II FZ 360/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 538/14 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. N. (dalej "podatnik", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wydaną w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. W piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści powyższego wyroku poprzez określenie, czy użyte w uzasadnieniu (str. 3) zdania zawarte w wersie 1-6 od dołu, a rozpoczynające się: "Z danych tych..." a kończące (str. 4) wers 1-3 od góry "...grunty rolne zabudowane", znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie, a jeżeli tak to w jakim. Postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 538/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek o wykładnię wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2015 r. wskazując, że wniosek skarżącego wykracza poza wykładnię wyroku w rozumieniu art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd zauważył, że podatnik polemizował ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu wyroku. W takiej sytuacji stronie zmierzającej do rozstrzygnięcia sporu w danej kwestii, przysługują środki odwoławcze do sądu wyższej instancji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia z dnia 18 marca 2015 r. oraz zasądzenie na rzecz podatnika kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Potrzeba wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejednoznaczny, niejasny lub zawiły, utrudniający ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, a więc powodujący powstanie uzasadnionych, rzeczywistych wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia wyroku powinna więc zmierzać do usunięcia tych wątpliwości. Instytucja ta nie może natomiast prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego oraz pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może także służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy, jak również uzupełnieniu rozstrzygnięcia. Nie może też zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy też jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może też stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 23 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2097/10, z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II OSK 1196/11, z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2866/12). Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do przytoczonych we wniosku okoliczności, co też uczynił. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przedstawił przesłanki, którymi powinien się kierować przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, który tłumacząc, iż wykładnia orzeczenia nie może stać się płaszczyzną polemiki strony ze stanowiskiem sądu, stwierdził, że w niniejszej sprawie taka polemika miała miejsce. Słusznie WSA w Białymstoku uznał, że wniosek podatnika o wykładnię wyroku wykracza poza jej zakres jasno wytyczony granicami uregulowania art. 158 p.p.s.a. Reasumując, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.