II FSK 869/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Danuta Małysz, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1224/13 w sprawie ze skargi K. [...] "P." z siedzibą w W. (obecnie: K. [...] z siedzibą w W.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. [...] z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1224/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. [...] "P." z siedzibą w W. (obecnie K. z siedzibą w W.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją, z dnia 28 czerwca 2011 r., określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 września 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za wrzesień 2005 r. Przedmiotowej decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 30 listopada 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. oraz uchylił decyzję w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od nieuregulowanej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za wrzesień 2005 r. i w tym zakresie dokonał umorzenia postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego w związku z nieuregulowaniem należności określonej w powyższej decyzji, działając jako wierzyciel wystawił w dniu 28 października 2011 r. tytuł wykonawczy nr SM4/11571/11 i wszczął względem skarżącej postępowanie egzekucyjne. Następnie zawiadomieniem z dnia 3 listopada 2011 r. dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone skarżącej w dniu 8 listopada 2011 r., wraz z odpisami tytułów wykonawczych nr SM4/11570/11 i SM4/11571/11, natomiast bankowi w dniu 9 listopada 2011 r. Skarżąca pismem z dnia 29 listopada 2011 r. wniosła zarzuty do prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr SM4/11571/11 postępowania egzekucyjnego. Zgłosiła następujące zarzuty: - nieistnienie egzekwowanego obowiązku związanego z brakiem decyzji z dnia 28 czerwca 2011 r., - nieistnienie obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę z powodu przekroczenia terminu załatwienia sprawy w pierwszej instancji, - egzekwowanie obowiązku, który nie jest wymagalny, gdyż decyzja z dnia 28 czerwca 2011 r. nie była ostateczna, nie nadano jej też rygoru natychmiastowej wykonalności, - egzekwowanie obowiązku zapłaty odsetek nałożonego niezgodnie z treścią decyzji z dnia 28 czerwca 2011 r. oraz naruszenie w związku z tym art. 54 § 1 oraz art. 54a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa"), - wadliwość tytułu wykonawczego, tj. brak cech tytułu wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej "u.p.e.a.") oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r., stwierdził niezasadność wniesionych zarzutów. W uzasadnieniu wskazał, iż jego decyzja z dnia 28 czerwca 2011 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, jest decyzją ostateczną. Skarżąca w dniu 26 stycznia 2012 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. stwierdził niedopuszczalność zarzutów skarżącej z art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. natomiast zarzuty z art. 33 pkt 3, 8, 10 tej ustawy uznał za niezasadne. Skarżąca, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniosła w dniu 30 października 2012 r. zażalenie. Wskazała na naruszenie art. 33 pkt 1 i 3, art. 29 § 2 oraz art. 33 pkt 10, art. 29 § 1 u.p.e.a., ponadto wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz zwrot wszystkich nienależnie pobranych środków. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 27 września 2012 r. w części dotyczącej stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę od 20 stycznia 2009 r. do 13 lipca 2011 r. i orzekając co do istoty sprawy uznał ten zarzut za zasadny. Umorzył w tej części postępowanie egzekucyjne, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 2. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w części utrzymującej postanowienie organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła nieuwzględnienie złożonych zarzutów i tym samym naruszenie przepisów u.p.e.a. poprzez nie umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podniosła że, postępowanie to prowadzone było z naruszeniem: - art. 33 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na egzekucję obowiązku, który nigdy nie istniał oraz egzekucję nieistniejących odsetek za zwłokę, - art. 33 pkt 3 u.p.e.a. z uwagi na określenie egzekwowanych odsetek za zwłokę niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 28 czerwca 2011 r., oraz naruszenie art. 54a Ordynacji podatkowej, - art. 29 § 2 oraz art. 33 pkt 10 u.p.e.a. z uwagi na niespełnienie przez tytuł wykonawczy nr SM4/11571/11 wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3, 6, 7 Ordynacji podatkowej, - art. 29 § 1 u.p.e.a. z uwagi na brak weryfikacji z urzędu, czy egzekucja administracyjna jest dopuszczalna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. 3. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że stanowisko skarżącej zasadza się przede wszystkim na akcentowaniu prawnej doniosłości oznaczenia decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Skarbowego niewłaściwą datą. Następnie Sąd zaznaczył, że wszystkie pisma oraz akty organów podatkowych i egzekucyjnych, które posługują się datą nieprawidłową, uznane być muszą za dotknięte wadą oczywistej omyłki pisarskiej. Nie zmienia to jednak ich obowiązywania, wejścia do obrotu prawnego i możliwości uznania ich za podstawę czynności egzekucyjnych. Złożenie zażalenia na postanowienie o sprostowaniu omyłki nie wstrzymuje wykonania tego postanowienia prostującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że skarga skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie o sprostowaniu omyłki została oddalona przez tutejszy Sąd. Wydanie postanowienia o sprostowaniu omyłki nie skutkowało obowiązkiem Naczelnika Urzędu Skarbowego ponownego doręczenia decyzji zawierającej prawidłową już datę. Stąd zarzut skarżącej, że nie otrzymała decyzji z 7 lipca 2011 r., Sąd uznał za bezpodstawny. Skarżąca nie zaprzeczyła, iż otrzymała postanowienie z dnia 26 października 2011 r. o nadaniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu w tej sytuacji uznanie za niedopuszczalne zarzutów z art. 33 pkt 1 oraz 3 u.p.e.a było prawidłowe. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że istnienie decyzji wymiarowej w obrocie prawnym było przedmiotem analizy Dyrektora Izby Skarbowej, który rozważał tę kwestię po wniesieniu odwołania od decyzji wymiarowej. Następnie tę decyzję, w przeważającej części, utrzymał w mocy. Istnienie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w obrocie prawnym zostało więc rozstrzygnięte w innym postępowaniu administracyjnym. W innym postępowaniu rozstrzygnięta też została kwestia sprostowania decyzji organu pierwszej instancji postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponadto zauważył, że Dyrektor Izby Skarbowej zarzut niedopuszczalnego egzekwowania należności odsetkowych z tytułu przekroczenia postępowania podatkowego przez organ pierwszej instancji uwzględnił i postępowanie egzekucyjne w tym zakresie umorzył. Sąd podzielił zdanie organu podatkowego, iż zarzut nieprawidłowego naliczenia i egzekwowania odsetek za czas postępowania odwoławczego nie został zgłoszony na czas w formie zarzutu w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. Pojawił się on na późniejszym etapie postępowania, zatem nie mógł być analizowany i uwzględniony. Sąd podzielił uwagę Dyrektora Izby Skarbowej, iż przerwa w naliczaniu odsetek za okres długotrwale prowadzonego postępowania w drugiej instancji nie mogła zostać uwzględniona w tytule wykonawczym. Został on wystawiony w dniu 28 października 2011 r., podczas gdy postępowanie odwoławcze zakończono decyzją z dnia 30 listopada 2011 r. Kwota odsetek wskazana w tytule ustalona została na dzień jego wystawienia. W decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w ogóle nie określono natomiast kwoty odsetek od zaległości głównej. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie odsetek za zwłokę we wpłacie zaliczki za wrzesień 2005 r. zostało uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej, a postępowanie w tym zakresie umorzono. Dlatego Sąd nie podzielił oceny skarżącej, że egzekwowanie odsetek jest egzekwowaniem obowiązku niezgodnie z treścią decyzji wymiarowej. Następnie Sąd wskazał, że zarzut braków formalnych tytułu wykonawczego jest niezasadny. Zawiera on wszystkie elementy wymagane przez art. 27 § 1 u.p.e.a. Sąd nie podzielił uwagi skarżącej, według której wskazanie w pozycji 29 tytułu Ordynacji podatkowej jako podstawy prawnej decyzji jest niewystarczające. W opinii Sądu odpowiadało ono skonstruowanemu formularzowi tytułu. Dokładna podstawa prawna, ze wskazaniem konkretnych jednostek redakcyjnych Ordynacji podatkowej, powinna być podana w decyzji. Sąd odnosząc się do kwestii umocowania osoby, która skierowała tytuł do egzekucji, zauważył że, w aktach podatkowych znajduje się upoważnienie dla tej osoby do wydawania, w imieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego, m.in. klauzul o kierowaniu tytułów wykonawczych do egzekucji. Sąd pierwszej instancji podniósł, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego był wynikiem założenia, że dochodzona kwota zaległości jest nienależna, wynika z wadliwej, nieostatecznej, a nawet nieistniejącej decyzji. Sąd ten punkt widzenia skarżącej uznał za niesłuszny. W konsekwencji podzielił ocenę organów, iż egzekucja z rachunku bankowego jest środkiem najmniej uciążliwym. 4. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") autorka skargi kasacyjnej podniosła zarzut naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: "- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 1 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej Ustawa), poprzez niezastosowanie przepisu w sytuacji wymagającej jego zastosowania, oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymanie w mocy Postanowienia, które skutkowało egzekucją obowiązku, który nigdy nic istniał; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 1 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezastosowanie przepisu w sytuacji wymagającej jego zastosowania, oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymanie w mocy Postanowienia, które skutkowało egzekucją odsetek, które nigdy nie istniały; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 3 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezastosowanie przepisu w sytuacji wymagającej jego zastosowania, oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymanie w mocy Postanowienia, które skutkowało egzekucją odsetek za zwłokę niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z hipotetycznej decyzji z dnia 28.06.2011 r. oraz naruszenie art. 53a ustawy Ordynacja podatkowa - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 29 § 2 oraz art. 33 pkt 10 Ustawy ,poprzez niezastosowanie przepisu w sytuacji wymagającej jego zastosowania, oddalenie skargi i utrzymanie w mocy Postępowania dotyczącego egzekucji prowadzonej na podstawie z Tytułu z dnia 28.10.2011 r. niespełniającego wymogów określonych w art. 27 Ustawy, w tym w szczególności art. 27 § 1 pkt 3, pkt 6 oraz pkt 7 Ustawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezastosowanie przepisu w sytuacji wymagającej jego zastosowania, oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymanie w mocy Postanowienia, które było prowadzone bez weryfikacji z urzędu czy egzekucja administracyjna jest dopuszczalna - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie Wyroku nie w oparciu o akta sprawy (w szczególności o kartę 101), a swoje domniemania i założenia co do zebranych materiałów - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie Wyroku nie w oparciu o akta sprawy (w szczególności o akta wskazujące na błędnie wydany rygor natychmiastowej wykonalności, Tytuł egzekucyjny oraz wszystkie powiązane dokumenty wskazujące na nieistniejącą decyzję z dnia 28 czerwca 2011 r.) a własne domniemanie co do mocy zebranych dokumentów - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 120 oraz 187 § 1 oraz 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez niezastosowanie przepisu w sytuacji wymagającej jego zastosowania, oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymanie w mocy Postanowienia oraz czynności egzekucyjnych, które nie miały oparcia w przepisach prawa oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez niewłaściwe i rozszerzające rozpatrzenie materiału dowodowego (w tym Upoważnienia dla p. Z. W. oraz rygoru natychmiastowej wykonalności)." 