I OSK 1620/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II SAB/Sz 142/14 w sprawie ze skargi T. C. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 142/14, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej; II. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddalił wniosek o wymierzenie grzywny. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: T. C. – redaktor naczelny info-wiadomości w S. w dniach [...] i [...] września 2014 r., w kilku pismach, zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie udostępnienia: - wykazu wszystkich zamówionych usług we wszystkich mediach z okresu czerwiec, lipiec, sierpień 2014 r., 2013 r. i 2012 r. z podziałem na konkretne media, okresy czasowe i kwoty w łącznych okresach, rodzaje zamówionych usług oraz cele jakie miały realizować (wniosek nr 1); - liczby: zatrudnionych osób (etatów) w wydziałach Urzędu Miejskiego, mieszkańców miasta, zarejestrowanych działalności gospodarczych, osób zatrudnionych w stargardzkich firmach - w sierpniu, w latach 2002, 2008, 2013, 2014 (wniosek nr 2), - wydania opinii Prezydenta w sprawie wiaduktu kolejowego łączącego ul. W. z ul. S. i czy Prezydent podjął w ostatnim czasie próby wpłynięcia na zarządcę w celu modernizacji wiaduktu, czy miasto może zainwestować pieniądze z budżetu w remont wiaduktu ze względu na np. bezpieczeństwo mieszkańców oraz czy Prezydent planuje przywołać właścicieli terenów (po PKS, kinie Ina, obiektu przy ul. M.) do zagospodarowania i przywrócenia porządku tych terenów i czy może wpłynąć na Straż Miejską w zakresie działań kontrolnych i sankcji w podanym zakresie (wniosek nr 3); - komentarza w sprawie wykorzystania środków unijnych pochodzących z Regionalnego Programu Operacyjnego oraz innych dotacji unijnych w latach 2007-2013 - na tle innych miast województwa, z uwzględnieniem liczby mieszkańców oraz podziału na środki wykorzystane przez Urząd Miejski na mieszkańców (wniosek nr 4); - informacji, kiedy powstał harmonogram remontów i modernizacji ulic miasta, na jakie lata zostały zaplanowane remonty i modernizacje, które ulice zostały wyremontowane i zmodernizowane, czy harmonogram jest realizowany zgodnie z planem, czy ulice, nieuwzględnione w harmonogramie były modernizowane, czy harmonogram obowiązuje nadal i dlaczego został zdjęty ze strony i nie jest dostępny dla mieszkańców (wniosek nr 5); - informacji o udziale miasta w tworzeniu i utrzymaniu mieszkalnictwa wspomaganego z uwzględnieniem wszystkich rodzajów mieszkań wspomaganych (wniosek nr 6). Prezydenta Miasta S. stwierdził, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonej i w związku z tym pismami z dnia [...] września 2014 r. i [...] października 2014 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego w ich żądaniu i umotywowania żądań w wymaganym zakresie. W dniu [...] października 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu realizacji poszczególnych wniosków i terminie ich rozpoznania w dniach od [...] listopada 2014 r. do [...] listopada 2014 r. W dniu [...] listopada 2014 r. T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta S., w której zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie i wymierzenie organowi grzywny. Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił mu żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył art. 13 ust. 1 tej ustawy. Zdaniem skarżącego czytelnicy stracili bezpowrotnie możliwość obiektywnej oceny działań Prezydenta S.P. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, ewentualnie o oddalenie skargi oraz wniosku o wymierzenie grzywny. Organ wskazał, że do dnia [...] listopada 2014 r. nie udzielił żądanych informacji ze względów technicznych. Jednakże w dniu [...] listopada 2014 r. skarżący otrzymał wnioskowane informacje. Zdaniem organu skarga jest przedwczesna, gdyż nie doszło do bezczynności. Nadto skarżący bezpodstawnie odwołuje się do uprawnień, które posiada jako dziennikarz. Nie odmówiono mu ani udzielenia informacji, ani wglądu w dokumenty. Poinformowano jedynie, że ze względu na czasochłonność zgromadzenia i przetworzenia informacji w formie pisemnej nastąpi to później. Nieuprawnione jest zaś zobowiązanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana, nawet jeśli czynność tą podjęto z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym, w ocenie organu, nie ma żadnych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o nałożenie grzywny. Do odpowiedzi na skargę organ dołączył wnioski skarżącego wraz z udzieloną na każdy wniosek (numer od 1 do 6) odpowiedzią. Skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. oświadczył, że otrzymał od organu niepełne informacje. Nie otrzymał porównania z innymi miastami województwa stanu wykorzystania przez Miasto S. środków unijnych oraz podziału na środki wykorzystane przez Urząd Miejski i mieszkańców. Ponadto w odpowiedzi wymieniona jest kwota dofinansowania z Regionalnego Programu Operacyjnego [...]zł, natomiast wymienione projekty opiewają na kwotę [...]zł. W zakresie informacji o osobach zatrudnionych w Urzędzie Miejskim brak jest danych za rok 2002. Skarżący nie otrzymał ponadto informacji dotyczącej celów realizowanych przez poszczególne zamówione w mediach usługi. Ponadto wyraził wątpliwość, czy przy tak małym nakładzie czasu na intelektualne opracowanie odpowiedzi można mówić o informacji przetworzonej. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. Prezydent wskazał, że analiza wniosków wskazuje, iż skarżący żądał w większości informacji przetworzonych, których przygotowanie wymagało przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, a nawet usuwania danych chronionych prawem. Zdaniem organu, bezpodstawne są żądania skarżącego, aby organ przeprowadził analizy porównawcze z innymi miastami w zakresie wykorzystania środków unijnych. Z kolei odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących różnic w kwotach dofinansowania organ wskazał, że miasto (o czym skarżący był informowany) korzysta z kilku programów operacyjnych, w tym także RPO na lata 2007- 2014, w ramach których są realizowane poszczególne projekty. Kwota [...] zł w rzeczywistości dotyczy sumy na dofinansowanie projektów z pozostałych programów operacyjnych z wyłączeniem RPO, co przy dokładnej analizie otrzymanej informacji skarżący winien był zauważyć. Poza tym obecnie nie jest jeszcze możliwe dokonanie podsumowania wykorzystania środków unijnych z uwagi na trwającą realizację projektów z okresu 2007 - 2013. Wskazano także, że skarżący otrzymał informację, iż organ nie posiada danych o liczbie zatrudnionych w Urzędzie w roku 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uzasadniając wyrok wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ faktycznie nie zrealizował w całości żądania skarżącego i nie rozpoznał jego wniosków w formie przewidzianej ustawą, a więc nadal pozostaje w tym zakresie bezczynny, czy też odpowiedzi udzielone skarżącemu w dniu [...]listopada 2014 r. (po wniesieniu skargi) stanowią kompletne rozstrzygnięcie wniosków o informację publiczną, a zatem w momencie rozpoznawania skargi przez Sąd organ nie był już bezczynny. W wyniku analizy akt Sąd Wojewódzki doszedł do przekonania, że wnioski skarżącego o udzielenie informacji publicznej (opisane szczegółowo na wstępie uzasadnienia) zostały załatwione przez organ we właściwym trybie i w formie określonymi ustawą, w dniu [...]listopada 2014 r., a więc po wniesieniu skargi, a przed rozstrzygnięciem sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że pismem z dnia [...]listopada 2014 r. organ w sposób kompletny odpowiedział na wniosek nr [...], zaś pismem z dnia [...] listopada 2014 r. organ udzielił odpowiedzi na pytania skarżącego zawarte we wniosku nr [...]. Sąd I instancji stwierdził także, że organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek nr [...] w piśmie z dnia [...]listopada 2014 r., zaś cele jakie miały realizować zamówione w mediach usługi wynikają, zdaniem tego Sądu, z charakteru zamawianych usług typu ogłoszenie, emisja spotów reklamowych, kondolencje. Nadto w piśmie z dnia [...]lutego 2015 r. organ wyjaśnił, że nie dysponuje szczegółowymi danymi na ten temat. Wniosek nr [...] został załatwiony pismem z dnia [...]listopada 2014 r. oraz wykazem osób zatrudnionych w Urzędzie Miasta w latach 2008 – 2014. Z dokumentów tych wynika, że organ nie dysponuje informacjami na temat osób zatrudnionych w Urzędzie w roku 2002 r., co też wyjaśnił dodatkowo w piśmie z dnia [...]lutego 2015 r. Odnośnie wniosku nr [...], WSA w Szczecinie stwierdził, że zawarte w nim żądania o opinię i przyszłe plany Prezydenta w zakresie działań dotyczących zagospodarowania konkretnych terenów miasta nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Podkreślił, że pomimo braku obowiązku organ częściowo odpowiedział skarżącemu na pytania z tego wniosku. Identyczna sytuacja zachodzi w przypadku wniosku nr [...] (prośba o komentarz organu). WSA w Szczecinie wyjaśnił ponadto, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W przekonaniu Sądu I instancji nie jest natomiast informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej jedynie w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. Sąd I instancji wyjaśnił, że ocenił skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany był uwzględnić również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosków o dostęp do informacji publicznej w zestawieniu z datą sformułowania skargi, należy przyjąć, że skarga na moment jej wniesienia była uzasadniona w świetle art. 13 ustawy. Dopiero po skierowaniu skargi do WSA w Szczecinie organ rozpatrzył wnioski skarżącego. W konsekwencji brak jest podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 P.p.s.a. i orzekania o obowiązku wydania przez organ aktu lub podjęcia odpowiednich czynności. W takiej sytuacji postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Stosownie jednak do przyjętej wykładni art. 149 sąd nadal jest zobowiązany do stwierdzenia, czy zaistniała bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tej kwestii Sąd I instancji ocenił, że rażące naruszenie prawa zachodzi w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnym braku woli załatwienia sprawy. Dokonując oceny działania organu w tym kontekście Sąd ten wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że organ pismem z dnia [...]października 2014 r. powiadomił wnioskodawcę o konieczności przedłużenia terminu do udzielenia żądanych informacji oraz fakt udzielenia skarżącemu żądanej informacji publicznej w reakcji na wniesioną skargę. Dlatego też Sąd Wojewódzki uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, nie znalazł również podstaw do orzeczenia o grzywnie. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną wniósł T. C., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W ocenie skarżącego kasacyjnie wyrok ten wydany został bowiem z naruszeniem: 1. przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że: - wniosek skarżącego do organu z dnia [...]września 2014 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie rodzaju zamówionych usług i celów, jakie miały realizować wszystkie zamówione usługi i we wszystkich mediach z okresu trzech miesięcy 2014 r. oraz analogicznego okresu roku 2012 i 2013 został zrealizowany i organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia [...]listopada 2014 r. w ten sposób, że cele, jakie miały realizować zamówione w mediach usługi wynikały z charakteru zamawianych usług typu ogłoszenie, emisja spotów reklamowych, kondolencje, podczas gdy zdaniem skarżącego taka ocena jest błędna, bowiem powyższe stanowiło wyłącznie wykaz zamówionych usług, ale nie konkretyzowało ich rodzaju ani nie wyjaśniało, jakie usługi te miały spełniać cele, gdyż z nazw "ogłoszenie", "publikacja", "ogłoszenie dodatek", "procedury informacji niejawnych", "emisja spotów reklamowych", "usługi reklamowe", "reklama", "publikacja wysyłkowa" nie wynika, co było ich przedmiotem, czy stanowiły przykładowo wywiad, reportaż, jaką miało formę (baneru, spotu, itp.) ani jakie cele miały spełniać, kogo, czego lub co reklamować, publikować; - wniosek skarżącego z dnia [...]września 2014 r. do organu (data wpływu [...]wrzesień 2014 r.) o udzielenie informacji o liczbie zatrudnionych osób w poszczególnych wydziałach Urzędu Miejskiego w miesiącu sierpniu w latach 2002, 2008, 2013 i 2014 został zrealizowany pismem z dnia [...]listopada 2014 r., w ten sposób, że zamieszczenie w wykazie w miejscu liczby zatrudnionych osób w Urzędzie w 2002 r. znaku "-" wyjaśnia, że organ nie dysponuje takimi informacjami, podczas gdy zdaniem skarżącego taka interpretacja znaku jest zbyt daleko idąca i w takiej sytuacji organ winien był udzielić w tym zakresie pełnych wyjaśnień, Powyższe uchybienia w przekonaniu autora skargi kasacyjnej doprowadziło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 161 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania, gdy tymczasem postępowanie w zakresie opisanego wyżej wniosku skarżącego nie stało się bezprzedmiotowe, bowiem wyżej opisane zachowanie organu stanowi bezczynność, gdyż minął termin wynikający z przepisu art. 13 ust. i 1 2 Ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia skarżącemu opisanych wyżej informacji publicznych, a więc zostały spełnione przesłanki do zastosowania przepisu art. 149 § 1 i 2 P.p.s.a. i i zobowiązania organu do wykonania czynności oraz do wymierzenia mu grzywny; b) art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że bezczynność Prezydenta Miasta S. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem zdaniem Sądu Wojewódzkiego rażące naruszenie prawa zachodzi w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnym braku woli załatwienia sprawy, a tymczasem organ pismem z dnia [...] października 2014 r. poinformował wnioskodawcę o konieczności przedłużenia terminu i ich udzielił w reakcji na wniesioną skargę, gdy zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy, tj. takich, że organ w rzeczywistości okazał jawny brak woli załatwienia sprawy, bowiem jak wynika z wyjaśnień organu załatwienie sprawy mogło nastąpić w terminie, gdyż pracownik, który po powrocie z urlopu w dniu [...]listopada 2014 r. (piątek) niezwłocznie zajął się sprawą, w zasadzie tylko zredagował informacje, co skończył w dniu [...]listopada 2014 r. ([...]), organ zaś miał świadomość czasu trwania urlopu pracownika (od [...]października do [...]listopada 2014 r.) i że wróci on do pracy już po upływie wskazanego w piśmie z dnia [...] października 2014 r. terminu do załatwienia wniosków, a zatem mógł czynności zredagowania pisma zlecić każdemu innemu pracownikowi, tymczasem przez okres 21 dni w sprawie nie podjęto żadnych działań, by czynności te dokończyć, mimo telefonicznych próśb skarżącego oraz wiedzy organu, że skarżącemu, jako dziennikarzowi, zależało na uzyskaniu informacji przed I turą wyborów, by dokonać ich publikacji, co umożliwiłoby wyborcom zapoznanie się z działaniami urzędującego i kandydującego Prezydenta oraz ocenę tych działań przy urnach wyborczych, a czego organ się obawiał, co znajduje potwierdzenie w treści pisma organu z dnia [...]listopada 2015 r., w którym organ zarzuca skarżącemu, że forma i sposób prezentowania przez skarżącego na prowadzonym portalu otrzymywanych z Urzędu i miejskich jednostek informacji wyraża negatywne działanie skarżącego i duże zaangażowanie w kampanię wyborczą po stronie przeciwników, a zatem by uniknąć krytyki organ celowo i w sposób zamierzony doprowadził do częściowego załatwienia wniosków po pierwszej turze wyborów, co świadczy o tym, że niewątpliwie bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; c) art. 149 § 2 w zw. art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny w sytuacji, gdy analiza działania organu wskazująca na celową bezczynność z rażącym naruszeniem