V SA/Wa 2412/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Anna Falkiewicz – Kluj, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r.; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz M. Sp. z o.o. w W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po rozpatrzeniu wniosku M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., tenże organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] czerwca 2014 r. przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznania nieistnienia obowiązku w zakresie egzekucji należności pieniężnych objętych wystawionym przez Wierzyciela – Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej tytułem wykonawczym nr [...], z dnia [...] kwietnia 2013 r. Organ przypomniał, że spółka posiada pozwolenie radiowe nr [...] ważne do [...] listopada 2014 r. na używanie radiowych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych pracujących w służbie radiokomunikacji ruchomej lądowej typu dyspozytorskiego. Warunki wykorzystywania częstotliwości oraz rodzaj i cechy identyfikacyjne urządzeń radiowych określone zostały w załączniku, stanowiącym integralną część pozwolenia. Z załącznika wynika m.in., iż pozwolenie uprawnia do wykorzystania kanału częstotliwości na zasadzie współużytkowania. Spółka uiszczała z tego tytułu opłaty roczne w wysokości 50% opłaty. Organ pismem z dnia [...] lipca 2012 r., wniósł do Spółki o regulowanie należności w wysokości 100% opłaty. Z uwagi na brak uregulowania brakującej opłaty zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania Spółka skierowała zarzuty do wydanych przeciwko niej tytułów egzekucyjnych. W odpowiedzi Prezes UKE postanowieniami podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie tj. wskazał między innymi, iż w pozwoleniach radiowych nie wskazuje się czy oprócz adresata pozwolenia inny podmiot korzysta z danej częstotliwości, a w przypadku obowiązku uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością o ich wysokości decyduje stan faktyczny objęty hipotezą § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo dysponowania częstotliwością (Dz. U. z 2005, nr 24, poz. 196 z późn. zm.). W związku z tym, iż w sprawie tylko Spółka korzysta z przyznanego prawa do dysponowania częstotliwością tym samym powinna uiszczać opłaty w wysokości 100%. W konsekwencji takiego stanowiska Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że: 1. Z treści warunków wykorzystywania częstotliwości, które stanowią załącznik do pozwolenia radiowego nr [...], wynika, że Spółka nabyła prawo do korzystania z kanału radiowego jako współużytkownik oraz, że Decyzja Administracyjna od dnia jej wydania nie była zmieniana. 2. Spółka wskazała, iż fakt, że organ wydający Decyzję Administracyjną, określając status Zobowiązanej spółki współużytkownika kanału radiowego, tym samym przesądził o wysokości opłat, jakie Zobowiązana ma uiszczać i jakie przez szereg lat uiszczała. 3. W ocenie Spółki, współużytkownik kanału radiowego nie ma żadnego wpływu na korzystane z przyznanego mu kanału radiowego przez inne podmioty, to organ administracyjny wydając stosowne decyzje określa, czy uprawniony podmiot będzie samodzielnie korzystał z przyznanego mu kanału, czy też zostanie przyznany innym użytkownikom. 4. Powołując się na treść przepisów § 4 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005 r. wskazała, że to Prezes UKE "dysponuje" kanałami radiowymi i określa w decyzji sposób korzystania z kanału radiowego przez uprawniony podmiot, a to co się dzieje później ze współużytkowanym kanałem jest całkowicie poza kontrolą podmiotu współużytkującego kanał i trudno wyobrazić sobie wzajemne rozliczenia w zakresie wniesionej już opłaty podstawowej. 5. Zdaniem Spółki, skoro w treści pozwolenia radiowego zostało ustalone, że spółka współużytkuje kanały radiowe, to spełnia warunki, aby opłata za współużytkowanie kanału radiowego była wnoszona w wysokości 50% opłaty podstawowej. 6. Zobowiązana Spółka nie zgadza się z "nową" wykładnią "starych" przepisów, przedstawioną przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, iż prawidłowo ustalono wysokość rocznej opłaty za 2013 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Zgodnie z przepisem § 6 ust. 2 Rozporządzenia opłatę można uiścić jednorazowo za cały rok do końca lutego danego roku albo w ratach półrocznych w wysokości równej ½ opłaty rocznej do końca lutego i sierpnia danego roku. Wysokość rocznej opłaty za 2013 r. należało obliczyć, z uwagi na treść decyzji, na podstawie Tablicy Nr 1 Załącznika Nr 1 Rozporządzenia. Na poczet rocznej opłaty za 2013 r. Spółka dokonała w dniu [...] stycznia 2013 r. wpłaty 25 zł tytułem opłaty za I kwartał 2013 r. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Prezes UKE wystawił tytuł wykonawczy numer [...], dotyczący zaległości Zobowiązanego z tytułu opłaty za I kwartał 2013 r. w kwocie 25 zł. Organ przypomniał, iż pozwolenie uprawniało do wykorzystywania kanału częstotliwości na zasadzie współużytkowania, oraz że brak jest podstaw prawnych do uznania zarzutu Spółki dotyczącego błędnej wykładni przez Prezesa UKE § 4 Rozporządzenia, w brzmieniu "W przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50% opłaty". Z treści tego zapisu określającego wysokość wnoszonych opłat z tytułu posiadanego pozwolenia radiowego nie wynika, iż z samego faktu wydania decyzji określającej sposób korzystania z częstotliwości poprzez użycie sformułowania "współużytkowanie" wynika podstawa do naliczenia opłaty w "obniżonej" stawce 50%. W ocenie organu z treści § 4 Rozporządzenia wynika, że w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z podmiotów współkorzystających zobowiązany jest do wnoszenia opłaty 50% -towej ("każdy z podmiotów wnosi opłatę"). W pozostałych wypadkach wymagane jest wnoszenie opłaty