II SA/Wa 1310/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sławomir Antoniuk (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie nakazania wyeliminowania nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych oraz odmowy uwzględnienia wniosku o nakazanie udostępnienia żądanych pism – oddala skargę – Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej jako GIODO) decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Z. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej własną decyzję z dnia [...] października 2013 r. nr [...] ), w pkt 1 - uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym nakazania [...] Uniwersytetowi [...] w [...] wyeliminowanie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych Z. F. poprzez usunięcie z teczek akt osobowych studentów danych osobowych wymienionego utrwalonych w kopiach pisma studentów z dnia [...] marca 2008 r. i pisma Przewodniczącego Samorządu Studentów Wydziału [...] z dnia [...] marca 2008 r. i w tym zakresie umarzam postępowanie, w pkt 2 - w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podniósł, że do Biura GIODO wpłynęła skarga Z. F. na przetwarzanie jego danych osobowych przez [...] Uniwersytet [...] w [...] z siedzibą w [...] (zwany dalej Uniwersytetem), w której zainteresowany zarzucił, iż w archiwach Uniwersytetu, w teczkach osobowych absolwentów Politechniki S., bezprawnie przechowywane są kopie pisma 30 studentów z dnia [...] marca 2008 r. oraz kopie pisma Przewodniczącego Samorządu Studenckiego z dnia [...] marca 2008 r., w których zawarte zostały żądania odsunięcia Z. F. od zajęć dydaktycznych. Skarżący wniósł o nakazanie ujawnienia mu oryginałów tych dokumentów, a także usunięcia ich kopii ze wszystkich zbiorów Uniwersytetu, ponieważ zawierają one nieprawdziwe informacje o jego osobie. W toku postępowania wyjaśniającego GIODO ustalił, iż do Dziekana Wydziału [...] Politechniki S. (Uniwersytet jest następcą prawnym Politechniki S.) wpłynęło pismo studentów z dnia [...] marca 2008 r. oraz związane z tym pismem pismo Przewodniczącego Samorządu Studentów Wydziału [...] z dnia [...] marca 2008 r. Zawierały one prośbę dotyczącą organizacji zajęć dydaktycznych, których współprowadzącym był skarżący. Skarżący w piśmie z dnia 9 lutego 2010 r. zwrócił się do Uniwersytetu m.in. o "natychmiastowe usunięcie przedmiotowych pism z teczek osobowych byłych studentów, w których zostały one umieszczone". Uniwersytet przechowuje kopie ww. pism w teczkach akt osobowych studentów będących ich autorami. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie GIODO w dniu [...] października 2013 r. wydał decyzję mocą której: 1) nakazał Uniwersytetowi wyeliminowanie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych Z. F. poprzez usunięcie z teczek akt osobowych studentów jego danych osobowych utrwalonych w kopiach pisma studentów z dnia [...] marca 2008 r. i pisma Przewodniczącego Samorządu Studentów Wydziału [...] z dnia [...] marca 2008 r., 2) w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją w którym podniósł, iż cyt.: " nie jest zrozumiałe na podstawie jakich przepisów prawa GIODO (...) zgadza się z tym, żeby pracodawca przechowywał w tajemnicy przed pracownikiem dotyczące go dokumenty, tj. dlaczego i na jakiej podstawie prawnej uznaje prawo pracodawcy do odmowy ujawnienia pracownikowi dotyczących go dokumentów". Ponadto skarżący podniósł zarzut, iż cyt.: "GIODO w ogóle nie badał, czy przedmiotowe pisma zawierają prawdziwe dane o mojej osobie. Nie wyjaśnił też dlaczego odmówił mi prawa wglądu do dotyczących mnie dokumentów, ani też dlaczego odmówił mi prawa do usunięcia informacji nieprawdziwych (...). Odnośnie wniosku o nakazanie udostępnienia mi oryginałów pism, których dotyczy niniejsze postępowanie, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem GIODO (...) Dlatego też żądanie nakazania oryginału dokumentów, dotyczących mojej osoby jest w pełni uzasadnione i możliwe". Po wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GIODO, w związku z potrzebą ustalenia aktualnych okoliczności faktycznych sprawy, uzyskał dodatkowe wyjaśnienia Uniwersytetu. Uniwersytet w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. poinformował, że wydany decyzją z dnia [...] października 2013 r. nakaz wyeliminowania nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego został wykonany w dniu [...] grudnia 2013 r. poprzez zaczernienie jego danych osobowych w kopiach pisma studentów z dnia [...] marca 2008 r. i pisma Przewodniczącego Samorządu Studentów