II OSK 1361/15

Dnia 14 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 5/15 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wykonywania czynności weterynaryjnych 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od J. K. na rzecz [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 5/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, zwany dalej "WLW", [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...], w przedmiocie wykonywania czynności weterynaryjnych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii, zwany dalej "PWL", w M., na podstawie art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.), zwanej dalej "u.i.w.", uchylił ostateczną własną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...], wyznaczającą lekarza weterynarii J. K. do wykonywania czynności z zakresu zadań Inspekcji Weterynaryjnej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na konieczność zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego. Na podstawie art. 10 § 2 K.p.a. odstąpiono od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu ponieważ załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 8 sierpnia 2014 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Olsztynie oraz Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w M. przeprowadzili w zakładzie Przedsiębiorstwo I. kontrolę w zakresie spełnienia wymagań weterynaryjnych nad ubojem oraz przyjmowaniem zwierząt do ubojni. Przedmiotem kontroli przez inspektorów wojewódzkich była również weryfikacja działalności Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. w zakresie dotyczącym zagadnień związanych z prawidłowością nadzoru PLW nad ww. zakładem. W trakcie kontroli stwierdzono szereg uchybień bezpośrednio zagrażających bezpieczeństwu produktów pochodzenia zwierzęcego wytwarzanych w zakładzie. Stwierdzone nieprawidłowości zawarto w sprawozdaniu z kontroli w trybie uproszczonym PLW z dnia 11 sierpnia 2014 r. oraz protokole z kontroli z dnia 8 sierpnia 2014 r. sporządzonym przez inspektora powiatowego. Biorąc pod uwagę stwierdzone uchybienia organ uznał, że lekarz weterynarii J. K. nienależycie wywiązywał się z powierzonych mu w drodze wyznaczenia czynności, co stanowiło podstawę do uchylenia decyzji wyznaczającej go do wykonywania czynności z zakresu ustawowych zadań Inspekcji Weterynaryjnej. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. K.. Zaskarżoną decyzją [...] WLW utrzymał w mocy ww. decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z J. K. została zawarta umowa, która dokładnie określała zakres wykonywanych czynności związanych z nadzorem nad wykonywaną działalnością ww. zakładu. Podczas kontroli ww. zakładu w dniu 8 sierpnia 2014 r. stwierdzono szeregu uchybień, co stało się podstawą do oceny, że J. K., jako urzędowy lekarz weterynarii wyznaczony do sprawowania nadzoru nad ww. zakładem, nienależycie wywiązywał się z powierzonych mu w drodze wyznaczenia czynności. Organ odwoławczy dokładnie opisał na czym ww. nieprawidłowości polegały (nie tylko zły stan sanitarny pomieszczeń, ale znakowania tusz, obróbki poubojowej, prowadzenia dokumentacji, nadzoru nad tzw. "SRM", informowania o uchybieniach, kontroli oznakowania zwierząt, nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt. Ponadto w dniu 8 sierpnia 2014 r., w cotygodniowym raporcie J. K. potwierdził poprawność realizacji przez zakład procedur dobrej praktyki higienicznej (GHP) na etapie przedoperacyjnym, międzyoperacyjnym. Akceptował także higienę i zachowania pracowników w trakcie pracy. Odnośnie oceny bieżącego stanu higienicznego oraz technicznego maszyn, urządzeń i sprzętu w szczególności powierzchni bezpośrednio kontaktujących się z mięsem – hala uboju oraz inne pomieszczenia uwarunkowane technologicznie – urzędowy lekarz udokumentował w dniu 8 sierpnia 2014 r. o godz. 10.00 zastrzeżenia, bez szczegółowego określenia czego dotyczą. Wydał ogólne zalecenia i po 1 godzinie potwierdził usunięcie niezgodności. Od godziny 11.00 ubój przebiegał bez udokumentowanych zastrzeżeń ze strony urzędowego lekarza weterynarii. Organ zauważył, że dopiero po interwencji Policji przedstawiciele organów urzędowej kontroli żywności zostali wpuszczeni na teren zakładu, w związku z czym kontrolę w zakładzie rozpoczęto w dniu 8 sierpnia 2014 r. ok. godziny 14.15 i większość materiału dowodowego zgromadzono po godzinie 14.15. W ocenie organu, ilość stwierdzonych w toku przeprowadzonej kontroli nieprawidłowości w Przedsiębiorstwie wskazuje, iż skarżący w sposób rażący nie wywiązywał się z powierzonych mu do wykonania czynności. Organ odwoławczy nie zgodził się również ze skarżącym, że kontrole w zakładach ubojowych oraz w innych zakładach produkujących żywność może prowadzić wyłącznie powiatowy lekarz weterynarii jako organ I instancji. Jednym z zadań Inspekcji Weterynaryjnej jest sprawowanie nadzoru nad bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym nad wymaganiami weterynaryjnymi przy ich produkcji. W niniejszej sprawie [...] WLW w dniu 8 sierpnia 2014 r. przeprowadził kontrolę działalności PLW w M. w zakresie dotyczącym zagadnień związanych z prawidłowością nadzoru nad ww. zakładem w zakresie: spełniania warunków weterynaryjnych przy uboju bydła, identyfikacji zwierząt, warunków higieniczno-weterynaryjnych w magazynie żywca, dobrostanu zwierząt. Przeprowadzenie kontroli PLW w powyższym zakresie niewątpliwie wymagało przeprowadzenia kontroli w zakładzie, bowiem dopiero po przeprowadzeniu przedmiotowej kontroli Wojewódzki Lekarz mógł ocenić prawidłowość wywiązywania się przez PLW z obowiązku sprawowania nadzoru nad tym podmiotem. W przeciwnym wypadku kontrola Wojewódzkiego Lekarza ograniczała by się wyłącznie do sprawdzenia poprawności prowadzenia dokumentacji w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził również, że skarżący cały czas uczestniczył w czynnościach kontrolnych przeprowadzanych przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Weterynarii oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii, udzielał informacji, mógł składać wyjaśnienia. Na wniosek strony przekazano jej kopię części dokumentacji, natomiast organ I instancji nie był zobowiązany do umożliwienia skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy poprzez sporządzenie kserokopii całości akt sprawy i w tej sytuacji nie można mówić o bezczynności organu. Nie zaistniały także rozbieżności między zakresem czynności powierzonych stronie do wykonywania na mocy decyzji z dnia 3 stycznia 2014 r. oraz umowy zlecenia z tego samego dnia zawartej ze skarżącym. W decyzji wymieniono wprost czynności, o których mowa wart. 16 ust. 1 pkt 1 u.i.w., natomiast w umowie zlecenia, a zwłaszcza w załącznikach do niej, wyszczególniono konkretne zadania wchodzące w zakres poszczególnych zleconych czynności. Nadto nawet gdyby w umowie nie wymieniono poszczególnych zadań wchodzących w zakres zleconych czynności, to i tak skarżący byłby zobowiązany do ich wykonywania, gdyż wynikają one wprost z przepisów prawa, zarówno krajowych, jak i unijnych oraz z wydanych przez Głównego Lekarza Weterynarii instrukcji i wytycznych. Organ II instancji podkreślił, że lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania określonych czynności wykonują zadania Inspekcji Weterynaryjnej. Nie można zatem przyjąć, iż wydawane przez Głównego Lekarza Weterynarii (zgodnie z jego kompetencjami określonymi w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.i.w.) dokumenty w postaci instrukcji i wytycznych nie mają charakteru wiążącego dla urzędowych lekarzy weterynarii wyznaczonych do wykonywania ustawowych zadań Inspekcji Weterynaryjnej. Instrukcje i wytyczne wydawane przez Głównego Lekarza Weterynarii mają charakter aktów wewnętrznych, nie mogą one nakładać żadnych obowiązków na podmioty nadzorowane przez Inspekcję Weterynaryjną, ale mogą określać sposób postępowania oraz nakładać określone obowiązki na pracowników Inspekcji Weterynaryjnej oraz na osoby, które wykonują czynności w imieniu Inspekcji Weterynaryjnej. Odnośnie braku podstaw do nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności wyjaśniono, że postępowanie w sprawie uchylenia decyzji o wyznaczeniu lekarza weterynarii do wykonywania ustawowych zadań z zakresu Inspekcji Weterynaryjnej jest prowadzone w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem na podstawie art. 108 K.p.a. mógł zostać jej nadany taki rygor. Organ I instancji w swojej decyzji wskazał, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności następuje ze względu na konieczność zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego, bowiem dalsze wykonywanie czynności w sposób niewłaściwy przez skarżącego zagraża bezpieczeństwu produktów pochodzenia zwierzęcego. Organ odwoławczy podzielił powyższą ocenę. Skarżący wykonywał powierzone mu czynności urzędowe w tak dalece niewłaściwy sposób, że skala stwierdzonych naruszeń w zakresie wymagań weterynaryjnych w kontrolowanym zakładzie z pewnością uzasadniała twierdzenie, że mogły one mieć wpływ na bezpieczeństwo produktów pochodzenia zwierzęcego. Okoliczność tę potwierdza wydanie przez PLW w M. decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. zawieszającej działalność ww. zakładu. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenia dotyczące art. 79 § 2 i art. 78 § 1 K.p.a., art. 19 ust. 1a w związku z art. 15 ust. 1 u.i.w., art. 19 K.p.a. w związku z art. 15 ust. 1 u.i.w., art. 15 K.p.a., art. 22 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej (Dz. U. Nr 185, poz. 1092), wydanie decyzji bez podstawy faktycznej przez zaniechanie kontroli wyznaczonego lekarza i oparcie rozstrzygnięcia na kontroli zakładu ubojowego; rażące naruszenie decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. przez przyjęcie przez organ odwoławczy, że skarżący na podstawie wyznaczenia był zobowiązany do wykonywania czynności kontrolnych oraz wydawania w imieniu organu pisemnych decyzji administracyjnych, a także upoważnienia z dnia 3 stycznia 2014 r. przez przyjęcie, że skarżący miał obowiązek wykonywania czynności kontrolnych; naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 108 i art. 10 § 2 K.p.a., art. 66a § 2 w zw. z art. 24 K.p.a., art. 16 ust. 5 u.i.w. w związku z ust. 1 i 2 tego przepisu. W odpowiedzi na skargę [...] WLW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że kontrola przeprowadzona z upoważnienia Wojewódzkiego Lekarza dotyczyła działalności PLW w M. w zakresie dotyczącym zagadnień związanych z prawidłowością nadzoru PLW nad ww. zakładem w zakresie: spełnienia warunków weterynaryjnych przy uboju bydła, identyfikacji zwierząt, warunków higieniczno-weterynaryjnych w magazynie żywca, dobrostanu zwierząt. Z uwagi na to, że czynności nadzoru w ww. zakresie wykonywał skarżący wyznaczony do wykonywania czynności z zakresu zadań Inspekcji Weterynaryjnej, przedmiotowa kontrola dotyczyła