5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Rozpatrywana skarga kasacyjna obejmuje wyłącznie naruszenia przepisów prawa formalnego. Dotyczą one kilku zagadnień prawnych, które przewijają się zarówno w postępowaniu egzekucyjnym, jak przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Zagadnienia te podniesione zostały po raz kolejny również w zarzutach skargi kasacyjnej. Dotyczą one naruszenia przepisów postępowania egzekucyjnego czego miał nie dostrzec Sąd administracyjny pierwszej instancji. Skutkiem tego było nieuwzględnienie środka ochrony przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do majątku skarżącej egzekucji, o którym mowa jest w przepisach art. 33 u.p.e.a. Wśród licznych podstaw kasacyjnych przede wszystkim wyartykułowano naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., ponieważ nie dostrzegł on uchybienia przez organ egzekucyjny przepisom art. 33 pkt 1 oraz pkt 3 u.p.e.a. Autorka skargi kasacyjnej podnosi brak istnienia egzekwowanego obowiązku, tak gdy chodzi o zaległość podatkową, jak odsetki za zwłokę. Zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku nie mógł być jednak rozpatrzony, jak chce tego autorka skargi kasacyjnej, ponieważ, co wynika z akt sprawy, kwestia ważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2011 r., której nadano rygor natychmiastowej wymagalności, była już rozpatrywana w toku odwoławczego postępowania podatkowego. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej sprawie zapadło mocą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2011 r. Poddane ono zostało kontroli sądowoadministracyjnej w wyniku czego skarga skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 listopada 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej, została oddalona. Wobec tego, jak trafnie wskazał na to Sąd pierwszej instancji, kwestia sprostowania omyłki popełnia przy wpisaniu daty wydania decyzji wydanej w pierwszej instancji, oraz wprowadzenia do obrotu prawnego tej decyzji, nie może być ponownie przedmiotem orzekania, tym razem, o co zupełnie bezpodstawnie wnosi autorka skargi kasacyjnej, w toku postępowania egzekucyjnego. Sąd prawidłowo więc zaakceptował argumentację Dyrektora Izby Skarbowej, że zarzut skarżącej wniesiony na podstawie przepisu art. art. 33 pkt 1 in fine u.p.e.a., z uwagi na brak w obrocie prawnym decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2011 r., jest niedopuszczalny. Ponowne badanie prawidłowości wydania decyzji podatkowej nie może być bowiem przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Autorka skargi kasacyjnej nie bierze pod uwagę, że postępowanie egzekucyjne to czynności organów egzekucyjnych, oraz innych podmiotów, mające na celu wykonanie obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Zarzuty mogą być zatem środkiem ochrony prawnej obejmujące postępowanie egzekucyjne a nie postępowanie podatkowe. Sąd odniósł się również prawidłowo do zarzutu, którym zaskarżono zasadność egzekucji odsetek od zaległości podatkowych, za okres przerw w ich obliczaniu, jako świadczenia pozbawionego podstaw prawnych. Prawidłowo podzielił on pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, który postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r. uznał, że obowiązek prowadzenia egzekucji nie istniał w części dotyczącej odsetek za okres przerwy od dnia 20 stycznia 2009 r. do dnia 13 lipca 2011 r. z uwagi na nieterminowe zakończenie postępowania odwoławczego. Kwota odsetek wskazana w tytule wykonawczym nr SM4/11571/11 nie obejmowała bowiem przerw w obliczaniu odsetek. Zupełne i w pełni zrozumiałe jest również wyjaśnienie powodów braku możliwości rozpatrzenia zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku w zakresie przerw odsetkowych. Kwestię tę podniesiono w zażaleniu z dnia 26 października 2012 r. a następnie w dniu 27 września 2012 r. Zarzut nieprawidłowego obliczenia i egzekwowania odsetek za okres podatkowego postępowania odwoławczego nie został więc zgłoszony w we właściwym czasie. Należy mieć bowiem na uwadze że zarzuty egzekucyjne są środkiem zaskarżenia, który służy ochronie przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem egzekucji w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Nie można się zatem nim posłużyć, jak żąda tego bezpodstawnie autorka skargi kasacyjnej, w następnych stadiach postępowania. Bezzasadności skargi kasacyjnej dotyczący także braku podstaw egzekwowania odsetek za zwłokę na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2011 roku. Jak słusznie zwraca uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzja podatkowa wydana w pierwszej instancji utrzymana została w części, wobec tego w tym zakresie wywoływała skutki prawne. Bezpodstawne