II SA/Gl 1328/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 114 ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3, art. 118a ust. 2, art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 7 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm., zwanej dalej: ustawą lub u.g.n.), po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika "A" S.A. z siedzibą w K., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w R., oznaczonej jako działka nr 1 (k.m. 2), obręb B. oraz jako działka nr 2 (k.m. 2), obręb B. stanowiących własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym B. B. poprzez zezwolenie Spółce "A" S.A. w K. na założenie i przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV (relacji [...]), na długości około 128 m, na minimalnej wysokości 16,7 m nad poziomem terenu, w kierunku południe-wschód, z prawem do posadowienia na niej jednego słupa energetycznego w jej zachodniej części, przy granicy z działką nr 2, zgodnie z załącznikiem graficznym. Jednocześnie organ zobowiązał wnioskodawcę do przywrócenia przedmiotowej nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci i wybudowaniu słupa energetycznego, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania. Wskazał też w osnowie decyzji, iż ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości stanowi podstawę do dokonania stosownego wpisu w księdze wieczystej. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podkreślił, iż wnioskiem z dnia 19 września 2013 r. pełnomocnik Spółki zwróciła się o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z w/w działek. Wobec stwierdzenia bezskuteczności rokowań Spółki z B. B. jako użytkownikiem wieczystym nieruchomości, Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, informując o tym strony postępowania. W jego toku ustalono m.in., iż zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w R., działka nr 1 i nr 2 stanowią tereny przemysłowe "Ba" o pow. 0,8907 ha i 0,0137 ha, zgodnie zaś z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. działka nr 2 zlokalizowana jest na terenach z przeznaczeniem podstawowym na tereny dróg publicznych klasy lokalnej (D2KDL) – w części stanowiącej 77,4 % jej powierzchni, na obiekty produkcyjne, składy i magazyny (D2P) - w części stanowiącej 3,3 % powierzchni oraz na terenach dróg publicznych klasy dojazdowej (D3KDD) – w części stanowiącej 19,3 % powierzchni, zaś działka nr 1 zlokalizowana jest na terenach z przeznaczeniem podstawowym jako tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (D2P) – w części stanowiącej 96,4 % jej powierzchni oraz na terenach dróg publicznych klasy lokalnej (D2KDL) – w części stanowiącej 3,6 % jej powierzchni. Do tej pory przez przedmiotową nieruchomość nie przebiegała linia energetyczna 110 kV. Organ przytoczył następnie art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n., wskazując kolejno, że wydanie przez starostę decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, która zezwoli jednostce organizacyjnej na wykonanie planowanej inwestycji jest uzależnione od spełnienia ustawowych przesłanek, w tym od zgodności inwestycji celu publicznego z planem miejscowym. Zdaniem organu przesłanki te zostały spełnione. Planowana inwestycja mieści się w katalogu inwestycji, o których wspomina ustawodawca w art. 124 w/w ustawy. Ponadto zgodnie z art. 6 pkt 2 w/w ustawy jest to inwestycja celu publicznego. Zgodnie nadto z przedłożoną przez pełnomocnika wnioskodawcy dokumentacją odzwierciedlającą przebieg rokowań, zakończyły się one fiaskiem. Użytkownik wieczysty działek nie wyraził zgody na realizację w/w inwestycji na jego nieruchomości w sposób proponowany przez wnioskodawcę. Zastrzeżenia organu pierwszej instancji budziło natomiast spełnienie przesłanki zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji zwrócił się o opinię do Prezydenta Miasta R. W odpowiedzi uzyskano pismo z dnia [...] r., w myśl którego § 7 ust. 2 i § 43 ust. 3 w/w obowiązującego miejscowego zagospodarowania zezwalają na lokalizację na przedmiotowych działkach planowanej inwestycji. Powyższe stanowisko zostało uzupełnione pismem Zastępcy Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. oraz pismem Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., zgodnie z którymi planowana przez wnioskodawcę trasa przebudowy linii 110 kV jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym także z uwagi na brzmienie § 43 ust. 1 oraz ust. 2 planu. Ostatecznie organ pierwszej instancji uznał, iż obowiązujący plan miejscowy dopuszcza realizację w/w inwestycji na przedmiotowych działkach. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik B. B. wniósł o jej uchylenie jako opartej na błędnych ustaleniach faktycznych poczynionych w oparciu o błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów. Zaakcentował, że objęte postępowaniem działki nie są przeznaczone w planie miejscowym pod realizację celów publicznych, co wyklucza wydanie decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. Wbrew stanowisku organu zgodność planowanej inwestycji z planem nie wynika z powołanych w decyzji pism Prezydenta Miasta R. Podniesiono nadto, że planowana linia wysokiego napięcia miałaby przebiegać bezpośrednio nad miejscem stałego postoju i garażowania ciężkiego sprzętu taboru samochodowego, co pozbawiłoby nieruchomość cech użytkowych i narusza zasadę spełnienia najmniejszej uciążliwości dla działek obciążonych. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał decyzję Starosty [...] w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania administracyjnego oraz odwołaniu się do treści art. 124 i art. 6 pkt 2 u.g.n. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do zgodności planowanej inwestycji z treścią obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co dawało podstawę do ograniczenia sposobu korzystania z objętych zamierzeniem inwestycyjnym "A" S.A. działek będących w użytkowaniu wieczystym B. B. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] B. B. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzył co do zasady argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu, co do niezgodności objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania, w sytuacji gdy na jego działkach nie ma obecnie linii energetycznej 110 kV i dlatego też nie może być mowy o jej na tych działkach przebudowie. Zaakcentował nadto, że z uwagi na charakter spornej inwestycji nie może ona być zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu na których ma być realizowana. Uwzględniając we własnym zakresie wniesioną przez B. B. skargę Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) oraz art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. uchylił swoją własną w/w decyzję z dnia [...] r. w całości oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. i odmówił udzielenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z objętych postępowaniem działek. W uzasadnieniu decyzji po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania w sprawie przychylił się do argumentacji skarżącego co do niezgodności planowanej inwestycji z treścią obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że w decyzji z dnia [...] r. w zakresie tej zgodności błędnie powołał się na treść § 43 ust. 1 tego planu w sytuacji gdy faktycznie planowana inwestycja nie może być uznana za przebudowę linii wysokiego napięcia. W związku z treścią art. 124 ust. 1 u,g.n. zapisy planu wskazujące na możliwość przewidzianego tym przepisem ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie powinny budzić wątpliwości, a to w sytuacji gdy realizacja inwestycji w oparciu o takie pozwolenie wiążące się z ograniczeniem prawa własności. Wskazania planu co do dopuszczalności planowanej inwestycji na danym terenie powinny być konkretne. Dlatego też dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji nie można wyprowadzić z ogólnych zasad planu i to nawet w sytuacji gdy w dacie uchwalenia danego planu nie obowiązywał jeszcze art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nakładający obowiązek określenia w planach miejscowych granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (jeżeli takie byłyby przewidziane). Za tym, że objęta postępowaniem inwestycja nie była przewidziana w obowiązującym planie zagospodarowania z 2005 r. świadczy okoliczność, że w § 42 ust. 5 tego planu przewidziano przebudowę linii energetycznej 110 kV, ale na innych terenach. W konsekwencji Wojewoda uznał, że do ograniczenia na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. doszłoby w przypadku spornej inwestycji z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza uwzględnienie wniosku inwestora "A" S.A. i przemawia za uwzględnieniem w całości skargi B. B. na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy p.p.s.a. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. "A" S.A. w K. wyniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. w sytuacji gdy nie zostało wykazane aby wcześniejsza decyzja Wojewody [...] została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W tym przedmiocie decyzja ta nie zawiera również wyrzeczenia. Została również wydana z naruszeniem art. 107 § 3 i art. 80 kpa przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również z naruszeniem art. 124 u.g.n. przez błędne uznanie niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z naruszeniem § 7 ust. 2, § 43 ust. 1 i § 44 ust. 2 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. z dnia [...] r. Wojewoda błędnie bowiem ustalił, że plan nie dopuszcza realizacji spornej inwestycji na objętej wnioskiem nieruchomości. Zdaniem skarżącej dopuszczalność inwestycji w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z powołanych przez organ pierwszej instancji pism Prezydenta Miasta R. Za prawidłowe należy uznać zawarte w tych pismach stanowisko oparte na treści § 7 obowiązującego planu zagospodarowania, zgodnie z którym w poszczególnych strefach planu obok zagospodarowania zgodnego z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, do których należy zaliczyć również linie wysokiego napięcia. Możliwość lokowania linii na objętych wnioskiem działkach wynika też zdaniem skarżącej z treści § 44 ust. 2 pkt 1 planu. Nie można też przyjąć, że przedmiotowa linia nie może zostać zrealizowana z uwagi na wynikający z § 43 ust. 1 planu wymóg uzyskania zgody władającego terenem, w sytuacji gdy decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy taką zgodę zastępuje. Podstawą do odmowy wyrażenia zgody na ograniczenie korzystania z nieruchomości nie może być również ogólnikowość czy niejednoznaczność zapisów planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda[...