również czynności wykonywanych przez skarżącego. W pismach procesowych z dnia 26 stycznia 2015 r. i z dnia 7 marca 2015 r. skarżący ustosunkowując się do stanowiska organu stwierdził m.in., że: każda osoba przed podjęciem czynności kontrolnych jest zobowiązana do okazania upoważnienia do kontroli, również PLW; w aktach sprawy nie ma protokołu skarżącego jako lekarza weterynarii wyznaczonego do wykonywania niektórych czynności; na sprawozdaniu z kontroli z dnia 11 sierpnia 2014 r. nie ma informacji, że Wojewódzki Inspektor Weterynaryjny ds. bezpieczeństwa żywności lek. wet. W. F. podpisał je z upoważnienia kierownika jednostki. Na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. pełnomocnik organu przedłożył upoważnienie [...] WLW z dnia 2 czerwca 2014 r. dla lekarza weterynarii W. F. do załatwiania spraw w jego imieniu w zakresie jego właściwości w czasie jego nieobecności lub czasowej niemożności wykonywania obowiązków. Podał, że w dniu 11 sierpnia 2014 r., tj. w dacie sporządzenia sprawozdania, stanowisko zastępcy było nieobsadzone, a Wojewódzki Lekarz Weterynarii był nieobecny. Z tego powodu sprawozdanie z kontroli w trybie uproszczonym podpisał W. F. w ramach udzielonego mu upoważnienia. Pełnomocnik wyjaśnił również, że kontrola Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nad sprawowanym nadzorem przez PLW w M. przeprowadzona w dniu 8 sierpnia 2014 r. spowodowana została wystąpieniem Głównego Lekarza Weterynarii, który nakazał sprawdzić w jaki sposób sprawowany jest nadzór powiatowych lekarzy weterynarii nad podmiotami wykonującymi ubój zwierząt. W tym zakresie kontrola była przeprowadzona w oparciu o przepisy ustawy o kontroli w administracji rządowej. Kontrola taka musiała być dokonana wraz z pracownikiem powiatowego lekarza weterynarii w miejscu wykonywania uboju. Bezpośredni nadzór nad podmiotem wykonującym ubój sprawuje bowiem powiatowy lekarz weterynarii. W tym wypadku PLW w M. nie został wpuszczony na teren zakładu, gdyż zażądano od niego upoważnienia do kontroli, wobec tego organ ten wystawił upoważnienie dla swojego pracownika. Odnośnie rozbieżności dotyczących informacji zawartych w protokole kontroli sporządzonym przez pracownika PLW i w sprawozdaniu z kontroli w trybie uproszczonym, sporządzonym przez pracowników wojewódzkiej inspekcji weterynaryjnej, pełnomocnik wyjaśnił, że w Inspekcji Powiatowej w M. tylko jeden pracownik zajmuje się nadzorem i kontrolą zakładów zajmujących się ubojem zwierząt. W dniu kontroli był on nieobecny w pracy, dlatego kontrolę przeprowadził inny pracownik. Stwierdzone przez niego nieprawidłowości były mniej liczne niż uchybienia stwierdzone przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynaryjnego. Wyjaśnił, że Sprawozdanie z przeprowadzonej kontroli było jednym z dokumentów zebranych przez organ I instancji, a organ odwoławczy oceniał całość akt sprawy. Z kolei obecny na rozprawie Wojewódzki Inspektor Weterynaryjny ds. bezpieczeństwa żywności – W. F. podał, że naruszenie procedur sprawowanych przez skarżącego jako urzędowego lekarza weterynarii w zakresie sprawowanego nadzoru dotyczącego zabezpieczenia tusz po uboju, po wykonanym badaniu pod kątem BSR zagrażało bezpieczeństwu zdrowia i życia ludzkiego. Brak bowiem oddzielenia tusz oczekujących na wynik badania przy stwierdzeniu wyniku pozytywnego wymagałby utylizacji wszystkich zgromadzonych tusz zwierzęcych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 5/15, oddalając skargę wskazał, że PLW w M. nie musiał legitymować się upoważnieniem do przeprowadzenia kontroli wystawionym dla samego siebie. Z tego też powodu, wobec braku dopuszczenia samego organu do przeprowadzenia czynności kontrolnej wyznaczony został pracownik Inspekcji Weterynaryjnej do przeprowadzenia kontroli ww. zakładu. Ponadto innego rodzaju kontrolę przeprowadzali inspektorzy Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w dniu 8 sierpnia 2014 r. na terenie zakładu, bowiem dotyczyła ona zagadnień związanych z prawidłowością nadzoru PLW nad ww. zakładem. To w ramach tej kontroli ustalono sposób wykonywania przez powiatowego lekarza weterynarii zadań Inspekcji, w tym zadań związanych z kontrolą nadzorowanego zakładu rzeźni. Całkowicie bezpodstawne jest, w tym zakresie, żądanie skarżącego, aby o przeprowadzeniu takiej kontroli był on powiadamiany jako urzędowy lekarz weterynarii. Także kontrola w trybie uproszczonym nie w każdym przypadku wymaga wcześniejszego powiadomienia kierownika jednostki kontrolowanej o terminie przeprowadzenia kontroli. Ponadto brak przedstawienia upoważnienia nie świadczy, że kontroli dokonała osoba nieuprawniona. Zresztą w tej sprawie taki upoważnienie zostało udzielone co wykazano przed Sądem. Zatem sam fakt, że na dokumencie tym nie znalazł się zapis, że dokument ten został podpisany z upoważnienia kierownika jednostki kontrolowanej nie stanowi o nieważności przygotowanego Sprawozdania, jak również stwierdzonych w tym sprawozdaniu okoliczności. W Sądu, PLW bardzo dokładnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy - protokół kontroli z dnia 8 sierpnia 2014 r. oraz sprawozdaniu z kontroli w trybie uproszczonym z dnia 11 sierpnia 2014 r. – ustalił uchybienia w wykonywaniu przez wyznaczonego urzędowego lekarza obowiązków, które stanowiły wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji wyznaczającej lekarza weterynarii J. K. do wykonywania czynności z zakresu zadań Inspekcji