I SA/Po 95/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 marca 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 22 listopada 2012 r. do Prezydenta Miasta O. wpłynął wniosek F. Sp. z o.o. z siedzibą we W. – obecnie A. Sp. z o.o. (dalej zwanej skarżącą albo wnioskodawczynią) o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. We wniosku o wydanie interpretacji przedstawiono następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni jest właścicielem myjni bezdotykowych znajdujących się na wynajmowanym gruncie od T. Sp. z o.o. Obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z zapisem umowy po ustaniu najmu skarżąca zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień myjni samochodowej i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego zadano następujące pytania: 1. Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe? 2. Czy opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego? 3. Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni? W odniesieniu do pierwszego z zadanych pytań skarżąca stoi na stanowisku, że myjnie należy zakwalifikować do budowli. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają obiekty budowlane, do których zaliczone są budynki i budowle. Definicja budowli zawarta w tej ustawie opiera się na pojęciu obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2011 r. Nr 32 poz. 159), która w art. 3 ust. 3 pod pojęciem budowli wymienia każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno-użytkową. Budynek w rozumieniu ustawy Prawo budowlane art. 3 ust. 2 musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale z gruntem związany a także musi posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian wydzielającego go z przestrzeni. Myjnia samochodowa należąca do wnioskodawczyni jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa Budowlanego i dlatego zdaniem skarżącej należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odniesieniu do drugiego z przedstawionych pytań skarżąca wskazała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 prawa budowlanego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: - budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczone według KŚT do rodzaju 103, - technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologia myjni zaliczane według KŚT rodzaju 449,291 urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użytku obiektu budowlanego. W odniesieniu natomiast do ostatniego z zadanych pytań wnioskodawczyni wskazała, że jej zdaniem podatnikiem podatku od nieruchomości jest spółka będąca właścicielem myjni. Stanowisko swoje skarżąca oparła na art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2011 r. Nr 230 poz. 1370), zgodnie z którym wszystko, co zostaje trwale z gruntem połączone, staje się częścią składową nieruchomości gruntowej i własnością właściciela gruntu oraz art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego w myśl którego przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Myjnia została wyodrębniona jako odrębny od gruntu przedmiot własności i nie jest trwale związana z gruntem, dlatego też podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel budowli. W wydanej [...] lutego 2013 r. indywidualnej interpretacji podatkowej Prezydent Miasta O.: - odmówił zajęcia stanowiska w zakresie zakwalifikowania przedmiotowego obiektu myjni do budowli; - uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie części budowlanej obiektu myjni; - uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki w zakresie uznania, że podatnikiem podatku od nieruchomości za obiekt myjni będzie właściciel budowli. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na wyżej wymienioną interpretacje indywidualną została złożona skarga skierowana do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w wyniku której to rozpoznania wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Po 924/13 uchylono zaskarżoną interpretację. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że wniosek skarżącej nie zawierał wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na pytania nim objęte. We wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawczyni w sposób bardzo ogólny opisała wyposażenie znajdujące się w myjni kontenerowej, wskazując jedynie, że jest to "technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449,291". Skarżąca użyła też sformułowania "wyposażenie techniczno – technologiczne". W Klasyfikacji Środków Trwałych pod rodzajem 449 wymienione są "pozostałe maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów", a pod rodzajem 291 "pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej". Na podstawie podanego przez skarżącą opisu nie można zidentyfikować wyposażenia myjni. Nie wskazano też sposobu połączenia tych urządzeń z konstrukcją myjni oraz stopnia trwałości tego powiązania. Powyższe informacje zostały zamieszczone dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w skardze do Sądu. W uzasadnieniu wskazano, że z oczywistych względów organ podatkowy przy wydawaniu interpretacji nie może kierować się informacjami przedstawionymi dopiero na tym etapie postępowania. W ocenie Sądu dane te niezbędne są do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno–technologicznego. W orzeczeniu tym stwierdzono, że organ podatkowy udzielił odpowiedzi na podstawie niepełnego stanu faktycznego, uniemożliwiającego ocenę stanowiska wnioskodawcy. Na podstawie art. 169 § 1 O.p. powinien był w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Podjęcie takich działań uznano za konieczne przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta O. wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. interpretację indywidualną nr [...] w której to uznał stanowisko skarżącej odnośnie pierwszego z pytań zawartych w jej wniosku o wydanie interpretacji za prawidłowe, natomiast odnośnie pytania drugiego i trzeciego stanowisko skarżącej uznano za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że myjnia samochodowa należąca do skarżącej jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane, nie jest również