I FZ 13/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1387/14 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 28 października 2014 r., III SA/Gl 1387/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił P. B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi, stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa). W motywach orzeczenia wskazano, że o wydaniu decyzji skarżący dowiedział się 8 września 2014 r., w wyniku odbioru przez księgową upomnienia do zapłaty kwoty określonej w decyzji, tj. w terminie otwartym do wniesienia skargi, który mijał 12 września 2014 r. Skarżący nie przedstawił również żadnego dowodu na poparcie twierdzenia, że nie było żadnego awizo w skrzynce oddawczej; w szczególności nie dosłał żadnego potwierdzenia reklamacji w tym zakresie. Natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że wobec niemożności doręczenia przesyłki umieszczono informację o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Skarżący wskazał ponadto na uchybienie organu odwoławczego w postaci niedoręczenia decyzji księgowej, która dysponowała pełnomocnictwem do odbioru decyzji. Jednakże z pełnomocnictwa dołączonego do akt administracyjnych nie wynika, że zostało ono ustanowione do występowania przed organem odwoławczym. Zatem skarżący nie zadbał o pełnomocnictwo upoważniające w razie jego nieobecności (wskazywany urlop) do odbioru decyzji odwoławczej przez księgową. Skarżący podniósł wreszcie, że według niego data doręczenia zastępczego to 14 sierpnia 2014 r., a termin do wniesienia skargi upływał 15 września 2014 r. Twierdzenie to jest niezgodne z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej; termin doręczenia zastępczego należy określić na 13 sierpnia 2014 r., zaś termin do wniesienia skargi minął 12 września 2014 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia wskazując, że w dacie doręczenia decyzji przebywał w podróży. Podtrzymał również twierdzenia o konieczności doręczenia decyzji księgowej, a także że o doręczeniu decyzji dowiedział się 8 września 2014 r. Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności potwierdzają niezawiniony charakter uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd pierwszej instancji wyczerpująco odniósł się do wszystkich argumentów skarżącego uzasadniających jego zdaniem złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dyskwalifikujący charakter, w świetle art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 Ppsa, ma przede wszystkim ta okoliczność, dostrzeżona również przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący powziął wiadomość o doręczeniu decyzji 8 września 2014 r., a zatem jeszcze w terminie o otwartym do wniesienia skargi, który upływał 12 września 2014 r. Ani we wniosku o przywrócenie terminu, ani w rozpoznawanym zażaleniu strona nie wskazała na (niezależne) okoliczności uniemożliwiające jej złożenie skargi w powyższym okresie od powzięcia wiadomości o doręczeniu decyzji organu odwoławczego do upływu terminu do wniesienia skargi. Rację ma również Sąd pierwszej instancji, że brak było podstaw do doręczenia decyzji organu odwoławczego pełnomocnikowi, którego pełnomocnictwo zostało ograniczone do postępowania przed urzędem kontroli skarbowej i jako takie nie obejmowało postępowania odwoławczego (k. 10, t. I akt adm.). Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.