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji autokontrolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, zatem brak jest dostatecznych podstaw do jej wzruszenia. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności przepis art. 124 ustawy stanowiący, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Z przytoczonej regulacji wynika jednoznacznie, iż wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dopuszczalne jest jedynie w celu realizacji celu publicznego, który nadto będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc te wymogi do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie przedmiotowa inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu linii energetycznej wysokiego napięcia jest inwestycją celu publicznego co potwierdza art. 6 pkt 2 u.g.n., gdzie wyraźnie ustawodawca wskazał, iż celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Nadto, jak ustaliły organy, objęte postępowaniem działki nr 1 i 2, przez które ma przebiegać linia energetyczna, położone są na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. Zgodnie z ustaleniami tegoż planu przedmiotowe działki zlokalizowane są w trzech jego strefach oznaczonych symbolami D2P, D2KDL i D3KDD, bliżej opisanymi w decyzjach organów obu instancji. Bezspornym jest także, iż rysunek planu nie przewiduje przebiegu przez te działki dwutorowej linii energetycznej 110kV, linii takiej nie przewidują również szczegółowe ustalenia odnoszące się bezpośrednio do stref, w ramach których położona jest nieruchomość. Jak wynika nadto z akt sprawy, nie powiodły się bezpośrednie rokowania pomiędzy "A" S.A. a wieczystym użytkownikiem działek B. B. Rozstrzygnięcie sprawy i skargi sprowadza się w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego do rozstrzygnięcia sporu co do zgodności planowanej inwestycji z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając twierdzenie o zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym organ pierwszej instancji, jako argument wspierający jego tezę, przywołał, w ślad za pismami Prezydenta Miasta R., § 7 ust. 2 w/w planu stwierdzający, iż "każdorazowo w ramach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym mogą występować: wewnętrzna obsługa komunikacyjna, ciągi piesze i pieszo-jezdne, ścieżki rowerowe, parkingi, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, zieleń urządzona i izolacyjna - o ile nie są wykluczone przedmiotowo w ustaleniach określonych w rozdziale 7 oraz w zasadach określonych w pozostałych przepisach szczegółowych niniejszej uchwały". Organ wskazał też, iż stosownie do § 43 ust. 3 pkt 1 "dopuszcza się lokalizację nowych, nie uwidocznionych w rysunku planu przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu (w tym stacji transformatorowych), we wszystkich obszarach, również poza wyznaczonymi pasami drogowymi, przy spełnieniu następujących warunków: 1) Uzyskaniu zgody właściciela nieruchomości /.../" Dokonując w zaskarżonej decyzji autokontrolnej odmiennej wykładni obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda [...] wskazał natomiast w zw. z treścią § 7 ust. 2 planu, że przepisy szczególne, dotyczące m.in. budowy infrastruktury technicznej zawarte są w rozdziale 11 planu. W zakresie dotyczącym elektroenergetyki, regulują one jednak jedynie kwestie przebudowy linii 110 kV ale w strefach planu innych niż te, na których położone są objęte postępowaniem działki nr 1 i 2 oraz ustalenie utrzymania dotychczasowego przebiegu już istniejącej dwutorowej linii 110 kV, prowadzącej do SPZ P. Dopuszczalności ulokowania przedmiotowej linii, nie można wyprowadzić też zdaniem Wojewody z treści § 43 panu, w sytuacji gdyż linii tej nie można zakwalifikować do urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu. Jej budowa jest bowiem związana z poprawą układu zasilania obszaru R., co nie stanowi "bezpośrednio obsługi zagospodarowania terenu". Zdaniem Sądu podzielić należy w tym względzie dokonany przez Wojewodę [...] wniosek co do niezgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż inwestycji celu publicznego w postaci budowy przez objęte postępowaniem działki linii wysokiego napięcia plan miejscowy nie przewiduje. Bezspornym jest, iż ani na rysunku planu linia taka na tej działce nie jest uwidoczniona, jak również w tekście