II OZ 407/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 281/14 o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 281/14 w sprawie ze skargi S. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 281/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 281/14 w ten sposób, że w komparycji wyroku wykreślił słowa "w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej". W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w sentencji wyroku z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 281/14 błędnie wpisano stwierdzenie "w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej". Zaznaczył, że z uzasadnienia wyroku, jak i akt administracyjnych wynika, że niniejsza sprawa dotyczyła bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w przedmiocie prowadzenia postępowania administracyjnego. Zażalenie na powyższe orzeczenie wywiódł Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem, reprezentowany przez r.pr. S. C., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 i 2 ppsa przez przyjęcie, że treść zawarta w komparycji wyroku ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej. W uzasadnieniu wskazano, iż nie jest dopuszczalne korzystanie z trybu regulującego sprostowanie orzeczenia, w sytuacji "sprostowanie błędnego zapisu w orzeczeniu w istocie doprowadziłoby nie do pozornej, lecz rzeczywistej ingerencji w materialną treść orzeczenia", co zdaniem skarżącego w przedmiotowej sytuacji ma miejsce. W art. 156 § 1 ppsa chodzi o drobne błędy i pomyłki, do których nie można zaliczyć błędu w zakresie rozpoznania sprawy, gdyż nie stanowi to "oczywistej omyłki", a wręcz całkowicie zmienia przedmiot, w zakresie którym sąd orzekał. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Nadto zaznaczono, iż już podniesiono w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 281/14, że budzi wątpliwości organu I instancji czy Sąd I instancji nie rozpatrywał innej sprawy, niż będąca przedmiotem skargi, co spowodowałoby, że w niniejszej sprawie nie doszło do rozpoznania istoty sprawy. Wskazując na powyższe naruszenie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na zażalenie S. P., reprezentowany przez adw. R. K., wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem na rzecz S. P. kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na zażalenie wskazano, że wydanie postanowienia o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej było w okolicznościach niniejszej sprawy jak najbardziej uzasadnione. Już po dokonaniu pobieżnej analizy sentencji wyroku i jego uzasadnienia nasuwa się stwierdzenie, że umieszczenie w komparycji wyroku z dnia 22 października 2014 r. stwierdzenia "w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest efektem pomyłki. Zdaniem S. P. nie sposób przyznać racji organowi, który w zażaleniu podniósł, że sprostowanie błędnego zapisu prowadzi do rzeczywistej zmiany wydanego przez Sąd I instancji orzeczenia. W skutek sprostowania oczywistej omyłki wbrew twierdzeniom organu nie nastąpiła jakakolwiek zmiana, zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Strony postępowania przed Sądem I instancji pozostały tożsame, a są nimi S. P. i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem. Także przedmiot postępowania mimo sprostowania w dalszym ciągu pozostaje ten sam. Brak jest jakichkolwiek podstaw aby przypuszczać, że Sąd I instancji rozpatrywał inną sprawę niż będąca przedmiotem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 ppsa sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 ppsa). Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.). Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia, jakiego sąd dopuścił się przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2008 r., s. 395 oraz powołana w nim literatura tj. K. Piasecki w: KPC cz. I, s. 1051-1052). Sprostowaniu mogą ulegać niedokładności, błędy pisarskie i rachunkowe czy inne oczywiste omyłki popełnione także w uzasadnieniu orzeczenia, które nie mogą jednak prowadzić do zmiany mylnych ustaleń faktycznych. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (postanowienie NSA z dnia 18 września 2012 r., syng. I FSK 528/10). Nie podlega jednak sprostowaniu mylne ustalenie czy wskazanie faktu. Należy się zgodzić z Sądem I instancji, że z akt administracyjnych jak i z uzasadnienia wyroku z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 281/14 wynika, że przedmiotem skargi S. P. uczynił bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w sprawie prowadzenia postępowania administracyjnego pod sygnaturą [...]. Taki przedmiot wynika ze skargi S. P. wniesionej w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. S. P. w złożonej skardze jednoznacznie określił, że wnosi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w sprawie wybudowania przez K. D. budynku usługowo – mieszkalnego na działkach ewid. nr [...] w Białce Tatrzańskiej (skarga – k. 2-3). Taki też przedmiot skargi wskazał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w odpowiedzi na skargę na bezczynność i do tak sformułowanej skargi odnosił się organ podtrzymując argumenty mające świadczyć, że organ nie pozostaje bezczynny (odpowiedź na skargę – k. 11). Odnośnie argumentacji organu, że zachodzi rozbieżność między sentencją a uzasadnieniem wyroku podkreślić należy, że ten zarzut będzie podlegał ocenie przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej. W tym miejscu wystarczy zauważyć, że pkt I wyroku wskazuje w jakim zakresie został zobowiązany organ do wydania aktu lub dokonania czynności. Także w aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek pism dotyczących udostępnienia informacji publicznej. Tym samym przyjąć trzeba, iż w przedmiotowej sprawie doszło do powstania błędu pisarskiego, o jakim mowa w art. 156 ppsa. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w zażaleniu Sąd I instancji miał możliwość sprostowania tego błędu, czego dokonał postanowieniem z dnia 17 lutego 2014 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, o co wnoszono w odpowiedzi na zażalenie, ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym.