I SAB/Wa 584/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. B., W. B., Z. B., J. B., A. M. i G. B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 18 czerwca 2014 r. o przyznanie odszkodowania - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących M. B., W. B., Z. B., J. B., A. M. i G. B. solidarnie kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. został wniesiony przez M. B., W. B., Z. B., J. B., A. M. i G. B., reprezentowanych przez r.pr. A. S., dalej zwanych Skarżącymi, do Prezydenta W. wniosek o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...]. W dniu 21 lipca 2014 r. Skarżący wnieśli do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta W. W dniu 25 sierpnia 2014 r. Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu ww. wniosku o odszkodowanie. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że pełnomocnik Skarżących został poinformowany pismem z dnia 9 października 2014 r. o tym, że z uwagi na konieczność zgromadzenia dokumentacji rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie nastąpi w przewidywanym terminie do dnia 31 stycznia 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...] wyznaczył Prezydentowi W. czteromiesięczny termin do załatwienia przedmiotowej sprawy. Pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. pełnomocnik Skarżących uzupełnił skargę na bezczynność Prezydenta W. wskazując, że w jego ocenie wyznaczony przez Wojewodę [...] czteromiesięczny termin do załatwienia sprawy jest błędny, bowiem terminy miesięczne i dwumiesięczne wskazane w art. 35 k.p.a. są terminami maksymalnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) kognicja sądu administracyjnego obejmuje między innymi kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwienia spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Wskazać należy, że realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a., ale także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i 77 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to obowiązek podjęcia celowych działań zmierzających do rozpoznania bez zbędnej zwłoki wniosku o przyznanie odszkodowania. Przy czym z przepisu art. 35 § 3 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Należy zauważyć, że Skarżący zarzucają Prezydentowi W. bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ponadto Skarżący wyczerpali tryb poprzedzający wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., ponieważ w dniu 21 lipca 2014 r. Skarżący wnieśli do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w rozpatrywanej sprawie. Wniosek Skarżących o przyznanie odszkodowania wpłynął do Prezydenta W. w dniu 25 czerwca 2014 r. W związku z tym, po stronie organu powstał obowiązek załatwienia, bez zbędnej zwłoki, sprawy administracyjnej, w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 K.p.a. W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ powinien zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Prezydent W. ww. pismem z dnia 9 października 2014 r. powiadomił Skarżących o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz o nowym terminie załatwienia sprawy – do dnia 31 stycznia 2015 r. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Prezydent W. informował wcześniej Skarżących o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz o nowym terminie załatwienia sprawy. Oznacza to, że w dacie wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność organu, tj. w dniu 26 sierpnia 2014 r. (data prezentaty), organ nie wydał jeszcze rozstrzygnięcia w sprawie – pomimo przekroczenia ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy i niewyznaczenia nowego terminu, a zatem organ pozostawał wówczas w bezczynności – do dnia wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy, co nastąpiło w dniu 9 października 2014 r. Organ nie załatwił sprawy w wyznaczonym przez siebie terminie, to jest do dnia 31 stycznia 2015 r., a ponadto nie załatwił sprawy w terminie wyznaczonym przez Wojewodę[...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., to jest w terminie 4 miesięcy od dnia doręczenia organowi tego postanowienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowienie to zostało doręczone Prezydentowi W. w dniu 10 października 2014 r. Skoro w dacie wyrokowania Sądu organ nadal pozostawał w bezczynności nie wydając stosownego rozstrzygnięcia, to stało się konieczne wydanie rozstrzygnięcia zobowiązującego Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie. W ocenie Sądu wyznaczony organowi termin do załatwienia sprawy jest terminem odpowiednim w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. W konsekwencji zachodzi konieczność rozstrzygnięcia, czy bezczynność organu zaistniała w przedmiotowej sprawie miała cechy rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu - aczkolwiek naganna - nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Oceniając tę okoliczność należy mieć na uwadze, iż choć niewątpliwie organ przekroczył terminy ustawowe określone w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz z opóźnieniem poinformował strony postępowania o przyczynach niezałatwienia sprawy w kodeksowym terminie i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy, to przekroczenie to, oceniane w kontekście innych, podobnych spraw, nie jest znaczne. Z tego powodu Sąd uznał, iż działania organu nie cechuje tak poważny stopień naruszenia prawa, aby uzasadniał stwierdzenie, iż zaistniała bezczynność ma cechy rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a.