Wydziału [...] z teczek osobowych studentów, w konsekwencji czego dane osobowe skarżącego obecnie nie są przetwarzane w kopiach tych dokumentów. W następstwie powyższych ustaleń GIODO rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił pkt 1 zaskarżonej decyzji [...] października 2013 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie oraz w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż załatwiając sprawę po raz drugi w toku instancyjnym zobowiązany był do rozstrzygania w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania tej decyzji. Zatem obowiązany był uwzględnić, że Uniwersytet usunął z teczek akt osobowych studentów dane osobowe skarżącego utrwalone w kopiach pisma studentów z dnia [...] marca 2008 r. i pisma Przewodniczącego Samorządu Studentów Wydziału [...] z dnia [...] marca 2008 r., skutkiem czego postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na brak podstaw do rozstrzygania o dopuszczalności przetwarzania danych osobowych w przypadku, gdy dane te nie są przetwarzane. Stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnośnie wniosku skarżącego o nakazanie udostępnienia mu oryginałów pism, których dotyczyło niniejsze postępowanie, organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w treści zaskarżonej decyzji, że GIODO nie jest właściwy w zakresie podejmowania rozstrzygnięć, których przedmiotem jest nakaz udostępnienia nośników danych jakimi są dokumenty. Ustawa reguluje bowiem zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych, a w szczególności zaś kwestię dopuszczalności przetwarzania (w tym udostępniania) danych osobowych, nie zaś kwestię dopuszczalności udostępnienia dokumentacji. W konsekwencji GIODO może nakazać jedynie udostępnienie danych, nie zaś udostępnienie dokumentacji. Wynika to jednoznacznie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, zgodnie z którym w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych. Organ podkreślił, że przysługującego osobie, której dane dotyczą na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, prawa do podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych, nie należy utożsamiać z prawem do uzyskania dostępu do dokumentów zawierających dane osobowe. Na potwierdzenie powyższego organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 825/05, w którym wskazano, że "w ustawie o ochronie danych osobowych brak jest przepisów obligujących administratora do udostępnienia dokumentów zawierających dane osobowe. Ustawodawca posługuje się pojęciem >>udostępnienia<<, odnosząc je zawsze do danych osobowych, a nie do zawierających je dokumentów". W tym zatem zakresie zasadne stało się utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Podsumowując organ stwierdził, że usunięcie danych osobowych skarżącego przez Uniwersytet skutkowało bezprzedmiotowością postępowania, uzasadniającą uchylenie w tym zakresie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Z kolei, z uwagi na brak właściwości Generalny Inspektora do nakazywania udostępnienia dokumentów, konieczne było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w pozostałej części. Decyzja GIODO z dnia [...] czerwca 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wymieniony wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zobowiązanie organu ochrony danych osobowych do nakazania Uniwersytetowi przywrócenie stanu zgodnego z prawem, poprzez: 1) usunięcie z teczek osobowych studentów kopii pisma studentów Wydziału [...] Politechniki S. z dnia [...] marca 2003 r. oraz kopii pisma Samorządu Studenckiego z dnia [...] marca 2008 r., 2) udostępnienie skarżącemu oryginałów ww. pism oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż ww. pisma stanowiły żądanie zmian organizacji zajęć dydaktycznych, a zatem spraw istotnych dla pełnienia ustawowych obowiązków uczelni publicznej. Dziekan dokonał na tych pismach odręcznej adnotacji i przekazał oba te pisma do rektora. W ten sposób nadał tym pismom bieg urzędowy. Oba przedmiotowe pisma dotyczą skarżącego. Dlatego też skarżący ma konstytucyjne prawo do żądania wglądu do tych pism (art. 51 ust. 3 Konstytucji RP) oraz sprostowania lub usunięcia ich z akt urzędowych (art. 51 ust. 4 Konstytucji RP). Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego przedmiotu sprawy, kopie przedmiotowych pism studentów zostały dołączone do akt osobowych studentów w celu przechowywania w archiwum uczelni (przez 50 lat). Umieszczenie kopii tych pism w aktach urzędowych świadczy, że rektor potraktował te pisma jako dokumenty urzędowe. Jednakże umieszczenie kopii tych pism w teczkach osobowych studentów nastąpiło bez zgody i wiedzy skarżącego, którego te pisma wprost dotyczą. Nadto władze uczelni doskonale zdawały sobie sprawę z faktu, że pisma te zawierają nieprawdziwe informacje o skarżącym, a katalog dokumentów jakie powinny być przechowywane w aktach osobowych studentów jest ściśle określony i nie zawiera skarg lub petycji studentów, czy też żądań odsunięcia nauczycieli od prowadzenia zajęć dydaktycznych. Skarżący nie zgadza się z tym, aby kopie przedmiotowych pism przechowywane były w aktach osobowych studentów, ponieważ nie ma na to żadnej podstawy prawnej, a rektor uczelni publicznej musi działać zgodnie z przepisami prawa. Skarżący mając na uwadze art. 51 ust. 3 Konstytucji RP jest zdania, że skoro w urzędowych aktach osobowych, tj. w aktach studentów, znajdują się kopie dokumentów dotyczące skarżącego, a w jakimś nieznanym skarżącemu zbiorze danych znajdują się oryginały tych dokumentów, to bez względu na to czy znalazły się one tam legalnie czy też z naruszeniem prawa, skarżący jako osoba, której te pisma dotyczą ma prawo się z nimi zapoznać. Oznacza to, że skarżący ma prawo żądać wglądu do oryginału pism studentów i Samorządu Studenckiego, które podpisane zostały przez Dziekana, tym bardziej, że były one przedmiotem postępowania wyjaśniającego, na podstawie którego wydał on decyzję dotyczącą praw i obowiązków służbowych skarżącego. Reasumując, skarżący żądał i nadal żąda usunięcia kopii przedmiotowych pism ze wszystkich akt byłych studentów, do których bez żadnej podstawy prawnej, a nawet wbrew obowiązującym przepisom prawa, określającym co w aktach osobowych powinno się znajdować, zostały one dołączone. Zatem twierdzenie GIODO, że istniejący chwili wydania decyzji stan faktyczny jest zgodny z prawem jest oczywiście błędne. Zaczernienie danych skarżącego w przedmiotowych pismach nie usuwa stanu niezgodnego z prawem. Nie istnieje bowiem żadna podstawa prawna nakazująca lub zezwalająca na to, by do akt osobowych studentów można by dołączyć petycje studentów z żądaniem odsunięcia nauczyciela akademickiego od zajęć dydaktycznych, zwłaszcza, gdy powód tych żądań jest nieprawdziwy i godzący w dobro tego nauczyciela. Nadto zaczernienie danych skarżącego nie spowodowało faktycznego usunięcia danych osobowych skarżącego, albowiem pozostałe informacje znajdujące się w treści tych pism są informacjami wystarczającymi do identyfikacji osoby, której imię i nazwisko zostało zaczernione i w prosty sposób umożliwia identyfikację skarżącego. Jeśli ktoś będzie chciał poznać zaczernione dane skarżącego, będzie mógł je uzyskać w prosty sposób, korzystając z pozostałej treści. W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o jej oddalenie oraz potrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 2 września 2014 r. skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze podkreślając, iż anonimizacja danych skarżącego w kopiach przedmiotowych pism znajdujących się w aktach osobowych studentów nie stanowi i nie może być utożsamiana ze skutecznym usunięciem jego danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga ocenia wg. podanych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – wg stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji), przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Usunięcia zaś tych danych oznacza zniszczenie danych osobowych lub taką ich modyfikację, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osoby, której dane dotyczą (art. 7 pkt 3 tej ustawy). GIODO, jako organ ochrony danych osobowych (art. 8 ust. 1 ww. ustawy), został powołany do wykonywania określonych zadań, do których w szczególności należy: 1) kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych; 2) wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych; 3) zapewnienie wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z decyzji, o których mowa w pkt 2, przez stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.); 4) prowadzenie rejestru zbiorów danych oraz udzielanie informacji o zarejestrowanych zbiorach; 5) opiniowanie projektów ustaw i rozporządzeń dotyczących ochrony danych osobowych; 6 inicjowanie i podejmowanie przedsięwzięć w zakresie doskonalenia ochrony danych osobowych, 7) uczestniczenie w pracach międzynarodowych organizacji i instytucji zajmujących się problematyką ochrony danych osobowych (art. 12 powołanej ustawy). W ramach tak zakreślonej właściwości rzeczowej organ dla realizacji powyższych celów został wyposażony w szereg uprawnień. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: 1) usunięcie uchybień, 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom, 6) usunięcie danych osobowych. Przesłanką wydania nakazu jest stwierdzenie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, tj. z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego musi wynikać, że swoim działaniem lub zaniechaniem administrator naruszył przepisy prawa. Co ważne, stwierdzony przez organ stan naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych powinien istnieć w dacie wydania decyzji. Przewidziana zaś w art. 18 pkt 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych sankcja w postaci usunięcia uchybień obejmuje czynności przywracające stan zgodny z prawem, inne niż wymienione w pozostałych punktach tego przepisu. W niniejszej sprawie GIODO decyzją z dnia [...] października 2013 r. wydał Uniwersytetowi nakaz wyeliminowania nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego poprzez usunięcie z teczek akt osobowych studentów jego danych osobowych utrwalonych w kopiach pisma studentów z dnia [...] marca 2008 r. i pisma Przewodniczącego Samorządu Studentów Wydziału [...] z dnia [...] marca 2008 r. Dostrzec należy, iż już na etapie postępowania odwoławczego (w dniu [...] grudnia 2013 r.) nakaz ten został wykonany przez podmiot zobowiązany – administratora danych - poprzez zaczernienie danych osobowych skarżącego w kopiach przedmiotowych pism znajdujących się w teczkach osobowych studentów. Wobec wykonania powyższego nakazu GIODO i zaprzestania przez Uniwersytet przetwarzania danych osobowych skarżącego w powyższym zbiorze, dalsze prowadzenie postępowania w kierunku przywrócenia stanu zgodnego z prawem stało się bezprzedmiotowe. Odpadła bowiem podstawa władczej ingerencji organu w sposób przetwarzania danych osobowych w zbiorze, gdy dane te zostały ze zbioru - akt osobowych studentów - skutecznie usunięte. Wobec tego za prawidłowe należy rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 zaskarżonej decyzji, jako wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 pkt 2 k.p.a. Powyższy przepis daje organowi odwoławczemu możliwość podjęcia rozstrzygnięcia, w którym konieczne jest uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi zmianę stanu faktycznego powodującego brak podstaw do orzeczenia co do istoty sprawy i umorzenie postępowania w pierwszej instancji. Przy tym nie zasługuje na uwzględnienie zarzutu skargi wskazujący, iż "anonimizacja" danych osobowych skarżącego w kopiach ww. pism znajdujących się w aktach osobowych studentów jest niewystarczającą dla ochrony praw skarżącego i w związku z tym istnieje potrzeba nakazania Uniwersytetowi usunięcia kopii tych pism z przedmiotowych akt. Podkreślenia wymaga, iż powołany art. 7 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych, jako usunięcie danych osobowych dopuszcza nie tylko zniszczenie danych (danych, a nie dokumentów), ale też modyfikację niepozwalającą na ustalenie tożsamości osoby, której dane dotyczą. Oznacza to taką ingerencję w określony zbiór danych, która spowoduje, iż dane tracą swój osobowy charakter, a przez to nie jest możliwa identyfikacja osoby, której dane dotyczą. W analizowanym przypadku GIODO, z uwagi na przysługujące mu kompetencji (o czym wyżej), nie jest władny ingerować w sferę prawidłowości prowadzenia akt osobowych wg. kryterium celowości gromadzonych tam dokumentów. Przedmiotem kontroli i oceny organu Ochrony Danych Osobowych są tylko i wyłącznie dane osobowe, nie zaś dokument jako całość, w których dane osobowe się znajdują. Dlatego organ zasadnie przyjął, iż zaczernienie personaliów skarżącego w kopiach ww. pism w sposób trwały pozbawia treść tych pism cech identyfikujących osobę skarżącego. To z kolei czyni zadość wymogom z art. 7 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych i przywraca stan zgodny z prawem. Dane skarżącego nie są już w aktach osobowych studentów przetwarzane, jako zbędne z uwagi na osiągnięcie celu ich przetwarzania (art. 26 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych). Poddane kontroli rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 zaskarżonej decyzji, wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., również należy uznać za zgodne z prawem. Uwzględnienie bowiem wniosku skarżącego o nakazanie Uniwersytetowi udostępnienia skarżącemu oryginałów przedmiotowego pisma student w z dnia [...] marca 2008 r. oraz pisma Przewodniczącego Samorządu Studentów Wydziału [...] z dnia [...] marca 2008 r., na gruncie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, nie jest uzasadnione. Nie można odmówić racji skarżącemu, który twierdzi, iż w świetle art. 51 Konstytucji RP, przysługuje mu prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych, lecz GIODO, wobec braku odpowiednich regulacji prawnych w tym zakresie, nie może być uznawany za strażnika i gwaranta przedmiotowego prawa obywatelskiego. W kontekście zakreślonego żądania Z. F., zawartego w skardze do GIODO, należy zwrócić uwagę na art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, który stanowi, że każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: 1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska, 2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze, 3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych, 4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie tajemnicy państwowej, służbowej lub zawodowej, 5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane, 5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2, 6) żądania uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych osobowych, czasowego lub stałego wstrzymania ich przetwarzania lub ich usunięcia, jeżeli są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są już zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane, 7) wniesienia, w przypadkach wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, pisemnego, umotywowanego żądania zaprzestania przetwarzania jej danych ze względu na jej szczególną sytuację, 8) wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania jej danych w przypadkach, wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, gdy administrator danych zamierza je przetwarzać w celach marketingowych lub wobec przekazywania jej danych osobowych innemu administratorowi danych, 9) wniesienia do administratora danych żądania ponownego, indywidualnego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej z naruszeniem art. 26a ust. 1. Powyższy przepis ustanawia na rzecz osób, których dane są zbierane, szeroko ujęte prawo do informacji (określane też jako prawo dostępu do zbiorów danych), pozwalające im kontrolować przetwarzanie danych zgromadzonych w zbiorach. Prawu temu towarzyszy prawo weryfikowania poprawności danych oraz sprzeciwienia się przetwarzaniu danych w określonych przypadkach. Tego rodzaju uprawnienia generują po stronie administratorów i dysponentów zbiorów danych obowiązek reakcji na te uprawnienia strony. Jednakże żądanie przez skarżącego udostępnienia oryginałów konkretnych dokumentów wykracza poza tak zakreślony zakres informacyjny. To z kolei w zestawieniu z kompetencjami organu Ochrony Danych Osobowych (art. 18 ust. 1 powołanej ustawy) wskazuje, iż żądanie udostępnienia dokumentów źródłowych zawierających dane osobowe, wykracza poza zakres ochrony przewidzianej w ustawie o ochronie danych osobowych i jako takie nie mogło zostać przez GIODO uwzględnione. Jak słusznie zasygnalizował skarżący przedmiotowe pisma studentów i przewodniczącego samorządu studenckiego wszczęły określone postępowanie przed organem uczelni i stały się integralną częścią akt tego postępowania. Oznacza to, iż nie jest możliwa ingerencja w treści dokumentów źródłowych (oryginałów), jak to miało miejsce w przypadku ich kopii znajdujących się w aktach osobowych studentów, do czasu upływu okresu przechowywania tych akt (dokumentów składających się na akta) w zbiorze archiwalnym. W przypadku gdy przepis prawa nakłada na podmiot obowiązek przetwarzania danych, nie ulega wątpliwości, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, jako że przetwarzanie jest wówczas niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z tego przepisu. Nakaz prowadzenia archiwum przez uczelnię wyższą wprowadza art. 88 ust. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), który w zakresie działalności archiwum odsyła do przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016). Artykuł 45 ust. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym stwierdza, iż organy niepaństwowych jednostek organizacyjnych obowiązane są do ewidencjonowania, przechowywania i zabezpieczenia materiałów archiwalnych wchodzących w skład niepaństwowego zasobu archiwalnego. Reasumując, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. GIODO prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i oparł swe rozstrzygnięcie na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym z poszanowaniem reguł procesowych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.