w wysokości 100%. Zatem pomimo, iż w warunkach wykorzystania częstotliwości pozwolenia radiowego przysługującego skarżącemu znajdował się zapis o współużytkowaniu częstotliwości, to skarżący, był jedynym podmiotem wykorzystującym częstotliwość określoną pozwoleniem radiowym (nie było innego użytkownika danego kanału radiowego). Skoro zatem współużytkowanie nie zaistniało Spółka była zobowiązana do wnoszenia 100% opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości. Nie zaistniała bowiem przesłanka do zastosowania § 4 Rozporządzenia uzasadniająca wnoszenie opłaty w wysokości 50%. Reasumując organ stwierdził, że w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50% opłaty. Jeżeli uprawniony do korzystania z prawa do wykorzystywania częstotliwości był jedynym dysponentem tego uprawnienia na danym obszarze, to okoliczność ta przesądza, iż jego zobowiązanie z tytułu rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości wynosi 100% tej opłaty. Zatem zdaniem organu zarzut wygaśnięcia (na skutek zapłaty) obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., jest nieuzasadniony. Postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. zaskarżyła Sp. z o.o. M. zarzucając mu naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196, z późn.zm.) w związku z art. 185 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) – poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, przepisów określających podstawowe zasady postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie w toku prowadzonego postępowania tych zasad, to jest zasad zawartych w przepisach art. 6, 7, 8, 11 Kpa. Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autor powołał się m.in. na stanowisko tutejszego Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 317/14 podnosząc, iż była to sprawa o podobnym stanie faktycznym i identycznym stanie prawnym. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa, v: art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Na wstępie podkreślić trzeba, iż art. 185 ust. 1ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) stanowi, że podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Przepisy ustawy nie przewidują określenia wysokości opłat w drodze decyzji administracyjnej, obowiązek ich zapłaty powstaje w związku z uzyskaniem prawa do dysponowania częstotliwością. Art. 185 ust. 3 tej ustawy stanowi, że podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu uiszcza roczną opłatę, o której mowa w ust. 1. Na podstawie art. 185 ust. 11 ww. ustawy Rada Ministrów została upoważniona do określenia wysokości opłat, o których mowa w art. 185 ust 1, oraz terminów i sposobu ich uiszczania, mając na uwadze kwoty określone w ust. 5, warunki wykorzystywania częstotliwości, oraz koszty prowadzenia gospodarki częstotliwościami, a także potrzebę zagwarantowania optymalnego wykorzystania zasobów częstotliwości. Rada Ministrów korzystając z ww. delegacji ustawowej wydała rozporządzenie z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196 ze zm.) i w § 2 ust. 1 przyjęła, że do ustalenia wysokości opłaty w poszczególnych służbach radiokomunikacyjnych przyjmuje się warunki wykorzystywania częstotliwości oraz dane dotyczące lokalizacji stacji nadawczych lub nadawczo-odbiorczych lub dane dotyczące obszaru, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości określone w decyzji przyznającej prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania. Z kolei § 4 rozporządzenia stanowi, że w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50% opłaty. W myśl powołanych przepisów podmiot, który uzyskał pozwolenie radiowe ma obowiązek sam ustalić wysokość należnych opłat ale, co wymaga podkreślenia, na podstawie decyzji i warunków w niej ustanowionych. Decyzja "Pozwolenie radiowe" nie określa wysokości należnych opłat, ale określa warunki stanowiące podstawę do ich samodzielnego ustalenia przez podmiot korzystający z Pozwolenia radiowego. Nie budzi wątpliwości, że w obrocie prawnym znajduje się decyzja ostateczna, w której ustalono, że skarżąca jest współużytkownikiem kanału częstotliwości. Wobec takiego brzmienia decyzji określenie w tytule wykonawczym, że skarżąca zobowiązana jest uiszczać opłatę w wysokości 100% jest określeniem egzekwowanego obowiązku niezgodnie z decyzją. Za nieuzasadnione zatem należy uznać stanowisko organu, że skarżąca spółka pomimo określonego brzmienia decyzji o udzieleniu pozwolenia radiowego powinna uiszczać opłatę w pełnej wysokości albowiem taki obowiązek nie wynika z faktu, iż skarżąca była jedynym podmiotem wykorzystującym częstotliwość. Wykorzystywanie częstotliwości należy do sfery faktu (w pierwszej kolejności) i nie można oceniać go w oderwaniu od treści udzielonego pozwolenia, które uprawniało skarżącą do wykorzystywania kanału częstotliwości na zasadzie współużytkowania. Współużytkowanie to niewątpliwie użytkowanie czegoś wespół z innym podmiotem (innymi podmiotami). Zdaniem Sądu oczywistym jest, że nie musi być ono tożsame czasowo z użytkowaniem skarżącej. Współużytkowanie jako uprawnienie jednego podmiotu, które jest faktycznie wykonywane nie rodzi konsekwencji fiskalnych takich jak chciałby tego organ tzn. obowiązku uiszczenia opłaty w całości, a więc także za inny podmiot, który de facto nie współużytkuje tego samego kanału częstotliwości ( ale który ma taką potencjalną możliwość). Nie można płacić za coś co nie istnieje ( nie jest wykorzystywane). Stanowisko odmienne byłoby nie do pogodzenia z zasadą praworządności wynikającą z Konstytucji RP (art. 2). Stąd też uiszczenie przez skarżącą opłaty w wysokości 50% Sąd uznaje za właściwe co oznacza, iż skarżąca zasadnie powołała się na fakt nieistnienia obowiązującego ją obowiązku w rozumieniu art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a.