II SO/Wa 67/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. Z. o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego w W. grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 9 sierpnia 2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Prezesowi Sądu Okręgowego w W. grzywnę w wysokości 3000 zł (słownie: trzy tysiące złotych), 2. zasądzić na rzecz A. Z. od Prezesa Sądu Okręgowego w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 25 listopada 2014 r. A. Z., reprezentowany przez r. pr. M. K., złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego w W. grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 9 sierpnia 2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Wnioskodawca podniósł, że Prezes Sądu nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., tj. nie przekazał skargi na bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 9 lipca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Wnioskodawca zażądał również zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik Prezesa Sądu Okręgowego w W. r. pr. A. L. wniosła o odstąpienie od wymierzenia grzywny z uwagi na brak odnotowania przez pracowników Sądu wpływu jakiegokolwiek pisma od wnioskodawcy w sierpniu 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przy czym, mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.) – zwanej dalej u.d.i.p. zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. termin do 15 dni. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny dotyczył niewykonania obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w sprawie dostępu do informacji publicznej, a więc ustalenia terminowości wykonania tego obowiązku należy dokonać mając na względzie termin piętnastodniowy. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przewidziany w art. 21 pkt. 1 u.d.i.p. obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 p.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Musi przy tym przekazać dokładnie te dokumenty, które wymieniono zarówno w treści art. 54 § 2 p.p.s.a., jak i w art. 21 pkt. 1 u.d.i.p. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak, co należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej – z art. 21 pkt. 1 u.d.i.p.) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Z dokumentów przekazanych przez pełnomocnika wnioskodawcy w dniu 2 stycznia 2015 r. wynika, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia 9 lipca 2014 r. wpłynęła do organu za pośrednictwem platformy e-puap w dniu 9 sierpnia 2014 r., a więc termin przekazania jej do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy upłynął w dniu 25 sierpnia 2014 r. Tymczasem według zapewnień pełnomocnika organu ani wniosek ani też skarga nie wpłynęły do Sądu Okręgowego w W. czemu zaprzeczają przedstawione przez wnioskodawcę dwa Urzędowe Poświadczenia Przedłożenia wniosku i skargi za pośrednictwem platformy e-puap. Dodać należy, że pełnomocnik organu nie zajął stanowiska w kwestii przekazanych wraz z pismem Sadu z dnia 13 stycznia 2015 r. poświadczeń. Stwierdzić zatem należy, że do dnia rozpoznania wniosku Prezes Sądu Okręgowego w W. nie przekazał określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. i w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. dokumentów. W ocenie Sądu nie można bowiem ująć wiarygodności przedstawionych przez A. Z. dokumentów potwierdzających doręczenie organowi za pośrednictwem platformy e-puap, zarówno wniosku, jak i skargi. Przedstawionej natomiast przez pełnomocnika organu notatki urzędowej nie można uznać za w pełni wiarygodną, ponieważ zawiera wyłącznie oświadczenie pracownika Sądu Okręgowego w W. w zakresie przeprowadzonych rozmów telefonicznych w sprawie sprawdzenia wpływu do tego Sądu pism od wnioskodawcy. Nie zostały jednak dołączone jakiekolwiek dokumenty, które potwierdzałyby, chociaż pośrednio brak otrzymania wniosku i skargi od wnioskodawcy oraz podważałyby prawdziwość Urzędowych Poświadczeń Przedłożenia. Wobec powyższego Sąd uznał wniosek A. Z. za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 3000 zł biorąc pod uwagę przede wszystkim upływ czasu od złożenia skargi do dnia rozpoznania wniosku. Dodać należy, że jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (obwieszenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2014 r. i w drugim półroczu 2015 r., M.P. z 2015 r. poz. 221) wyniosła 3308,33 zł. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis sądowy w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych) w pkt. 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 1, oraz art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.