II OSK 1543/15

Dnia 28 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Czesława Nowak -Kolczyńska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1545/14 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki domku typu holenderskiego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 10 marca 2015 r. oddalił skargę Z. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z [...] października 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki domku typu holenderskiego. Wyrok ten został wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2013 r. przeprowadzona została kontrola na części działki nr [...] położonej w miejscowości P., dzierżawionej przez Z. G., stanowiącej własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. Oddział [...] w S. W jej toku ustalono, że na kontrolowanej części działki usytuowany jest domek typu holenderskiego z dobudowanym tarasem o konstrukcji drewnianej częściowo zadaszonym. Domek o wymiarach zewnętrznych 3,64m x 10,55m, ustawiony jest na słupkach z trylinki betonowej ułożonej bezpośrednio na gruncie. Do domku od strony Zalewu S. dobudowany jest taras o konstrukcji drewnianej i wymiarach 10,24m x 3,03m. Nad częścią tarasu wykonane jest zadaszenie o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym pokrytym płytami trapezowymi PCV. Zadaszenie o wymiarach 5,55m x 3,03m. Konstrukcja tarasu wspiera się na słupkach z trylinki betonowej ułożonej bezpośrednio na gruncie. Organ ustalił, że właścicielem domku wraz z dobudowanym tarasem jest Z. G., który nie posiada zgłoszenia ani pozwolenia na budowę tego obiektu. Z oświadczenia inwestora wynika, że obiekt ten zakupił w 2010 r. Wykorzystywany jest w okresie letnim do celów rekreacyjnych. Domek został ustawiony (wybudowany) w 2009 r. przez poprzedniego właściciela. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] września 2013 r. nakazał Z. G. rozbiórkę domku typu holenderskiego jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że ww. obiekt budowlany zakwalifikował, zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), do obiektów tymczasowych, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, część działki nr ewid. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 1.WS – tereny wód zbiornika. Natomiast zgodnie z pkt 3 tego planu obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym tymczasowych. Powyższe wyklucza możliwość podjęcia kroków zmierzających do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem a tym samym zalegalizowania samowoli budowlanej. Od tej decyzji odwołanie złożył Z.G. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Na wstępie organ odwoławczy podał, że w pierwszej kolejności zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie oględzin obiektu w celu ustalenia czy obiekt ten znajduje się w tym samym miejscu co w dniu kontroli. PWINB w Rzeszowie uznał, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym uzupełniające postępowanie dowodowe oraz przeprowadzone oględziny świadczące o tym, że domek typu holenderskiego z zadaszonym tarasem usytuowany jest w tym samym miejscu co w dniu kontroli - [...] lipca 2013 r. W ocenie organu domek typu holenderskiego oraz częściowo zadaszony taras stanowią całość techniczno-użytkową i stanowią tymczasowy obiekt budowlany o jakim mowa w art. 3 pkt 5 ww. ustawy. O powyższej kwalifikacji świadczy fakt, że przedmiotowy obiekt posiada dach i ściany, natomiast nie posiada fundamentów (charakterystycznych dla budynku), ustawiony jest wraz z tarasem na elementach betonowych typu trylinka, ułożonych bezpośrednio na gruncie, nie jest trwale związany z gruntem. Organ zaznaczył, że wbrew twierdzeniom odwołującego część tego obiektu tj. domek typu holenderskiego (o wym. 3,64m x 10,55m) nie może zostać uznana za przyczepę kempingową, tj. za pojazd, bowiem nie spełnia warunku maksymalnej dopuszczalnej szerokości pojazdu 2,55 m (określonej § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia; Dz.U. z 2013 r., poz. 951 ze zm.). Nie stanowi on także pojazdu samochodowego. Wskazując na art. 2 pkt 31 oraz pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) organ wyjaśnił, że warunkiem zaliczenia przyczepy do pojazdów samochodowych lub przyczep jest dopuszczenie do ruchu drogowego i posiadanie aktualnych badań technicznych, tablicy rejestracyjnej i dowodu rejestracyjnego. Powyższych okoliczności odwołujący nie wykazał. Również części obiektu w postaci zadaszonego tarasu (o wym. 10,24m x 3,03m) nie można zakwalifikować do kategorii obiektów małej architektury - na co wskazywał odwołujący. Organ podał, że analiza parametrów tej części obiektu budowlanego, w świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, wskazuje, że ta część obiektu nie mieści się w granicach wielkości wyznaczonych przez wymienione tym przepisem obiekty, tej części obiektu nie można określić mianem "niewielki". Organ wskazał, że rodzaj wykonanych robót budowlanych świadczy o tym, iż stanowią one budowę o jakiej mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Budowa jest wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, w