. złożyli D. i M. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Należy podkreślić, że zaskarżone postanowienie, jak zasadnie podkreślił Sąd I instancji zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2015 r. wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia pod rygorem odrzucenia zażalenia. W związku z powyższym, termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 5 maja 2015 r. co oznacza, że zażalenie skarżących przekazane przez organ administracji w dniu 18 maja 2015 r. zostało złożone po terminie, ponieważ za zasadne należy uznać twierdzenie Sądu, że zażalenie skarżących zostało złożone do sądu za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jako dzień złożenie zażalenia należy uznać dzień 19 maja 2015 r., w którym to dniu organ ten przekazał do Sądu zażalenie. Tym bardziej, że skarżący zostali pouczeni o terminie i sposobie wniesienia zażalenia (tj. za pośrednictwem WSA w Warszawie) na postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2015 r. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.