Weterynaryjnej. W sposób nie budzący wątpliwości organy ustaliły, że: pomieszczenia zakładu oraz znajdujące się w nich urządzenia nie spełniają wymogów weterynaryjnych, określonych przepisami prawa, tusze i narządy wewnętrzne nie są znakowane w sposób właściwy, stwierdzono nieprawidłowości odnośnie kontrolowania w trakcie uboju prawidłowości obróbki poubojowej, dziennik poubojowy nie był wypełniany we wszystkich rubrykach, nadzór nad SRM nie jest właściwy. Ponadto w toku kontroli stwierdzono liczne uchybienia w nadzorowanym Przedsiębiorstwie, a skarżący nie informował o ich istnieniu PLW, zapisy zawarte w dokumencie kontroli międzyoperacyjnej z dnia 8 sierpnia 2014 r. w rażący sposób rozmijały się ze stanem faktycznym stwierdzonym w zakładzie, jak również prace remontowe na terenie zakładu prowadzone były bez zgłoszenia tego faktu PLW oraz bez zmian w projekcie technologicznym (remont magazynu żywca). Stwierdzono również nieprawidłowości dotyczące kontroli oznakowania zwierząt, a stan techniczny i higieniczny magazynu żywca nie kwalifikował się do tego, aby przebywały w nim zwierzęta (magazyn był w trakcie przebudowy, ściany i posadzki były powalane dużą ilością odchodów). Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji, spełniających wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że organ I instancji, nadając decyzji na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności, prawidłowo powołał się na opisaną w tym przepisie przesłankę ochrony zdrowia ludzkiego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że dalsze wykonywanie czynności w sposób niewłaściwy przez skarżącego zagrażało bezpieczeństwu produktów pochodzenia zwierzęcego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd wskazał, że organ I instancji odstąpił od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu na podstawie § 2 art. 10 K.p.a., bowiem, jak wskazał w swojej decyzji, załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego. Natomiast na etapie postępowania odwoławczego zapewniono skarżącemu pełne prawo określone w art. 10 K.p.a., przedstawiono mu do wglądu dokumenty z postępowania administracyjnego (k. 108 akt administracyjnych), skarżący złożył wyjaśnienia (k. 110 akt administracyjnych), jednak nie przedłożył on żadnych nowych dokumentów w sprawie czy też dowodów. Jak wynika z akt sprawy przeprowadzone kontrole w dniu 8 sierpnia 2014 r. na terenie ww. zakładu odbywały się w trakcie wykonywania czynności przez skarżącego dot. nadzorowania przez niego uboju zwierząt, zatem trudno uznać, że nie uniemożliwiono mu wypowiadania się w trakcie tych czynności, skoro to od niego uzyskano niezbędne informacje i dokumenty potwierdzające wykonywane czynności, z których to wynikało niezbicie, że wykonując swoje obowiązki w sposób nieprawidłowy nie stwierdzał istniejących nieprawidłowości, gdyż nie odnotowywane one były w sporządzanych tygodniowych raportach. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego w kwestii naruszenia przez organ odwoławczy zawartej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ odwoławczy bowiem przeprowadzał kontrolę powiatowego lekarza weterynarii w trybie uprawnienia wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 1 u.i.w. nie zaś kontroli urzędowego lekarza weterynarii, dopiero zaś dokument m.in. sporządzony z tej kontroli został załączony do akt postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie uchylenia decyzji wyznaczającej skarżącego na urzędowego lekarza weterynarii. Inaczej mówiąc dokument ten został przygotowany nie na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego w tym zakresie lecz tylko wykorzystany w obecnym postępowaniu w sprawie uchylenia uprawnień wyznaczonego lekarza weterynarii, przy czym dokument z tej kontroli stanowił tylko jeden z dowodów w sprawie, wobec czego nie do przyjęcia jest stanowisko strony, że organ odwoławczy oceniał sam swój materiał dowodowy. W rzeczonej sprawie bowiem sprawozdanie z kontroli w trybie uproszczonym z dnia 11 sierpnia 2014 r. zostało włączone do akt indywidualnej sprawy skarżącego, z uwagi na poczynione tam ustalenia. Jednakże dokument ten nie stanowił samoistnego materiału dowodowego wydanej decyzji, bowiem nieprawidłowości, choć w znacznie mniejszym rozmiarze potwierdzone zostały również w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu 8 sierpnia 2014 r. przez inspektora PLW oraz dokumentów źródłowych sporządzonych przez samego skarżącego, jak również wydanych przez niego decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu, na podstawie stwierdzonych podczas kontroli w Przedsiębiorstwie nieprawidłowości organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżący jako urzędowy lekarz weterynarii nienależycie wywiązywał się z powierzonych mu w drodze wyznaczenia czynności, co było podstawą do uchylenia decyzji wyznaczającej skarżącego do wykonywania czynności z zakresu ustawowych zadań Inspekcji Weterynaryjnej w oparciu o art. 16 ust. 5 pkt 2 u.i.w. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył J. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a w przypadku uwzględnienia jedynie zarzutów naruszenia prawa materialnego o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji organów obu instancji oraz stwierdzenie w wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 15 ust. 1, art. 19a, art. 19 ust. 1a u.i.w. poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że organ drugiej instancji był uprawniony do ustalania stanu faktycznego w sprawie przez wykonanie kontroli zakładu ubojowego, bez upoważnienia do kontroli, której wyniki stanowiły następnie podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, - art. 16 ust. 1 pkt 1 lit d i ust. 5 pkt 2 u.i.w. w odniesieniu do treści pkt 3 decyzji PLW w M. z dnia 3 stycznia 2014 r. przez błędne przyjęcie, że Wytyczne i Instrukcje wydane przez Głównego Lekarza Weterynarii na podstawie art. 13 pkt 1 u.i.w. – regulujące zagadnienia szczegółowe przewidziane dla Prawodawcy, dają podstawę organom administracji publicznej do ingerencji w prawa i obowiązki J. K. jako lekarza weterynarii wyznaczonego do wykonywania niektórych czynności z zakresu zadań Inspekcji Weterynaryjnej, a w konsekwencji stanowić podstawę prawną rozstrzygnięć decyzji administracyjnej. - art. 19 ust. 1a u.i.w. przez błędne przyjęcie, że powiatowy lekarz weterynarii jest uprawniony do wykonania czynności kontrolnych w zakładzie ubojowym. Autorytatywne rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie stanowi istotne zagadnienie prawne niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania Inspekcji Weterynaryjnej. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, i pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 104 K.p.a., art. 19 K.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli administracji publicznej błędnie przyjął, że nie jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania ustalenie stanu faktycznego sprawy przez organ odwoławczy w imieniu organu pierwszej instancji a następnie ocenianie go ponownie jako organ drugiej instancji, oraz przez nieuwzględnienie, że naruszeniem tych przepisów była presja organu odwoławczego na organ pierwszej instancji zmuszająca do wyciągnięcia konsekwencji wobec J. K.; - art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 79 § 1 i § 2 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że J. K. uczestniczył w kontroli zakładu ubojowego bydła, natomiast nie zapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu na podstawie art. 10 § 2 K.p.a. z uwagi na to, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego, w sytuacji kiedy organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę strony wycofał się z tego twierdzenia, natomiast Sąd w tej sprawie prezentuje niejasny pogląd: w sprawie art. 10 K.p.a. odsyła do twierdzenia organu I instancji (str. 22 wyroku), tymczasem przedtem twierdził (str. 19 wyroku), że zagrożenie dla zdrowia ludzkiego "miało miejsce na terenie zakładu" i tego poglądu nie uzasadnił, aby w końcu rozstrzygając w uzasadnieniu sprawę stwierdzić, że "organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżący jako urzędowy lekarz weterynarii nienależycie wywiązywał się z powierzonych mu w drodze wyznaczenia czynności, co było podstawą do uchylenia decyzji wyznaczającej skarżącego do wykonywania czynności z zakresu ustawowych zadań Inspekcji Weterynaryjnej w oparciu o art. 16 ust. 5 pkt 2 u.i.w."; oznacza to ostatecznie, nie było żadnych podstaw do stosowania art. 10 § 2 K.p.a. i 108 K.p.a., tym bardziej, że Sąd ewentualne niebezpieczeństwo widział "na terenie zakładu" a nie w konkretnych czynnościach J. K.. Ponadto naruszenie powyższych przepisów przez pominięcie faktu, że protokół z dnia 8 sierpnia 2014 r. PLW w M. oraz sprawozdanie z dnia 11 sierpnia 2014 r. zostały sporządzone na dzień 11 sierpnia 2014 r., mimo że czynności kontrole wykonano w dniu 8 sierpnia 2014 r.; - art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że skarżący nie wywiązywał się z powierzonych mu w drodze wyznaczenia czynności oraz przez przypisanie skarżącemu wszystkich zarzutów sformułowanych w sprawozdaniu z kontroli mającej oceniać powiatowego lekarza weterynarii bez rozgraniczenia, które obowiązki należały do organu, a które ewentualnie do J. K., wobec twierdzenia: "że przedmiotem kontroli nie były wprost działania urzędowego lekarza weterynarii lecz wykonywanie nadzoru przez PLW"(str. 20 wyroku), co uniemożliwia merytoryczną kontrolę wyroku Sądu w tym zakresie, oraz przez niewskazanie stanu faktycznego odnoszącego się precyzyjnie do uprawnień wynikających z pkt 3 decyzji administracyjnej PLW w M. z dnia [...] stycznia 2014 r., to jest na czym polegało ewentualne: a) nieprawidłowe sprawowanie nadzoru nad bojem zwierząt, a nie warunkami weterynaryjnymi w zakładzie, tym bardziej jeżeli Sąd pominął różnice między pojęciami nadzór i kontrola, b) nieprawidłowe badanie przedubojowe i poubojowe, c) nieprawidłowe ocenianie mięsa, d) nieprawidłowe prowadzenie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju, w szczególności niewskazanie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, precyzujących najpierw obowiązki J. K., a następnie postępowania niezgodnego z tymi przepisami, co wyklucza możliwość kontroli wydanego wyroku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] WLW wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązkiem organu administracyjnego jest podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.). Zasada istotnie oddziałuje na sferę postępowania dowodowego, co znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 75 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być m.in. oględziny, a tym samym i protokoły pokontrolne z tych oględzin. Taki dowód powinien zaś pochodzić od podmiotu upoważnionego, tj. takiego który posiada w tym zakresie kompetencje, choć