przypadku obiektów tymczasowych wykonywanie polega natomiast na usytuowaniu ich na gruncie. Przy czym "tymczasowość obiektu" nie ma znaczenia dla wymagań prawnych związanych z jego budową. Na budowę obiektów budowlanych, zgodnie z art. 28 ww. ustawy wymagane jest pozwolenie na budowę, jedyne wyjątki przewidują art. 29-31. Wśród nich nie wymieniono tymczasowego obiektu budowlanego o takiej funkcji, jaką spełnia przedmiotowy obiekt. Obiekt ten nie został również objęty zwolnieniem o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. Przechodząc następnie do zbadania, czy zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane umożliwiające legalizację samowoli budowlanej, organ podkreślił, że przesłanki wymienione w tym przepisie muszą wystąpić łącznie. W tym zakresie organ ustalił, że część działki, na której usytuowany jest wskazany obiekt budowlany położona jest na terenie, na którym obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko P.", zatwierdzony uchwałą [...]. Z wypisu i wyrysu tego planu dla części działki nr [...] w P. wynika, że leży ona w terenie znaczonym symbolem 1.WS – tereny wód zbiornika S. Wskazując na obowiązujące na tym terenie zasady zagospodarowania PWINB w Rzeszowie podał, że przedmiotowy obiekt położony jest na terenie oznaczonym symbolem 1.WS i oznaczonym poziomymi szrafami. Na tym terenie istnieje obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska, jak dla strefy ochrony uzdrowiskowej "A". Rozdział II § 4 ww. planu stanowi, że w strefie ochrony uzdrowiskowej "A" obowiązuje zakaz realizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. W powyższych okolicznościach organ wskazał, że skoro przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, to jego budowa jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy obiekt nie jest także obiektem infrastruktury technicznej. Powyższe powoduje, że obiekt nie spełnia warunków wskazanych w art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, co wyklucza możliwość jego legalizacji. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego obowiązany był wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosków odwołującego o dopuszczenie i przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Z. G. i złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB w L. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd uznał, że przeprowadzona przez organy kwalifikacja przedmiotowego obiektu jest prawidłowa. Domek typu holenderskiego oraz częściowo zadaszony taras stanowią całość techniczno-użytkową i stanowią tymczasowy obiekt budowlany o jakim mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. O takiej kwalifikacji świadczy fakt, że przedmiotowy obiekt – domek typu holenderskiego posiada dach i ściany, natomiast nie posiada fundamentów (charakterystycznych dla budynku), ustawiony jest wraz z tarasem na elementach betonowych typu trylinka, ułożonych bezpośrednio na gruncie, nie jest trwale związany z gruntem. Słuszne zatem jest zatem stanowisko organu odwoławczego, uznające przedmiotowy obiekt za tymczasowy obiekt budowlany, o czym świadczy brak trwałości połączenia obiektu z gruntem, tj. brak fundamentów. Sąd podkreślił, że części tego obiektu - tzw. domku typu holenderskiego – nie można także, jak chce tego skarżący, uznać za przyczepę kempingową. Nie spełnia on warunku maksymalnej dopuszczalnej szerokości pojazdu 2,55m - określonej § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2013 r., poz. 951 ze zm). Nie stanowi także pojazdu samochodowego, gdyż warunkiem zaliczenia przyczepy do pojazdów samochodowych lub przyczep jest dopuszczenie do ruchu drogowego i posiadanie aktualnych badań technicznych, tablicy rejestracyjnej i dowodu rejestracyjnego (art. 2 pkt 31 oraz pkt 50 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, stanowią obiekty budowlane. Jeżeli przyczepa kempingowa została ustawiona na działce i nie została także dopuszczona do ruchu drogowego, na co wskazuje fakt braku dowodu rejestracyjnego, a ponadto pełni ona funkcję rekreacyjną w okresie letnim, oznacza to, że jest to obiekt budowlany służący celom rekreacyjno-wypoczynkowym, czyli nie jest to pojazd w świetle art. 2 pkt 50 cyt. wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jako nieznajdujące odzwierciedlenia w rzeczywistości, Sąd uznał twierdzenia skarżącego o "przemieszczalności" obiektu (przyczepy kempingowej). Sąd podkreślił, że przedmiotowy obiekt znajduje się w tym konkretnym miejscu od 2009 r., zatem dłużej niż dopuszcza art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, tj. 120 dni. Nie jest to zatem pojazd (przyczepa) w rozumieniu art. 2 pkt 31 i 50 Prawa o ruchu drogowym, lecz tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego. Oceny tej nie zmieniłaby okoliczność, że w przeszłości przyczepa ta mogła pełnić funkcje transportowe. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2014 r. i dołączonego do niego szkicu sytuacyjnego wraz z dokumentacją fotograficzną wynika, że obiekt ten wraz z tarasem usytuowany jest w tym samym miejscu jak w dniu kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji [...] lipca 2013 r. Prawidłowo także - w ocenie Sądu - PWINB w Rzeszowie nie uznał części obiektu budowlanego, tj. częściowo zadaszonego tarasu o wym. 10,24m x 3,03m za tzw. obiekt małej architektury, o jakim mowa w art. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane. Niesporne zatem jest, w świetle materiału zebranego w sprawie, że budowa (art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane) ww. tymczasowego obiektu budowlanego, pełniącego funkcję rekreacyjną, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę - art. 28 ust. 1 tej ustawy, którego to, jak oświadczył sam skarżący, nie posiadał. W takiej sytuacji realizacja przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego, stanowi samowolę budowlaną. Przy czym podmiot dopuszczający się samowoli budowlanej musi liczyć się z tym, że powołane organy nadzoru budowlanego nie będą respektować bezprawnie dokonanych faktów. Sąd podkreślił, że w aktualnym stanie prawnym skutki samowoli określone zostały w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ust. 2 przyjęto, że nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Konieczną przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przede wszystkim z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że część działki nr [...], w miejscowości P., na której usytuowany jest tymczasowy obiekt budowlany o funkcji rekreacyjnej, położona jest na obszarze, na którym obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko P.", zatwierdzony uchwałą [...]. Stosownie do wypisu i wyrysu tego Planu część ww. działki usytuowana jest w terenie oznaczonym symbolem 1.WS – tereny wód zbiornika S., dla którego obowiązują zasady zagospodarowania, szczegółowo opisane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji (co czyni zbędnym powtarzanie ich w tym miejscu uzasadnienia). Przedmiotowy obiekt położony jest na terenie oznaczonym symbolem 1.WS i oznaczonym poziomymi szrafami. Na tym terenie istnieje obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska, jak dla strefy ochrony uzdrowiskowej "A". Rozdział II § 4 ww. Planu stanowi zaś, że w strefie ochrony uzdrowiskowej "A" obowiązuje zakaz realizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Z powyższego wynika zatem, że skoro przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, to niemożliwa była jego legalizacja. Jego budowa niezgodna jest z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy obiekt nie jest także obiektem infrastruktury technicznej. Skoro zatem przedmiotowy obiekt o tymczasowym charakterze został usytuowany na części działki nr [...] w P. (o przeznaczeniu jak wyżej opisanym) i nie jest możliwa jego legalizacja, bowiem nie spełnia warunków wskazanych w art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zatem - zdaniem Sądu I instancji - trafnie orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego uznały, że koniecznym stało się wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, organ prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy obiekt za tymczasowy obiekt budowlany i nie uznał twierdzeń skarżącego, że dobudowany taras stanowi obiekt małej architektury (miejsce do grillowania), a stanowi zagospodarowanie zejścia do wody – czym wypełnia warunek określony w MPZP. Za prawidłowe Sąd ocenił brak uwzględnienia przez PWINB w Rzeszowie wniosków podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, a dotyczących przeprowadzenia czy dopuszczenia dodatkowych dowodów m.in. z opinii biegłego z zakresu budownictwa, z zakresu motoryzacji, zeznań świadków itd. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczającym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Kwestionowana decyzja nie narusza także przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Prawidłowo także organ ustalił krąg stron postępowania. Zarzucane wadliwe oznaczenie w decyzji organu I instancji także nie miało miejsca. Z treści decyzji pierwszoinstancyjnej bezsprzecznie wynika, że organem tym był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., a świadczy o tym m.in. pieczęć urzędowa oraz podpis upoważnionego pracownika działającego z upoważnienia tego organu. Wynikający zatem z art. 107 § 1 k.p.a. Sąd uznał, że wymóg oznaczenia organu został spełniony. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Z. G., reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania , tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 84 k.p.a. przez ustalenie, że zbędnym dla postępowania było przeprowadzenie wnioskowanej przez skarżącego opinii biegłego z zakresu motoryzacji na okoliczność ustalenia, czy domek typu holenderskiego znajdujący się na nieruchomości objętej postępowaniem jest pojazdem w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. II. naruszenie prawa materialnego, a to: 1. art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przez zakwalifikowanie domku typu holenderskiego jako obiektu tymczasowego, kiedy charakter, konstrukcja i przeznaczenie tego przedmiotu świadczy o jego mobilnym charakterze, 2. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego błędne zastosowanie w związku z brakiem charakteru budowlanego przez domek typu holenderskiego będący przedmiotem postępowania, 3. art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego dla tarasu, który może zostać wzniesiony na nieruchomości objętej postępowaniem, gdyż w swej funkcji wypełnia warunki określone w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. Uzdrowisko P. jako zagospodarowanie zejścia do wody oraz miejsce do grillowania. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają w swej istocie do podważenia stanowiska Sądu I instancji co do prawidłowości dokonanej przez organy kwalifikacji obiektu znajdującego się na działce dzierżawionej przez skarżącego, dla której miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, co do zasady, zakaz realizacji obiektów tymczasowych realizowanych w oparciu o zgłoszenie. Jak wywodzi skarga kasacyjna domek typu holenderskiego znajdujący się na tej działce jest przyczepą campingową służącą do rekreacji, którego cechą jest przemieszczalność. Podkreśla również, że dla prawidłowej kwalifikacji tego obiektu istotne było ustalenie, kiedy i na jakich zasadach usytuowano na gruncie przyczepę, co pozwoliłoby na ustalenie, w oparciu o jakie przepisy należy dokonać jej kwalifikacji. Uznając powyższą argumentację za nieuzasadnioną należy zauważyć, że kwalifikacja przyczep campingowych ustawionych na gruncie była przedmiotem analizy dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 października 2015 r., sygn. akt II OSK 633/15 (CBOSA). Podzielając stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważa, że ustawodawca jako przykład tymczasowego obiektu budowlanego w definicji zamieszczonej w ustawie Prawo budowlane (art. 3 pkt 5) wskazuje wprost barakowozy, a zatem też pojazdy bez silnika przystosowane do łączenia ich z innymi pojazdami. Zatem fakt, że określony przedmiot jest przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepę nie przesądza o tym, że nie może być uznany za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie. Należy podkreślić, że będący przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie domek typu holenderskiego został ustawiony na gruncie przy pomocy betonowych elementów i dobudowano do niego drewniany taras. Tak usytuowany miał pełnić funkcję taką jak domek letniskowy. Tym samym możliwość jego przemieszczania po drogach publicznych nie jest jego zasadniczą funkcją. Celem ustalenia powyższego nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Z tego też względu należy stwierdzić, że odmowa przeprowadzenia tego dowodu przez organy nie mogła świadczyć o naruszeniu art. 84 k.p.a., który w § 1 stanowi o możliwości zwrócenia się przez organ do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Podkreślić wypada, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie jest obowiązkiem organu. Co więcej, jak stanowi art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ administracji nie ma zatem obowiązku przeprowadzać takich dowodów, które nie przyczynią się do wyjaśnienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia, czy domek typu holenderskiego jest pojazdem w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym, nie było konieczne. Przyjęcie bowiem, że tego typu domek może być przemieszczany, tak jak przyczepa, nie przesądza o tym, że nie może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany. Podkreślić ponadto należy, że uprawnienie do stwierdzenia, czy dany obiekt jest obiektem budowlanym należy do kompetencji organów administracji właściwych w sprawach uregulowanych w ustawie Prawo budowlane, a więc organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. To te organy administracji są uprawnione i jednocześnie mają obowiązek samodzielnie ustalać, co jest obiektem budowlanym. Jest to podstawowa kwestia związana z ich działalnością i nie można w związku z tym twierdzić, że ocena, czy określony przedmiot jest obiektem budowlanym, wymaga wiadomości specjalnych, uzasadniających w myśl art. 84 § 1 k.p.a. powołanie dowodu z opinii biegłego. Z powyższego wynika, że nie są usprawiedliwione podstawy kasacyjne, w których zarzuca się naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 84 k.p.a. oraz art. 3 pkt 5 i art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane należy stwierdzić, że skarżący w skardze kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie ustaleń organów administracji, według których taras dobudowany do domku holenderskiego stanowi z nim techniczno-użytkową całość. Nie jest więc uprawniona zawarta w omawianej podstawie kasacyjnej sugestia, jakoby taras powinien być oceniany samodzielnie, jako "zagospodarowanie zejścia do wody oraz miejsce do grillowania". Trafnie organy administracji oraz Sąd I instancji przyjęły, że taras, będąc związany z domkiem holenderskim, powinien być tak samo oceniany, jak ten domek. Podobnie, brak skutecznego podważenia przez skarżącego ustaleń związanych z datą posadowienia tego domku na gruncie oraz wykonania tarasu, czyni nieusprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.