obiektem małej architektury i dlatego należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odniesieniu do drugiego z pytań przedstawionych przez skarżącą stwierdzono, że definicja budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane jest tożsama z definicją budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jednakże w rozumieniu tej drugiej ustawy zakres pojęciowy jest szerszy o urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W definicji budowli określonej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych zawarte też zostały urządzenia budowlane. Zgodnie z powyższym budowla nie może być traktowana jako obiekt jednorodny lecz zwykle jest to szereg obiektów, instalacji i urządzeń wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych, służących określonej działalności. W przypadku obiektu będącego przedmiotem niniejszej interpretacji - myjni bezdotykowej - na całość techniczno-użytkową składa się konstrukcja myjni oraz urządzenia służące myciu pojazdów. Bezspornie pomiędzy tymi wszystkimi elementami zachodzą fizyczne i funkcjonalne powiązania, dzięki którym mogą być one wykorzystywane do realizacji celu, dla którego powstał ten sam obiekt budowlany, tj. realizacji działalności w zakresie samoobsługowego mycia pojazdów samochodowych z zastosowaniem technologii bezdotykowej. Odłączenie urządzeń służących do mycia pojazdów uniemożliwiłoby prowadzenie działalności w zakresie samoobsługowego mycia pojazdów samochodowych i zastosowaniu technologii bezdotykowej. Organ wskazał również, że w przypadku gdy budowla stanowi całość techniczno-użytkową nie znajduje uzasadnienia "rozdzielanie" jej na poszczególne elementy, ze względu na fakt iż stanowią one budowle jako całość, nawet gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Pomimo, że niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli nie mogły być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne obiekty, wolnostojące obiekty po połączeniu ich w zorganizowaną całość otrzymałyby status takiej budowli a w konsekwencji wszystkie te elementy składają się na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości Odnośnie ostatniego z przedstawionych przez wnioskodawczynię pytań wskazano, że podatnikiem podatku od nieruchomości od przedmiotowego obiektu myjni bezdotykowej, której dotyczy interpretacja jest właściciel gruntu. Zaznaczono to, że skarżąca w złożonym wniosku wskazuje, iż "budowa myjni samochodowej wymagała pozwolenia na budowę". Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) pozwolenia na budowę wymaga budowa związana trwale z gruntem. Organ podatkowy podkreślił, że przedmiotowa myjnia samochodowa (konstrukcja) - jak sama skarżąca wskazuje - jest trwale związana z gruntem Skoro posadowienie przedmiotowej myjni jest trwałe, to z całą pewnością na Spółce T. Sp. z o.o. jako właścicielu gruntu ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawczyni złożyła skargę na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2014 r., skierowaną do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej interpretacji w zakresie w jakim uznano jej stanowisko za nieprawidłowe odnośnie pytania drugiego i trzeciego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Skarżąca wnosi również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuca się naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95 poz. 613) w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 07.08.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623), poprzez jego błędną wykładnię, która miała wpływ na stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji tj. poprzez błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym; - art 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 48 ustawy z dnia 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. nr 16 poz. 93, z zm.), poprzez ich błędną wykładnię, która miała wpływ na stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji tj. poprzez błędne uznanie, że podatkiem podatku od obiektu myjni jest właściciel gruntu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ interpretacyjny dokonał wadliwej oceny stanowiska skarżącej spółki w zakresie pytania drugiego i trzeciego. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 14j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Na mocy art. 14j § 3 Ordynacji podatkowej w zakresie nieuregulowanym w § 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 1a. Na podstawie art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Mając na uwadze powołane powyżej przepisy Ordynacji podatkowej, normujące zasady wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, stwierdzić należy, że ustawodawca w sposób szczególny zakreślił uprawienia i obowiązki organów interpretacyjnych. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że organy te zobowiązane są do dokonania oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy wyłącznie na podstawie przedstawionego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Oznacza to, że organy nie są uprawnione do prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia okoliczności, które nie wynikają wprost ze złożonego wniosku o wydanie interpretacji, a także nie są uprawnione do jakiejkolwiek modyfikacji jego treści. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., III SA/Po 924/13, jeżeli informacje zamieszczone we wniosku o udzielenie interpretacji nie pozwalają na ustalenie okoliczności istotnych dla oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy organ jest zobowiązany wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego w niezbędnym zakresie na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Treść wniosku o wydanie interpretacji, ewentualnie uzupełniona przez wnioskodawcę na wezwanie organu podatkowego, wyznacza faktyczne podstawy interpretacji. Nie mogą one ulec modyfikacji na skutek działań podjętych przez organ podatkowy. Pamiętać jednak należy, że chociaż organ jest zobowiązany do oceny stanowiska wnioskodawcy wyłącznie na podstawie przedstawionego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to skutki prawne wynikające z zastosowania się przez wnioskodawcę do interpretacji będą miały miejsce wyłącznie w zakresie, w jakim stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku miało miejsce w rzeczywistości. W świetle powyższego, przedstawienie przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego odbiegającego od rzeczywiście zaistniałego pozbawi wnioskodawcę ochrony, o jakiej mowa w przepisach Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, stwierdzić należy, że w zaskarżonej interpretacji organ, oceniając prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do pytania drugiego, zignorował przedstawiony przez skarżącą spółkę we wniosku i uzupełniony w związku z wezwaniem organu podatkowego w piśmie procesowym stan faktyczny. Podkreślenia wymaga bowiem, że pismem z dnia [...] lutego 2014 r., uzupełniającym przedstawiony stan faktyczny na wezwanie organy podatkowego, skarżąca spółka wyjaśniła, że "konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne". Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ podatkowy, uznając stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe w zakresie pytania drugiego, stwierdził, że "(...) na całość techniczno-użytkową składa się konstrukcja myjni oraz urządzenia służące myciu pojazdów. Bezspornie pomiędzy tymi wszystkimi elementami zachodzą fizyczne i funkcjonalne powiązanie (...)". W tej sytuacji, zdaniem organu "części budowlane myjni i pozostałe elementy stanowiące wyposażenie techniczno-technologiczne łącznie stanowią odpowiednią całość techniczno-użytkową". Tego rodzaju uzasadnienie stanowiska organu jest niedopuszczalne w świetle zaprezentowanych powyżej norm regulujących zasady wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Po pierwsze, organ oceniając stanowisko skarżącej spółki abstrahował od przedstawionego stanu faktycznego, w którym skarżąca spółka wyjaśnia, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Po drugie, konkluzja do jakiej doszedł organ podatkowy w uzasadnieniu interpretacji, że pomiędzy wszystkimi elementami myjni zachodzą fizyczne i funkcjonalne powiązania wymagałaby uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego nie przewidują przepisy Ordynacji podatkowej w przypadku rozpatrywania wniosku o wydanie interpretacji. Konkludując tę część uzasadnienia stwierdzić należy, że organ podatkowy, dokonując oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do pytania drugiego, stwierdzając, że części budowlane myjni i pozostałe elementy stanowiące wyposażenie techniczno-technologiczne łącznie stanowią odpowiednią całość techniczno-użytkową, zmodyfikował przedstawiony przez skarżącą spółkę stan faktyczny, czym uchybił przepisom Ordynacji podatkowej. Niezależnie od powyższego, Sąd pragnie wskazać na prezentowane w orzecznictwie sądowym poglądy, które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, a dotyczące kwestii opodatkowania myjni samochodowych podatkiem od nieruchomości, zgodnie z którymi obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego jest wyłącznie budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 ust. 1 lit. b Prawa budowlanego). Budowlę stanowią zatem elementy budowlane i niebudowlane jedynie pod warunkiem, że stanowią one odpowiednią całość techniczno – użytkową. Gdy natomiast istnieje tylko związek użytkowy pomiędzy urządzeniami a budowlą w postaci myjni opodatkowaniu podlega tylko część budowlana. Związek jedynie użytkowy występuje przy tym wtedy, gdy poszczególne urządzenia myjni mogą być zamocowane na budowli bez odpowiedniego pozwolenia budowlanego oraz mogą być demontowane i zastępowane nowymi urządzeniami bez naruszenia struktury myjni (zob. m. in. prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 420/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 619/13 – Centralna Baza Orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ocenie stanowiska strony w zakresie pytania drugiego należy zatem brać pod uwagę powyższe kryteria uznawania (lub nie) danej myjni i jej urządzeń technicznych za przedmioty opodatkowania w podatku od nieruchomości. W zaskarżonej interpretacji organ zmodyfikował także stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę, oceniając prawidłowość jego stanowiska w odniesieniu do pytania trzeciego. Podkreślenia bowiem wymaga, że we wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. skarżąca spółka wskazała m.in., że "obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem". Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ podatkowy, uznając stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe w zakresie pytania trzeciego, stwierdził, że "myjnia samochodowa (konstrukcja) – jak sama Spółka wskazuje – jest trwale związana z gruntem". W tej sytuacji ponownie należy stwierdzić, że tego rodzaju uzasadnienie stanowiska organu jest niedopuszczalne w świetle norm regulujących zasady wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Ponownie bowiem organ abstrahował od przedstawionego stanu faktycznego i dokonał oceny stanowiska skarżącej spółki przyjmując inny od przedstawionego stan faktyczny. Konkludując tę część uzasadnienia stwierdzić należy, że organ podatkowy, dokonując oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do pytania trzeciego także zmodyfikował przedstawiony przez skarżącą spółkę stan faktyczny, czym uchybił przepisom Ordynacji podatkowej. Podsumowując przedstawione powyżej wyjaśnienia, stwierdzić należy, że zaskarżona interpretacja w zakresie pytania drugiego i trzeciego jest wadliwa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej rozważania, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania. W szczególności organ dokona oceny prawidłowości stanowiska skarżącej spółki przez pryzmat przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, który nie może być przez organ modyfikowany i zakreśla faktyczne podstawy rozstrzygnięcia. Organ uwzględni także wskazane w uzasadnieniu kryteria uznawania (lub nie) danej myjni i jej urządzeń technicznych za przedmioty opodatkowania w podatku od nieruchomości. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.