planu brak jest zapisu przewidującego wprost lokalizację tam tego rodzaju inwestycji. Przywoływany we wcześniejszych decyzjach organów obu instancji i w skardze § 7 ust. 2 w/w planu stwierdzający, iż każdorazowo w ramach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym mogą występować m.in. sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, odnosi się niewątpliwie do sieci i urządzeń wspomagających zagospodarowanie terenu zgodnie z jego przeznaczeniem, a więc terenów, na których dane urządzenie infrastruktury technicznej lub sieci mogłyby być realizowane, nie zaś do realizacji inwestycji z obsługą nieruchomości i terenów nie związanych. Nie odnosi się zatem w ogóle do okoliczności niniejszej sprawy albowiem przedmiotowa linia nie ma służyć nieruchomości B. B., a przeciwnie, zagospodarowanie nieruchomości tej zgodnie z przeznaczeniem obecność linii takiej może ograniczyć. W żaden sposób do okoliczności sprawy nie odnosi się § 43 ust. 3 dopuszczający, po uzyskaniu zgody właściciela, lokalizację nowych, nie uwidocznionych w rysunku planu przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu albowiem po pierwsze dotyczy on sytuacji, w której urządzenia służyć mają obsłudze zagospodarowania terenu, na którym mają być zlokalizowane, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, po drugie zaś B. B. nie wyraził zgody na ich umiejscowienie. Przedmiotowej sprawy nie dotyczy też § 43 ust. 1 planu, odnosi się on bowiem do zmiany przebiegu istniejących sieci, nie zaś budowy na nieruchomości sieci do tej pory tam nieistniejącej. Nadto inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, który to warunek wobec przyszłego, w razie realizacji inwestycji, ograniczenia możliwości zagospodarowania działek wieczystego użytkownika, w oczywisty sposób nie jest spełniony. Niezależnie od tego przepis, o którym mowa, wymaga wniosku władającego terenem, którym to władającym "A" S.A. nie jest. Wskazać również należy, że plan miejscowy zawiera jednoznaczne ustalenia odnoszące się do elektroenergetyki, przewidujące przebudowę linii wysokiego napięcia przebiegającą przez tereny D22R, D34R, i D35R, prowadzącą do GPZ B. i utrzymanie linii prowadzącej do GZP P. Czyni to oczywistym, że linia przebiegająca przez teren działek o nr 1 i 2 nie została w planie przewidziana. Nie może odnieść również skutku powoływanie się przez skarżącą na treść § 44 planu, gdy zgodnie z jego rysunkiem na w/w działkach nie wrysowano strefy ograniczonego użytkowania terenów dla napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Z powyższych wywodów wynika, że do ograniczenia sposobu korzystania z działek nr 1 i 2 poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przez nie napowietrznej dwutorowej linii wysokiego napięcia 110 kV, o czym orzekł Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., doszło z naruszeniem treści art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarga do sądu administracyjnego wniesiona na te decyzje przez B. B. zasługiwała zatem na uwzględnienie w całości. Dawało to Wojewodzie [...] jednoznaczną podstawę do uwzględnienia we własnym zakresie wniesionej skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., o czym też organ ten orzekł zaskarżoną decyzją autokontrolą z dnia [...] r. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze z treści art. 54 § 3 p.p.s.a. nie wynika aby mógł on mieć zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy objęta autokontrolą decyzja ostateczna została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja taka może być zatem wydana w każdym przypadku gdy organ odwoławczy dojdzie do przekonania, że skarga zostałaby uwzględniona w całości przez sąd z którychkolwiek przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a W przypadku zaś gdyby organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji autokontrolnej stwierdził, że objęta nią i skargą do sądu decyzja ostateczna została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, to w świetle obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji treści art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. obowiązkiem organu odwoławczego byłoby stwierdzenie tego naruszenia w osnowie decyzji autokontrolnej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi gdy zważy się, że orzeczenie o uwzględnieniu wniosku skarżącej Spółki w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uczestnika B. B. było uzależnione od oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy w tym względzie nie są przecież jednoznaczne. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia, że wcześniejsze wydane w tej sprawie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. W tych okolicznościach brak takiego wyrzeczenia w treści zaskarżonej decyzji nie daje podstawy do przyjęcia, że została ona wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a, skutkującym uwzględnieniem skargi i wzruszeniem decyzji zaskarżonej. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. sw