jest zatem kwestionowanie jej istnienia, jako "decyzji hipotetycznej" oraz ignorowanie tego aktu administracyjnego jako podstawy wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Nietrafny jest także zarzut egzekwowania obowiązku zapłaty odsetek niezgodnie z treścią decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28. czerwca 2011 r. Sąd wyjaśnił w tym zakresie swoje stanowisko, które uznać należy za prawidłowe. Sąd wyraźnie bowiem wskazał, że przerwa zaliczkowa nie mogła być uwzględniona w tytule wykonawczym nr SM4/11571/11 ponieważ został on wystawiony w dniu 28 października 2011 r. Natomiast podatkowe postępowanie odwoławcze zakończono wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 30 listopada 2011 r. Bezpodstawny jest wreszcie zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. z powodu wad tytułu wykonawczego. Nie można się zgodzić z autorką skargi kasacyjnej, iż tytuł wykonawczy nie odpowiadał wymogom, o jakich mowa w art. 27 § 1 pkt 3, pkt 6 i pkt 7 tej ustawy, z powodu braku wskazania aktu normatywnego, na podstawie którego wydany został tytuł wykonawczy. Wobec tego skarżąca nie posiadał wiedzy, na jakiej podstawie musiała spełnić egzekwowany obowiązek. Autorka skargi kasacyjnej w polemice z Sądem kwestionuje ponownie istnienie w obrocie prawnym decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2011 r., a w konsekwencji możliwość podania jej jako podstawy egzekwowanego obowiązku. Tymczasem, o czym jest wyraźnie mowa w zaskarżonym wyroku, tytuł wykonawczy nr SM4/11571/11 został prawidłowo sporządzony. Rubryka odpowiadająca poz. 29 zatytułowana: akt normatywny stanowiący podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub stanowiący, że powstaje z mocy prawa, wypełniona została rutynowo w formie poprawnej. Szczegółowe dane dotyczące podstawy orzeczenia, na podstawie którego wydano tytuł wykonawczy zawiera rzeczywiście decyzja wymiarowa. Wobec tego treść tytułu wykonawczego nie uchybia wymogom zakreślonym przepisem art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. W tytule wykonawczym podano także wszystkie dane, o których stanowi art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy. Sąd poddał analizie treść tytułu wykonawczego, wobec tego nie mógł on naruszyć przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd trafnie ocenił także bezzasadność zarzutu wskazującego na wadę tytułu wykonawczego z powodu braku podpisu Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Mokotów. W pozycji nr 66 znajduje się pieczęć nagłówkowa naczelnika. Natomiast kopia pisma zawiera upoważnienie kierownika Działu Egzekucji Administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do wydawania w jego imieniu postanowień wynikających z ustawy oraz klauzuli o skierowaniu tytułów wykonawczych do egzekucji znajduje się w aktach sprawy, karta 101. Sąd zbadał ten dokument, podobnie jak inne dokumentu znajdujące się w aktach sprawy, i uznał go za wiarygodny, a zatem, bez względu na ocenę tej czynności przez stronę skarżącą, nie mógł w ten sposób naruszyć przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Natomiast autorka skargi kasacyjnej niczym nie podważyła wiarygodności tego upoważnienia. Za takie nie można bowiem uznać twierdzenie autorki skargi kasacyjnej, że skoro w aktach sprawy znajduje się kopia upoważnienia to oznacza, że w aktach sprawy nie ma upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, ponieważ kopia dokumentu nie ma cech dowodu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego autorka skargi kasacyjnej nie wykazała, że brak oryginału upoważnienia kierownika Działu Egzekucji Administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. do wydawania w jego imieniu postanowień wynikających z ustawy oraz klauzuli o skierowaniu tytułów wykonawczych do egzekucji, mógł mieć istotny wpływ na wynik badanej sprawy. W świetle powyższych ocen całkowicie pozbawione są podstaw oraz merytorycznego uzasadnienia zarzuty naruszenia przez Sąd, którego orzeczenie zaskarżono, przepisów art. 120, art. 187 2 oraz 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Wobec tego na podstawie art. 184 tej ustawy skargę kasacyjną należało oddalić. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 pkt 2 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).[pic]