IV SA/Gl 105/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D.- Z. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] nr w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 29 listopada 2013 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek L. D- Z. działającej jako kurator o przyznanie wynagrodzenia za sprawowanie kurateli dla nieobecnego uczestnika postępowania D. S. w łącznej wysokości [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym w trybie art. 263 § 2 w zw. z art. 34 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej. k.p.a.), Wojewoda [...] przyznał L. D.- Z. kwotę [...] zł tytułem wynagrodzenia za czynności kuratorskie i zwrot poniesionych wydatków w toku postępowania administracyjnego (poświecony czas ogółem 8 godzin i 15 minut oraz poniesione wydatki w kwocie [...] zł, podatek VAT 23 %). W pouczeniu Wojewoda poinformował, że na postanowienie zażalenie nie przysługuje. W dniu 23 stycznia 2014 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło zażalenie L. D.- Z. na wskazane wyżej postanowienie. Zażalenie zostało przekazane przez Wojewodę [...] do Ministra Spraw Wewnętrznych. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził niedopuszczalność zażalenia L. D.- Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie. Na powyższe postanowienie L. D.- Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, że przyznanie wynagrodzenia przedstawicielowi strony, ustanowionemu w trybie art. 34 § 1 k.p.a. stanowi akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa, inny niż decyzja lub postanowienie. Na akt tego rodzaju nie przysługuje zażalenie, a zatem pisma przedstawiciela strony, zatytułowanego "zażalenie", organ administracji nie powinien traktować zgodnie z tym wadliwym określeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł, że oceniając istotę pisma skarżącej uznać je należało za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wydanym aktem, poprzedzające wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wojewoda [...] pismem z dnia [...] r. odpowiedział L. D.- Z. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowane wydanym przez Wojewodę [...] aktem, nazwanym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]. Wojewoda wskazał L. D.- Z. kryteria jakimi organ kieruje się przy określaniu wynagrodzenia dla kuratorów działających w prowadzonych postępowaniach, podtrzymując jednocześnie stanowisko zawarte w wyżej wskazanym postanowieniu. W piśmie z dnia [...] r. L. D.- Z. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] wnosząc o zmianę zaskarżonego aktu i zasądzenie na jej rzecz wynagrodzenia w wysokości wnioskowanej, to jest 500 zł wraz z 23 % podatkiem VAT. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Z treści wniesionej przez L. D.- Z. skargi z dnia [...] r. jednoznacznie wynika, iż wniesiona ona została na pismo Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wydanym przez Wojewodę [...] aktem, nazwanym postanowienie, z dnia [...] nr [...]. W związku z tak określonym przedmiotem zaskarżenia w skardze sporządzonej przez osobę wykonującą zawód adwokata uznać należy, że pismo to nie mieści się w żadnej z wymienionych w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 i § 3 p.p.s.a. kategorii aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W myśl bowiem powołanych przepisów zakres orzekania przez sąd administracyjny obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Analizując natomiast zasady i tryb zaskarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia którym strona dowiedziała się lub mogła dowiedzieć podjęciu aktu lub dokonaniu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Termin do złożenia skargi jest przy tym zachowany (art. 52 § 2 p.p.s.a.) jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Wskazania w związku z tym wymaga, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Stanowi obligatoryjny warunek jej wniesienia do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zaakcentowania przy tym wymaga, że analiza art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż skarga służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie przysługuje natomiast na udzielona przez organ odpowiedź na skierowane pod jego adresem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa- dokonanego kwestionowaną czynnością lub aktem. Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegać mógłby akt Wojewody [...] z dnia [...], nazwany postanowieniem. To właśnie postanowienie uznać bowiem należy za akt (czynność) z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżąca natomiast wyraźnie wskazała, że przedmiotem jej skargi jest pismo z dnia [...] r. stanowiące w istocie rzeczy jedynie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na taką odpowiedź zaś- jak wyjaśniono powyżej- skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Uznając zatem, iż skarga na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się w zakresie właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.