II OZ 423/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 206/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2014 r., [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., [...] Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] października 2014 r. wymierzającą D. B. i M. N. wspólnikom spółki cywilnej [...] w W., gmina G. karę pieniężną w łącznej wysokości 12 000,00 zł za niespełnienie wymagań weterynaryjnych dla produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wykorzystywanych do żywienia zwierząt futerkowych. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył D. B. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M. K. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wywodząc, że konieczność uiszczenia nałożonej kary pieniężnej w okresie zimowym, będzie poważnym uszczerbkiem finansowym. Nadto pełnomocnik podniósł, że skarżący jako osoba posiadająca gospodarstwo rolne, a więc nieruchomości oraz ruchomości daje gwarancję zapłaty nałożonej kary w sytuacji uprawomocnienia się decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Od tego postanowienia skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego zmianę w całości przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. występują, gdyż skarżącemu grozi wysoka kara pieniężna. Skarżący jest rolnikiem i potrzebuje środków na działalność bieżącą, a ewentualny zwrot środków finansowych jest odległy w czasie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, co nie oznacza jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedstawił w zasadzie żadnych rzeczowych argumentów na poparcie swojego wniosku. Wskazał jedynie, że uiszczenie tak wysokiej kary pieniężnej (dodatkowo w okresie zimowym) będzie dla niego jako dla rolnika znacznym uszczerbkiem finansowym. Okoliczność ta nie stanowi zaś przesłanki wstrzymania wykonania decyzji – jest nią bowiem możliwość wystąpienia jednego z dwóch rodzajów konsekwencji: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie tylko nie wskazał, którą z przesłanek stanowi sytuacja opisana przez niego, ale także nie uzasadnił szerzej swojego twierdzenia. Nałożenie kary pieniężnej z natury rzeczy ma charakter odwracalny – poprzez zwrot sumy pieniężnej uiszczonej przez skarżącego. Skarżący nie wskazał dlaczego w jego przypadku uiszczenie tej kwoty powodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Nie powołał też żadnych okoliczności mogących przemawiać za uznaniem, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje po jego stronie znaczną szkodę. Nie przedstawił bowiem m.in. swojej sytuacji materialnej, w odniesieniu do której sąd mógłby zweryfikować, czy dojdzie do wyrządzenia skarżącemu szkody i to z znacznym (zgodnie z brzmieniem przepisu) rozmiarze. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma na celu ochronę majątku podmiotów o wstrzymanie wnoszących. Ma zaś za zadanie uchronienie strony przed niekorzystnymi konsekwencjami, o których wyraźnie mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w sytuacji, w której wystąpiłyby u niej negatywne konsekwencje w związku z wykonaniem decyzji, a następnie uchyleniem decyzji przez sąd. Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.