II OZ 99/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. A., R. A., S. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/ Wa 1459/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. A., R. A., S. A. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie Pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. Z. A., S. A. oraz R. A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów obszaru B., gm. N., w części dotyczącej działki nr [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 2 października 2014 r. przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżących adwokata. Pismem z dnia 26 listopada 2014 r. adwokat podtrzymał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/ Wa 1459/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ogóle nie został uzasadniony, wobec tego Sąd nie mógł ocenić, czy w stosunku do skarżących zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) Z. A., R. A. oraz S. A. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Skarżący w zażaleniu powołali się na okoliczności, które nie są bezpośrednio związane z zaskarżonym postanowieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślenia wymaga także, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Zatem celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Należy wskazać, że to na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu. Podmiot wnioskujący o wstrzymanie jest zobowiązany przedstawić konkretne zdarzenia, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie wskazał, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym nie wykazali, w jaki sposób wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również podniesione w zażaleniu argumenty nie mogą być uznane za przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Istotne jest również, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Tym samym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności innej decyzji nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem po stronie adresata żadnych uprawnień ani obowiązków. Tym samym uznać trzeba, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, nie niesie ze sobą niebezpieczeństwa o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2.