VIII SA/Wa 982/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...]lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego P. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej także: "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez P. K. (dalej także: "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej także: "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekającej o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów obrębu [...] m. R., zgodnie z operatem przyjętym do zasobu Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. za numerem [...] z dnia [...] października 2010 r. w zakresie użytku gruntowego Ls (las) w działce nr [...] (ark. 216) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2013 r. do Wydziału Geodezji urzędu Miejskiego w R. wpłynęło pismo P. K. o wyjaśnienie rozbieżności w zakresie użytków gruntowych w działce nr [...] położonej w R. przy ul. N. [...], wykazanych w nakazach płatniczych w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na lata 2011 – 2013. Skarżący zakwestionował powierzchnię gruntu leśnego w działce nr [...], uważając, że część tej powierzchni powinna być zakwalifikowana jako grunty zadrzewione i zakrzewione. Pismem z dnia [...] października 2013 roku Wydział Geodezji wyjaśnił skarżącemu, że obecnie w operacie ewidencji gruntów i budynków w działce nr [...] o powierzchni [...] ha figurują następujące użytki i klasy gruntów wprowadzone na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] października 2010 r. zatwierdzającej projekt gleboznawczej klasyfikacji gruntów obrębu [...] wykazanym w operacie klasyfikacyjnym, przyjętym do zasobu M.O.D.G. i K. w R. za numerem [...] z dnia [...] października 2010 r. Grunty leśne –Ls V – o pow. [...] ha, Ls VI – [...] ha wpisano w miejsce części powierzchni RV i RVI. Skarżącego pouczono, iż zmiana danych ewidencyjnych może nastąpić po wzruszeniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. poprzez zastosowanie środka nadzwyczajnego, jakim jest żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. lub stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W dniu [...] lutego 2014r. do Wydziału Geodezji wpłynął wniosek P. K. o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ I instancji podniósł, iż strona nie podała terminu, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia (art. 148 k.p.a.). Z uwagi na wskazaną podstawę prawną wznowienia postępowania organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentu, którym stwierdzono sfałszowanie dowodów. W odpowiedzi skarżący w dniu [...] marca 2014 roku złożył pismo wyjaśniając, że występuje niezgodność sklasyfikowania gruntów z danymi zawartymi w nakazach płatniczych w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na lata 2010 i 2011 oraz z wypisem z rejestru gruntów i budynków z dnia [...] lipca 2008 r., w których to dokumentach użytki leśne nie występują. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. skarżący dodatkowo wskazał na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. organ I instancji wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie zatwierdzenia projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów obrębu [...] m. R. zgodnie z operatem przyjętym do zasobu Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. za numerem [...] z dnia [...] października 2010 r. w zakresie użytku gruntowego Ls (las) w działce nr [...] (ark. 216), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. W toku wznowionego postępowania organ I instancji przeprowadził w dniu [...] maja 2014 r. oględziny na działce nr [...]. Dokonując oceny zasadności wskazywanych przez skarżącego przesłanek wznowieniowych organ I instancji podniósł, iż dokumentem wiążącym na podstawie, którego wprowadzono zmianę użytków i klas gruntów w rejestrze ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej działki nr [...] był operat klasyfikacyjny przyjęty do zasobu M.O.D.G.i K. w R. w dniu [...] października 2010 r. za numerem [...], zatwierdzony decyzją z dnia [...] października 2010 r. Zmiany wprowadzone w ewidencji gruntów i budynków w dniu [...] listopada 2010 r. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] października 2010 r. zaczęły obowiązywać z chwilą umieszczenia ich w bazie ewidencji gruntów. W ocenie organu I instancji przedłożone przez skarżącego dokumenty tj. kopia wypisu z rejestru gruntów i budynków z dnia [...] lipca 2008 r. oraz kopia nakazu płatniczego z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 rok ([...]) sporządzone sprzed okresu wykonania przedmiotowej klasyfikacji gruntów dla obrębu [...] wskazują na to, że zarówno w działce nr [...], jak i pozostałych nie figurował użytek Ls (las). Ponadto stwierdzono, że w decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 rok, uchylającej błędny nakaz za 2011 rok z dnia [...] stycznia 2011 r. w działkach będących własnością strony, występujące użytki gruntowe są zgodne z danymi zawartymi w operacie ewidencji gruntów i budynków, czyli z użytkami wprowadzonymi do bazy ewidencji gruntów w dniu [...] listopada 2010 r. Analiza dokumentów przedłożonych przez skarżącego wykazała, że nie stanowią one dowodów - w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 k.p.a. Nie stanowią także nowych okoliczności faktycznych, ani też nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ I instancji wskazał jednocześnie, iż zgodnie z art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskazano, iż skarżący we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., jak również we wniosku z dnia [...] marca 2014 r. nie podał wskazanego wyżej terminu. W ocenie organu I instancji skarżący o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia dowiedział się po otrzymaniu decyzji podatkowej nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., którą przedłożył w załączeniu do wniosku z dnia [...] marca 2014 roku. W związku z powyższym organ I instancji podniósł, iż skarżący uchybił miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. W tych okolicznościach organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów obrębu [...] m. R. zgodnie z operatem przyjętym do zasobu Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. za numerem [...] z dnia [...] października 2010 r. w zakresie użytku gruntowego Ls (las) w działce nr [...] (ark.