II OZ 490/15

II OZ 490 / 15 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółki [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2015 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 95/14 odmawiające Spółce [...] wstrzymania wykonania decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w sprawie ze skargi Spółki [...] na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nierozpoznania odwołania postanawia: oddalić zażalenie. II OZ 490/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej Spółce [...] (zwana dalej Spółką) wstrzymania wykonania decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r., nakazującej skarżącej podjęcie w terminie do dnia [...] czerwca 2014 r. działań mających na celu przywrócenie terenu do stanu, jaki istniał przed dniem 1 grudnia 2012 r., w sprawie ze skargi na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nierozpoznania odwołania skarżącej od decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Podejmując skarżone rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.). Ocena ta jest jednak możliwa i uzależniona od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy, co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez stronę skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, gdyż Spółka nie uprawdopodobniła okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania tejże decyzji. Skarżąca zaniechała jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj.: 1. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż nie zostało przez skarżącą uprawdopodobnione, iż wykonanie ww. decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, w sytuacji gdy Sąd z urzędu winien przeprowadzić analizę materiału dowodowego pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w rzeczonym przepisie; 2. art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia braku formalnego, polegającego na pominięciu przez skarżącą uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji RDOŚ, w sytuacji uznania przez Sąd konieczności jego sporządzenia. Wskazując na powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżąca nie uzasadniła w ogóle złożonego wniosku. Spółka w treści skargi ograniczyła się, bowiem jedynie do zamieszczenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r., pomijając jakąkolwiek argumentację na poparcie tego wniosku. Tym samym skarżąca uchybiła obowiązkowi wykazania możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., ponosząc skutki nie wykazania konieczności udzielenia jej w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. I chociaż rację ma Spółka, iż Sąd, rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązany jest do respektowania ustawowego nakazu z art. 133 w związku z art. 166 P.p.s.a i badania całości materiału dowodowego, to jednak samo to twierdzenie nie podważa jeszcze oceny Sądu pierwszej instancji, iż nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Charakterystyczne pozostaje to, że autor zażalenia, domagając się od Sądu prowadzenia analizy całości dokumentacji z urzędu, sam nie wskazuje na jakąkolwiek okoliczność, czy dokument, który został przez ten Sąd pominięty, a który istotnie mógłby świadczyć o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych też przyczyn zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Bezzasadny pozostawał również zarzut naruszenia art. 49 § 1 P.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie stanowi braku formalnego uniemożliwiającego nadanie wnioskowi opartemu na art. 61 § 3 P.p.s.a. dalszego biegu, do którego uzupełnienia należy wezwać wnioskodawcę, ale jest brakiem wykazania przez stronę przesłanek ochrony tymczasowej uzasadniający oddalenie wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.