oczywiście na te same okoliczności możliwe jest sporządzenie innych dowodów także przez inne podmioty, co już powinno być oceniane w kontekście mocy dowodowej tak uzyskanego materiału dowodowego. W tej zaś sprawie kontrola została przeprowadzona przez pracowników państwowej inspekcji sanitarnej dwóch szczebli, tj. powiatowego i wojewódzkiego, a więc organy które niezależnie od posiadanego szczebla posiadają kompetencje nadzorczo-kontrolne, co wynika z art. 3 u.i.w. Zatem współdziałanie organów inspekcji weterynaryjnej dwóch szczebli na etapie uzyskiwania materiału dowodowego nie jest błędem i nie ma wpływu na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Niezależnie bowiem od kogo pochodzi materiał dowodowy jego ocena będzie podlegała ocenie w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej w administracyjnym toku instancji, tj. w pierwszej instancji przez organ szczebla powiatowego, a w postępowaniu odwoławczym przez organ szczebla wojewódzkiego, co też miało miejsce w tej sprawie. W tej zaś sprawie oceniono, że niezależnie od okoliczności jakie towarzyszyły kontroli osoba kontrolująca z ramienia Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii posiadała stosowne upoważnienie, a więc brak okazania takiego upoważnienia podczas kontroli zasadniczo nie ma wpływu na ocenę mocy dowodowej uzyskanych podczas kontroli dowodów, a tym samym nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 15 ust. 1, art. 19a, art. 19 ust. 1a u.i.w. oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, i pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 104 K.p.a., art. 19 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie argumentacji strony skarżącej dotyczącej tzw. "wytycznych i instrukcji" Głównego Lekarza Weterynarii, w tej sprawie Sąd I instancji nie ocenił aby takie wytyczne i instrukcje stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięć administracyjnych. Sąd jedynie wyjaśnił, że stanowią one źródło określonego działania dla organów Inspekcji sanitarnej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.i.w. Główny Lekarz Weterynarii ustala ogólne kierunki działania Inspekcji i wydaje instrukcje określające sposób jej postępowania, w tym instrukcje dotyczące stosowania przez organy Inspekcji przepisów Unii Europejskiej; co przecież nie przesądza o tym jaki konkretnie zastanie stan faktyczny organ inspekcji sanitarnej w kontrolowanym zakładzie. Wręcz wprost Sąd stwierdził, że te wytyczne nie dotyczą podmiotów nadzorowanych przez Inspekcję Weterynaryjną, ale pracowników takiej Inspekcji. Poza tym w tej sprawie nie chodzi o ingerencje w prawa i obowiązki Jerzego Kopańca jako lekarza weterynarii wyznaczonego do wykonywania niektórych czynności z zakresu zadań Inspekcji Weterynaryjnej, lecz o kontrolę (w odniesieniu do treści 16 ust. 5 pkt 2 i 3 u.i.w.) wykonywanej przez niego działalności z ramienia Inspekcji Weterynaryjnej, tj. wykonywanego nadzoru działalności określonego zakładu, co nastąpiło na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. d u.i.w. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 1 lit d oraz art. 16 ust. 5 pkt 2 i 3 u.i.w. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego uprawnień kontrolnych powiatowego lekarza weterynarii, trudno z taką argumentacją polemizować, skoro określone w tym zakresie kompetencje wynikają z ustawy (wskazywane wyżej art. 3 u.i.w.). Ponadto w tej sprawie argumentacja skargi kasacyjnej jest bez znaczenia dla wyniku sprawy, ponieważ, jak zostało ocenione przez Sąd I instancji, w tej sprawie wobec braku dopuszczenia samego organu do przeprowadzenia czynności kontrolnej wyznaczony został pracownik Inspekcji Weterynaryjnej do przeprowadzenia kontroli zakładu Przedsiębiorcy. A więc w okolicznościach tej sprawy to pracownik Inspekcji Sanitarnej powinien zgodnie z art. 19 ust. 1a u.i.w. podjąć czynności kontrolne po okazaniu legitymacji służbowej oraz upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. W ramach zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 19 ust. 1a u.i.w. nie jest to jednak kwestionowane, co powoduje, że zarzut ten nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Poza tym wprost z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.w. wynika, że to powiatowy lekarz weterynarii jest uprawniony do sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych i dlatego do wykonywania tego nadzoru może wyznaczyć lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji. Takie wyznaczenia następuje na podstawie art. 16 ust. 2 ww. ustawy, która może być uchylona potwierdzeniu okoliczności o jakich mowa w art. 16 ust. 5. Oczywistym jest więc brak wymagania od organu administracyjnego jakim jest powiatowy lekarz weterynarii aby organ ten niejako sam dla siebie miał udzielać upoważnienie do kontroli, która to kompetencji wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa, co też trafnie ocenił Sąd I instancji. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 19 ust. 1a u.i.w. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew stanowisku strony skarżącej, przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie zapewniono J. K. czynny udział w postępowaniu. Jak wskazał Sąd I instancji przedstawiono mu do wglądu dokumenty z postępowania administracyjnego, skarżący złożył wyjaśnienia, jednak nie przedłożył on żadnych nowych dokumentów w sprawie czy też dowodów. Skarżący nie wykazał zatem aby organ I instancji w sposób nieuzasadniony odstąpił od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, która to kompetencja wynika z art. 10 § 2 K.p.a. Ustalenia jakie zostały dokonane w tej sprawie związane były właśnie bezpośrednio z zagrożeniem bezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego w związku w wykonywanym ubojem zwierząt, który stanowi zagrożenia bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Brak bowiem odpowiedniego nadzoru wykonywanego w ramach art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. d u.i.w. ma właśnie wpływ na prawidłowość faktycznego funkcjonowania samego zakładu. Nie można więc zupełnie oddzielnie i wyimkowo traktować tych dwóch kwestii, ponieważ obie są od siebie zależne. Poza tym nadzór organu w zakładzie ma właśnie służyć wykonywania prawidłowo działalności zakładu. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 79 § 1 i § 2 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w tej sprawie sprecyzowano co należało do kompetencji J. K., i jakie w tym zakresie stwierdzono nieprawidłowości, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w części stanowiącej przedstawienie stanu faktycznego sprawy. Poza tym w skardze kasacyjnej nie wykazano aby konkretne ustalenia odnośnie stwierdzonych nieprawidłowości nie mieściły się w pkt 3 decyzji administracyjnej PLW w M. z dnia [...] stycznia 2014 r., tj. w zakresie nieprawidłowego sprawowania nadzoru nad bojem zwierząt, nieprawidłowego badania przedubojowego i poubojowego, nieprawidłowej oceniany mięsa, nieprawidłowego prowadzenia nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju. Jedynie dla przypomnienia wskazania wymaga, że w tym zakresie dokonano następujących ustaleń: "1. przeprowadzanie przed rozpoczęciem uboju zwierząt rzeźnych kontroli wymagań dla pomieszczeń, urządzeń oraz osób zatrudnionych: stanu sanitarno-technicznego pomieszczeń, urządzeń, sprzętu drobnego – w toku kontroli stwierdzono, że pomieszczenia zakładu oraz znajdujące się w nich urządzenia nie spełniają wymogów weterynaryjnych, określonych przepisami prawa (m.in. teren ubojni nie jest dostatecznie zabezpieczony przed dostępem osób postronnych oraz zwierząt; po przyjeździe na teren zakładu stwierdzono częściowo otwarte drzwi prowadzące do części ekspedycyjnej; ciągi transportowe zanieczyszczone są odchodami; stwierdzono obecność owadów w pomieszczeniach produkcyjnych zakładu; brak właściwie skonstruowanej i wyposażonej śluzy sanitarnej przed wejściem do części czystej pomieszczeń ubojowych zapewniającej właściwą higienę; umywalka w toalecie dla pracowników nie jest wyposażona w płyny dezynfekcyjne, ręcznik oraz pojemnik na odpady; sposób przechowywania ostrzy do piły taśmowej nie zabezpiecza ich przed zabrudzeniem; studzienki kanalizacyjne na terenie hali ubojowej nie są zabezpieczone sitem uniemożliwiającym przedostawanie się SRM bezpośrednio do kanalizacji; na powierzchni urządzeń obecne są skropliny, ogniska korozji; pomieszczenie przeznaczone do przechowywania mięsa tymczasowo zajętego nie spełnia wymagań higienicznych; stwierdzono ubytki w powierzchni sufitu; w magazynie półtusz nieusunięta krew na posadzce; odpływy skroplin z agregatów chłodniczych w ubojni nie są zasyfonowane; stwierdzono brak szczelnego przykrycia osadnika znajdującego się na środku hali ubojowej; brak możliwości skutecznego mycia i dezynfekcji komory osadnika; niezabezpieczona jest instalacja elektryczna silnika wyciągarki; w części brudnej piła tarczowa, służąca do odcinania racic nie jest myta ani dezynfekowana, brak jest śluzy sanitarnej umożliwiającej zachowanie wymaganej higieny po wyjściu ze strefy brudnej; nieszczelne drzwi w pomieszczeniu poczekalni żywca, które sąsiaduje z halą ubojową nie zabezpieczają przed dostępem szkodników sanitarnych; system kanalizacyjny w pomieszczeniu mycia pojazdów/poczekalni zwierząt nie jest czyszczony na bieżąco; odprowadzenia wody są pourywane i zwisają z urządzeń, a część wystaje ponad powierzchnię podłogi); 2. kontrolowanie w trakcie uboju znakowania tusz, narządów wewnętrznych w sposób umożliwiający identyfikację do czasu zakończenia badania poubojowego – w toku kontroli stwierdzono, że tusze i narządy wewnętrzne nie są znakowane w sposób właściwy (m.in. brak możliwości zidentyfikowania sztuk, zwłaszcza oczekujących na wynik badania na BSE, brak rozdziału tusz zbadanych od niezbadanych, brak ośrodków oraz pozostałych narządów, przynależnych do tuszy; 78 wiszących w chłodni półtusz z kilku dni ubojowych nie była oznakowana znakiem jakości zdrowotnej; wsunięcie karteczki pomiędzy rozcięte tkanki kończyny uznano za niewystarczająco trwały sposób na oznakowanie tuszy; stwierdzono powtarzalność numerów ubojowych na tuszach i językach; pojemniki, w których przechowywane są m.in. nerki, stoją bezpośrednio na ziemi, bez żadnych oznaczeń identyfikacyjnych); 3. kontrolowanie w trakcie uboju prawidłowości obróbki poubojowej – w toku kontroli stwierdzono nieprawidłowości w tym zakresie (na tuszach w chłodni obecne są krwiaki, które powinny być usunięte po badaniu lekarsko-weterynaryjnym; podczas rozcinania skóry jałówki w okolicy wymienia, przecięto wymię, co skutkowało wyciekiem mleka na rozcinaną skórę, lecz nie usunięto zanieczyszczonych tkanek; gromadzenie i usuwanie krwi z procesu wykrwawiania nie jest prowadzone w sposób higieniczny, co powoduje silne zanieczyszczenie strefy brudnej hali ubojowej); 4. prowadzenie