[...]), z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia. Odwołanie od tej decyzji wniósł P. K. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów obrębu [...] m. R. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż organ I instancji nie odniósł się merytorycznie do stanu faktycznego, jaki został stwierdzony podczas przeprowadzania dowodu z oględzin. Zarzucił naruszenie tym samym art. 7 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] (opisaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przebieg postępowania w sprawie, podnosząc, że procedura wszczęcia postępowania wznowieniowego odsyła do ograniczeń czasowych określonych w art. 148 k.p.a. Organ ma tym samym z urzędu obowiązek zbadania przed wszczęciem postępowania czy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem tylko wniosek złożony w określonym powyżej terminie upoważnia organ do wszczęcia postępowania i zbadania podniesionych przez stronę przesłanek. Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy organ odwoławczy podniósł, iż skarżący we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., jak również we wniosku z dnia [...] marca 2014 r. nie wskazał opisanego wyżej terminu. Organ pierwszej instancji stwierdził, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, skarżący dowiedział się po otrzymaniu decyzji podatkowej nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., którą strona przedłożyła w załączeniu do wniosku z dnia [...] marca 2014 roku. W tych okolicznościach w ocenie organu odwoławczego skarżący bezsprzecznie uchybił miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Z tych względów organ I instancji powinien odmówić wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie w myśl art. 149 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł jednocześnie, iż wobec tego, że okoliczność uchybienia miesięcznemu terminowi przez stronę organ ustalił w prowadzonym postępowaniu - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowił nie wzruszać decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., orzekającej o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2010 r. w sprawie zatwierdzenia projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów obrębu [...] m. R., zgodnie z operatem przyjętym do zasobu Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. za numerem [...] z dnia [...] października 2010 r. w zakresie użytku gruntowego Ls (las) w działce nr [...] (ark.[...]), bowiem w świetle prawa materialnego decyzja ta ma ten sam wynik co rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy podzielił jednocześnie ocenę organu I instancji co do tego, iż przedstawione przez skarżącego dowody nie stanowią dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ani też nowych dowodów lub okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. P. K. pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Skarżący decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji, niewyjaśnienie przyczyn istnienia rozbieżności w zasobach Urzędu Miejskiego; tj. naruszenie art. 8 kpa poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej przez rozbieżności istniejące w dokumentacji Urzędu Miejskiego; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta R.; oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez nie uwzględnianie pism skarżącego, informujących o dokumentacji w zasobach Urzędu Miejskiego niezgodnej ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, iż w postępowaniu organ zajął się jedynie kwestią procedury wznowienia postępowania nie odnosząc się do przedstawionych przez skarżącego dokumentów. Nie zostały podjęte kroki czyniące zadość zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Nie zostało także należycie przeprowadzone postępowanie dowodowe. Przeprowadzone postępowanie przeczy zasadom wyrażonym w art. 9 i 11 k.p.a. Mimo przekazywanych informacji o niezgodnościach stanu faktycznego z dokumentacją pisma nie były należycie rozpatrywane, a organ nie odniósł się do istniejących rozbieżności. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wobec bezzasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny według tak ustalonych kryteriów Sąd uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji wobec naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy winny zostać uchylone. Wniesienie przez stronę podania o wznowienie postępowania obliguje organ do zbadania czy wniosek jest oparty o ustawowe przesłanki wznowienia postępowania enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145 a § 1 k.p.a. oraz art. 145 b § 1 k.p.a., jak również czy podanie zostało wniesione w z zachowaniem terminów określonych w art. 148 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, przy czym w myśl § 2 tego art. