IV SA/Wa 505/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewody [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ przekazując Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy nadesłał do Sądu także pismo z dnia 15 stycznia 2015 r., zawierające oświadczenie skarżącego o cofnięciu jego skargi. Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych okresu do dnia 11 lutego 2015 r. stwierdzono brak wpisu w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucję cofnięcia skargi reguluje przepis art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl tego przepisu skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do powołanego przepisu czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności, zaś sąd jest związany cofnięciem skargi. Odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce dopiero w razie zaistnienia przesłanek opisanych w tym przepisie. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie sądu, skarżący w piśmie z dnia 15 stycznia 2015 r. wyraził jednoznaczne, nie budzące żadnych wątpliwości stanowisko, że cofa skargę. Skutkiem tego jest umorzenie postępowania sądowego. Dodatkowo wyjaśnić należy, iż cofnięcie skargi jest dopuszczalne, o ile ta zostanie wniesiona skutecznie, tj. jeśli spełnia ona wszystkie wymogi formalno – fiskalne. Wniesiona przez skarżącą skarga zawiera co prawda brak fiskalny, bowiem nie została ona opłacona, lecz skarżący cofnął skargę zanim sąd zarządził uzupełnić ten brak. Wobec cofnięcia skargi niecelowe, a wręcz wbrew zasadzie ekonomiki postępowania, byłoby wzywanie skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego, by następnie uwzględniając jego oświadczenie o cofnięciu skargi umorzyć postępowanie i dokonać zwrotu wpisu. Odrzucenie skargi z uwagi na brak wpisu, pomimo cofnięcia skargi jest jak najbardziej uzasadnione jednakże jedynie wówczas, gdy sąd zarządzi wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie to pozostanie bezskuteczne, a strona skarżąca złoży oświadczenie, że cofa skargę. Wobec powyższego, skoro nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, zmierzające do obejścia prawa albo też powodujące utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.