obowiązującej dokumentacji (dzienniki badania przedubojowego i poubojowego) – w toku kontroli stwierdzono, że dziennik poubojowy nie jest wypełniany we wszystkich rubrykach; 5. kontrola właściwego barwienia SRM w rzeźni, regularne kontrole wagi wysyłanego SRM, regularne kontrole sposobu magazynowania SRM – w toku kontroli stwierdzono, że nadzór nad SRM nie jest właściwy (oznakowanie pojemnika do gromadzenia SRM jest częściowo zatarte, kółka przymocowane do pojemnika są pordzewiałe; odpady oznaczone jako SRM nie są wystarczająco wybarwiane błękitem patentowym; nie okazano raportów przeważeń kontrolnych SRM; nie okazano dokumentacji z procesu ważenia; urzędowy lekarz weterynarii nie wypełnia zał. Nr 3 do Wytycznych dla organów Inspekcji Weterynaryjnej określających zasady postępowania z materiałem szczególnego ryzyka (SRM) w rzeźniach i zakładach rozbioru; HDI nr 102/2014 oraz 115/2014 nie zawierają części B do załącznika nr 7 do Wytycznych dla organów Inspekcji Weterynaryjnej określających zasady postępowania z materiałem szczególnego ryzyka (SRM) w rzeźniach i zakładach rozbioru); 6. informowanie (protokół SPIWET kontrola doraźna) PLW w Mrągowie o uchybieniach stwierdzonych w nadzorowanym zakładzie podczas pełnienia kontroli stałej w ramach nadzoru polegającego na stałej obecności w rzeźni podczas całego procesu uboju – w toku kontroli stwierdzono liczne uchybienia w nadzorowanym Przedsiębiorstwie, a skarżący nie informował o ich istnieniu PLW; poza tym zapisy zawarte w dokumencie kontroli międzyoperacyjnej z dnia 8 sierpnia 2014 r. w rażący sposób rozmijają się ze stanem faktycznym stwierdzonym w zakładzie, jak również prace remontowe na terenie zakładu prowadzone były bez zgłoszenia tego faktu PLW oraz bez zmian w projekcie technologicznym (remont magazynu żywca); 7. kontrola oznakowania zwierząt – w toku kontroli stwierdzono, że: - paszport sztuki bydła nr 005299744178 nie został wypełniony w części 5, tzn. brak było podpisu właściciela potwierdzającego zgodność wpisów dotyczącego numeru identyfikacyjnego matki oraz miejsca pochodzenia i mimo braku potwierdzenia pełnej identyfikacji zwierzęcia, bydło zostało przyjęte do rzeźni; - z 13 zwierząt znajdujących się w magazynie żywca 3 posiadają braki w identyfikacji (jedno zwierzę nie ma obu kolczyków, 2 mają pojedyncze), w trakcie kontroli prowadzony był ubój i jedno ze zwierząt dopuszczone do uboju przez urzędowego lekarza weterynarii nie miało jednego kolczyka; - do kontroli okazano trzy protokoły potwierdzające zniszczenie kolczyków, na dwóch z nich brak było podpisu osoby dokonującej zniszczenia kolczyków, protokoły były podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii; na terenie magazynu żywca znajdują się rozrzucone kolczyki zwierząt; 8. nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt – w toku kontroli stwierdzono, że: - stan techniczny i higieniczny magazynu żywca nie kwalifikował się do tego, aby przebywały w nim zwierzęta (magazyn był w trakcie przebudowy, ściany i posadzki były powalane dużą ilością odchodów); - jako dowód prowadzenia przez urzędowego lekarza nadzoru nad dobrostanem zwierząt okazano "tygodniowy raport z wdrożenia GHP nr ... " (dokument nie posiadał nadanego numeru) podtytuł: "Magazyn żywca". Raport z tygodnia 28 lipca – 3 sierpnia nie zawierał informacji o nieprawidłowościach. Stwierdzono, iż raport z tygodnia 4-10 sierpnia 2014 r. jest wypełniony w dniach 7 i 8 sierpnia. W przedmiotowym dokumencie w punkcie nr 8 "Dobrostan (rozładunek, przemieszczanie i przetrzymywanie zwierząt)" zaznaczono (N). Urzędowy lekarz weterynarii nie podjął żadnych działań w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, w tygodniu poprzedzającym kontrolę, urzędowy lekarz nie stwierdził nieprawidłowości. Stopień zaawansowania prac budowlanych, a także stan higieniczny w magazynie żywca wskazują, iż warunki przetrzymywania zwierząt nie uległy zmianie w ciągu ostatniego tygodnia, jest to stan istniejący od dłuższego czasu; - na terenie ubojni prowadzone są prace remontowe, m.in. w magazynie żywca. Zwierzęta przebywały w pomieszczeniu magazynowym częściowo pozbawionym ścian, na posadzce znajdowały się części gruzu z budowy, styropianu oraz folie po materiałach budowlanych, z dachu zwisał kabel, przy stanowiskach bydła przywiązane były druty, sznurki; - stan higieniczny magazynu żywca był zły – bydło przebywało na powybijanej betonowej posadzce powalanej odchodami, w których znajdowały się części kolczyków; - bydło było brudne, jedno z poideł miało uszkodzone mocowanie, co uniemożliwiało pobieranie wody i było niebezpieczne dla zwierząt". W skardze kasacyjnej nie podważono zaś aby któreś z ww. obowiązków i stwierdzonych nieprawidłowości nie dotyczyły sprawowanego przez J. K. nadzoru nad działalnością zakładu, który to zakres wynika z decyzji PLW w M. z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...]. Ponadto z ww. opisu wynika, że dotyczy on właśnie nieprawidłowego sprawowania nadzoru nad bojem zwierząt, nieprawidłowego badania przedubojowego i poubojowego, nieprawidłowej oceniany mięsa, nieprawidłowego prowadzenia nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ nie wykazano aby w tym zakresie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 i art. 77 K.p.a. Strona skarżąca nie przedstawiła w sprawie kontrdowodów, które mogłyby podważyć wymienione wyżej nieprawidłowości. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.