prawa uzasadniała wymierzenie wobec organu grzywny, albowiem zobligowałaby organ do przesłania brakujących opisanych w punkcie 1 lit. a) informacji oraz zapobiegłaby powtórnemu przedłużaniu udostępniania informacji publicznych w okresie przedwyborczym, gdy nie istnieją ku temu żadne podstawy; 2. przepisów postępowania tj.: art 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. w z zw. z art. 133 § 1 zdanie pierwsze tej ustawy poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II wyroku w ten sposób, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności związanych z nieudzieleniem skarżącemu informacji, szczegółowo opisanych w zarzucie niniejszej skargi w pkt 1 lit. b), w ten sposób, że się w ogóle do nich nie odniósł, gdy tymczasem wszechstronna analiza okoliczności sprawy doprowadziłaby ten Sąd do uznania, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa, a tym samym do prawidłowego zastosowania art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a.. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta S. wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a.. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten – inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne - zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a.. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne jej rozumienie, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W przypadku drugiej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. ustawa wymaga ponadto, aby skarżący wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazał na obrazę przez Sąd I instancji art 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. w z zw. z art. 133 § 1 zdanie pierwsze tej ustawy poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II wyroku. W przekonaniu składu orzekającego NSA powyższy zarzut pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z dyspozycją art 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. mamy więc do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 15 lutego 2008 r., II OSK 24/07, CBOSA). W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem wskazując jako podstawę prawną wyroku przepis art. 161 § 1 oraz 149 § 1 P.p.s.a. wyjaśnił w wyczerpujący sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego sprawy i wypowiedział się co do wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym prawidłowo ocenił, mające miejsce w sprawie, naruszenie prawa jako pozbawione charakteru rażącego, szczegółowo uzasadniając zajęte stanowisko. Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...) -. Podstawą orzekania jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego. Nadto sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 P.p.s.a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a.. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (por. B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd.Zakamycze, Kraków 2005, s. 317 - 318). Należy wskazać, że jak wynika z uzasadnienia kontrolowanego wyroku, rozpoznając sprawę bezczynności Prezydenta Miasta S., WSA w Szczecinie wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, wynikające z akt sprawy, takie jak treść pism żądających udostępnienia informacji publicznej oraz treść i daty udzielenia na nie odpowiedzi. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jakie dowody znajdujące się w aktach sprawy zostały przez Sąd I instancji pominięte, lub jakie inne okoliczności, nie znajdujące potwierdzenia w tych aktach zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu przedmiotowego wyroku. Uzasadnienie powyższego zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazuje, że intencją autora skargi kasacyjnej było zakwestionowanie dokonanej przez Sąd Wojewódzki oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jednakże skarga wskazuje naruszonych przez Sąd I instancji przepisów, wobec czego nie mogła wywołać zamierzonego skutku. Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego należy wskazać, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. 2016, poz. 1764), stanowi że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, natomiast drugi ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów - art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy określa terminy na udzielenie przedmiotowej informacji. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że żądana przez skarżącego kasacyjnie informacja została udzielona z uchybieniem ustawowych terminów, jednakże przed data rozpoznania skargi, co zostało prawidłowo dostrzeżone przez Sąd I instancji i stało się podstawą umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wskazuje na dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny udzielonej informacji zarzucając, że nie w pełni odpowiada ona treści żądań. Kwestionuje także dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, co wiąże się z niewymierzeniem organowi grzywny. Zawarta w skardze kasacyjnej odmienna ocena dowodów i wyprowadzanie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego, bez jednoczesnego określenia przepisów postępowania uchybionych przez Sąd i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i 176 P.p.s.a. i tym samym nie daje podstaw do jej uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.