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wobec uzależnienia wznowienia postępowania od zachowania terminu jednego miesiąca, zależnie od przesłanki wznowieniowej: od powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania lub od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, na wstępnym etapie oceny podania o wznowienie postępowania konieczne jest ustalenie czy podanie to zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa. W przypadku stwierdzenia, iż podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem zakreślonego w art. 148 k.p.a. terminu organ winien na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówić wznowienia postępowania w drodze postanowienia. Ten sposób załatwienia sprawy ma charakter formalny, nie podlega tu bowiem badaniu występowanie przesłanek wznowieniowych. W przypadku braku podstaw do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., o których mowa, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Postanowienie to otwiera kolejną fazę postępowania, która ma charakter merytoryczny i daje podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Z brzmienia powyższych przepisów wynika, iż badanie wystąpienia przyczyn wznowienia postępowania może nastąpić po wznowieniu postępowania i zmierza ono do wydania decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. W przypadku zaś wystąpienia przesłanek warunkujących odmowę wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. do takiego badania nie dochodzi. Tym samym brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w zakresie wskazanym w art. 149 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy organ stwierdza, iż zachodzą przesłanki do odmowy wznowienia postępowania. O ile do takich wniosków organ dochodzi już po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania rozważenia wymaga występowanie bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008 r. w sprawie I OSK 1978/06, Legalis). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż organ I instancji decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. oparł o treść art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podnosząc jednocześnie w uzasadnieniu decyzji, iż skarżący uchybił terminowi z art. 148 § 1 k.p.a. Wskazano jednocześnie, iż skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie wskazał w jakiej dacie dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, ustalając, iż miało to miejsce po otrzymaniu decyzji podatkowej nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji o uchybieniu przez skarżącego miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., wskazując, iż w tych okolicznościach organ I instancji powinien był odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy uznał jednocześnie za zasadne odstąpienie od wzruszania decyzji organu I instancji, podnosząc, iż prowadzi ona do takiego samego rozstrzygnięcia sprawy. Zaprezentowane przez orzekające w sprawie organy poglądy co do sposobu przeprowadzenia postępowania i załatwienia sprawy nie zasługują na akceptację. Czym innym jest bowiem rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, które w przypadku uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania może zapaść na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., czy też w przypadku uznania bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., gdy okoliczności stanowiące o zaistnieniu przesłanek do odmowy wznowienia postępowania zostaną ustalone po jego wznowieniu na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., a czym innym jest rozstrzygnięcie merytoryczne wydane po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. i wydanie decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. Nie może być uznane za prawidłowe prowadzenie postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. i wydawanie decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. w okolicznościach, gdy organ ustala zaistnienie przesłanek do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Takie działanie prowadzi do naruszenia art. 151 k.p.a. i może mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, albowiem w przypadku ustalenia po wznowieniu postępowania, iż nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia podania w tym przedmiocie, może dojść do ustalenia wystąpienia bezprzedmiotowości postępowania i jego umorzenia. Wobec tego, iż powyższe uchybienia dotyczą zarówno decyzji organu I instancji i decyzji organu odwoławczego w ocenie Sądu zasadne było uchylenie obu tych rozstrzygnięć. Jednocześnie z uwagi na stwierdzone uchybienia odnoszenie się do zarzutów skargi należy uznać za przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien ustalić w sposób niewątpliwy daty powzięcia przez skarżącego wiedzy o okolicznościach wskazywanych jako przyczyny wznowienia postępowania. Wobec braku wyraźnego wskazania powyższych okoliczności co do obu wskazywanych przesłanek wznowieniowych wydaje się celowe rozważenie ustalenia powyższych okoliczności w oparciu o wyjaśnienia skarżącego. W przypadku ustalenia, iż skarżący podanie o wznowienie postępowania wniósł z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. zastosowanie znajdzie art. 149 § 2 k.p.a. i wydanie jednego z rozstrzygnięć na podstawie art. 151 k.p.a. Wobec wznowienia postępowania w sprawie, w przypadku ustalenia, iż skarżący uchybił terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania organ winien rozważyć zasadność jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie w punkcie 2 wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz art. 209 p.p.s.a. Wskazana w punkcie 3 kwota stanowi uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.