I OZ 1373/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie zawarte w punkcie III Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 61/15 w sprawie ze skarg [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na czynność Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za karty pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z 14 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 61/15 WSA w Gdańsku stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności w części dotyczącej odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów o wskazanych numerach rejestracyjnych; uznaje uprawnienie [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] do zwrotu części opłat za wydane karty pojazdów o numerach rejestracyjnych wymienionych w punkcie 1 w łącznej kwocie 27 625,00 (dwadzieścia siedem tysięcy sześćset dwadzieścia pięć) złotych, 3. zasądza od Prezydenta Miasta Gdańska na rzecz skarżącej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę 10 005,00 (dziesięć tysięcy pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W części uzasadnienia odnoszącej się do kosztów postępowania sąd wskazał, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając to, że w istocie przedmiotem zaskarżenia wszystkimi wniesionymi przez skarżącą spółkę skargami połączonymi do wspólnego rozpoznania była jedna czynność z zakresu administracji publicznej, znajdująca swe materialne odzwierciedlenie w piśmie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] października 2014 r. – dotyczącym zwrotu wielu opłat za wydanie karty pojazdu. Przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., gdyż zaskarżoną czynnością odmówiono skarżącej spółce zwrotu ściśle, kwotowo określonej należności pieniężnej. Dlatego też od wniesionych skarg pobrano wpisy sądowe w oparciu o przepis §1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - w wysokości 100 zł od każdej skargi. Zatem także wysokość kosztów zastępstwa procesowego należnych stronie skarżącej na podstawie art. 200 p.p.s.a. musiała zostać określona na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – przyjmując, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 27 625 zł. Od postanowienia zawartego w punkcie III sentencji tego wyroku skarżąca spółka wniosła zażalenie. Zarzuciła naruszenie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie (...), polegające na zasądzeniu kwoty 10 005 zł, podczas gdy minimalne wynagrodzenie adwokata w tych połączonych do wspólnego rozpoznania sprawach powinno wynosić po 240 zł od każdej z 65 skarg, co daje łączną kwotę 15 600 zł. Wniosła o zmianę postanowienia przez zasądzenie kwoty 23 205 zł i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w kwocie 120 zł. Wskazała, że przedmiotem sprawy nie była należność pieniężna, lecz akt z zakresu administracji publicznej, a zatem zwrot kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia adwokata powinien nastąpić na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do takich niezbędnych kosztów w rozpatrywanej sprawie należy uiszczony przez skarżącą wpis sądowy i opłata kancelaryjna od pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozpoznawanej sprawie odrębnymi przepisami, o jakich mowa w tym przepisie, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. tj. z dnia 25 lutego 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 461). Przedmiotem sprawy była skarga na odmowę stwierdzenia uprawnienia strony do zwrotu nienależnie zapłaconej przez stronę części opłaty za wydanie karty pojazdu. Akt ten obejmuje należność pieniężną, a zatem, stosownie do § 1 rozporządzenia rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), od skargi na ten akt pobierany jest wpis stosunkowy, zależny od kwoty należności. Należność, o jakiej mowa, to 425 zł. W związku z tym, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu, sąd pobrał od każdej ze skarg 100 zł wpisu od skargi. Wpis od wszystkich skarg wyniósł 6.500 zł (sąd nietrafnie pobrał tylko 6.400 zł). Opłata skarbowa od pełnomocnictwa w tych sprawach wyniosła 1.105 zł. W rozpoznawanej sprawie strona wniosła bowiem 65 skarg na ww. akt odnoszący się do różnych 65 pojazdów. Sprawy z tych skarg zostały postanowieniem z 27 lutego 2015 r. połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Łączny przedmiot zaskarżenia wyniósł 27 625 zł (65x425 zł). Wynagrodzenie adwokata reprezentującego stronę (której skargę uwzględniono) określono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...). Wynagrodzenie to powinno wynosić 2.400 zł. W związku z tym sąd powinien był zasądzić na rzecz strony od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie 10.005 zł (6.500+1.105+2.400 zł), co uczynił, a więc postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się zaś do argumentacji strony jakoby sąd powinien był zasądzić zwrot kosztów wynagrodzenia adwokata reprezentującego stronę na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS wskazać trzeba, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Przede wszystkim, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 a) tego rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, oblicza się na podstawie § 6. W przepisie tym mowa o sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, nie jest to zatem, jak twierdzi strona, inna sprawa. Stanowisko takie potwierdza także zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 stycznia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w którym wyraźnie wskazuje się jako podstawę prawna pobierania wpisu § 1 pkt 1 rozporządzenia RM w sprawie wpisu, a więc wskazuje się, że sprawa traktowana jest jako sprawa, której skarga obejmuje należność pieniężną. Fakt ten nie był przez stronę kwestionowany w postępowaniu – nie wniosła ona bowiem zażalenia od tego zarządzenia. Przyjąć zatem należy, że skoro skarga została potraktowana jako obejmująca należność pieniężną, to także tak powinna być traktowana przy zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania przez sąd. Wobec tego, zgodnie z dyspozycją § 18 ust. 1 pkt 1 a) rozporządzenia MS, wynagrodzenie adwokata oblicza się na podstawie § 6. Jak wspomniano, sprawy z 65 skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a wspólna kwota stanowiąca przedmiot zaskarżenia wyniosła 27 625 zł, a wiec zastosowanie w sprawie miał § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z którym wynagrodzenie powinno wynosić min. 2.400 zł. Taką też kwotę zasądził sąd w zaskarżonym postanowieniu. Żądania strony są zatem nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.