I OZ 1355/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 277/15 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 277/15 odrzucił skargę J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], z uwagi na złożenie skargi z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Orzeczenie Sądu zostało doręczone pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu dla strony skarżącej w dniu 11 maja 2015 r. Następnie pismem nadanym w dniu 18 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi uzasadniając, że przyczyną uchybienia terminu do jej wniesienia była błędna interpretacja pouczenia o terminie wniesienia skargi. Przyczyna ta ustała w dniu 11 maja 2015 r., kiedy pełnomocnik strony zapoznał się z treścią uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 9 kwietnia 2015 r. Wskazał ponadto, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było wynikiem tego, iż skarżąca została błędnie pouczona przez pracownika Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 stycznia 2015 r., gdy składała dokumenty w Sądzie. Uzyskała wówczas informację, że do terminu na wniesienie skargi nie wlicza się dni świątecznych, tj. 25 i 26 grudnia oraz 1 i 6 stycznia. Okoliczność ta uprawdopodabnia zatem brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r. na podstawie art. 86 w zw. z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Sąd przypomniał, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Samo uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie takich okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Sąd wskazał, że J.P. została pouczona w zaskarżonej decyzji o terminie wniesienia skargi do Sądu, tj. "30 dni od daty doręczenia". Przy czym we wniosku podała, że została poinformowana przez pracownika Sądu, iż dni świątecznych 25, 26 grudnia oraz 1 i 6 stycznia nie wlicza się do tego 30-dniowego terminu. Nie wskazała jednak żadnej okoliczności, która mogłaby ten fakt uprawdopodobnić - a z pewnością nie można uznać za takie uprawdopodobnienie tylko jej oświadczenia, iż została błędnie pouczona przez pracownika Sądu. Ponadto pouczenie zawarte w decyzji nie wymaga żadnej interpretacji, jest zrozumiałe i jasne. Zatem gdyby strona zastosowała się do niego nie uchybiłaby terminowi. W razie jakichkolwiek wątpliwości, spowodowanych sprzecznością pomiędzy pouczeniem zawartym w decyzji, a treścią rzekomej informacji uzyskanej w sądzie administracyjnym strona należycie dbająca o swoje interesy mogła zapoznać się z treścią przepisów zawartych w p.p.s.a., regulujących termin wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. P. reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 86 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. wskutek błędnej oceny, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy, co skutkowało bezzasadną odmową przywrócenia terminu. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca powtórzyła przedstawioną wcześniej argumentację odnośnie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu, względnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto w zażaleniu zawarto wniosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo bowiem uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jedną z zasadniczych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminowi (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Aby uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna uwiarygodnić swoją staranność przy prowadzeniu własnych spraw, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. W rozpoznawanej sprawie jedynym argumentem podnoszonym przez skarżącą zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu jest okoliczność błędnego poinformowania przez pracownika sądu o sposobie obliczenia terminu do wniesienia skargi. Zgodzić się jednak należy z Sądem pierwszej instancji, że samo oświadczenie strony złożone w tym zakresie nie może stanowić uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu. Twierdzenia skarżącej o ustnym uzyskaniu błędnego pouczenia nie zostały bowiem w żaden sposób przez nią udokumentowane, a tym samym nie mogą być brane pod uwagę w sprawie jako okoliczność wskazująca na brak winy w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika wnoszącego zażalenie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wyjaśnić należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.