I SA/Wa 2742/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Administracji i Cyfryzacji, decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2014 r. nr [...], mocą której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2004 r. nr [...] stwierdzającej, że Miasto P. z mocy prawa nabyło nieodpłatnie na własność, nieruchomość Skarbu Państwa, oznaczoną w ewidencji gruntów , obręb [...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o pow. [...] m2, zapisaną w księdze wieczystej Kw Nr [...]. Z ustaleń organu nadzoru wynika, że decyzją Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ w P. z [...] listopada 2001 r. nastąpił zwrot na rzecz A. S. części nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów obręb [...], arkusz mapy [...], jako działka nr [...] o pow. [...] m2. A. S. wnioskiem z [...] sierpnia 2013 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z [...] lutego 2004 r. obejmującej działkę gruntu, której zwrot został orzeczony decyzją z [...] listopada 2001 r. Organ nadzoru stwierdził, że nie zaszła żadna z wymienionych w art.156 § 1 kpa przesłanek skutkujących koniecznością orzeczenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Skarb Państwa na mocy decyzji wywłaszczeniowej Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. P. z [...] marca 1972 r. nabył prawo własności przedmiotowej działki. Nabycie własności nieruchomości przez gminę na podst. art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej następuje ipso jure zatem celem decyzji Wojewody jest tylko potwierdzenie stanu prawnego jaki powstał w dniu 27 maja 1990 r. Orzeczenie zwrotowe z [...] października 2001 r. nie zmieniło, zdaniem organu, statusu prawnego działki nr. [...] istniejącego w dniu 27 maja 1990 r. Zatem, zdaniem organu nadzoru, należało odmówić stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 2004 r. W skardze na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji A. S. zarzucił naruszenie prawa procesowego, a to art. 7, 107 § 3 w zw. z art. 127 § 3, art.110 kpa. W ocenie skarżącego decyzja komunalizacyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i w sprawie załatwionej inną ważną decyzją ostateczną tj. dotknięta jest wadami nieważności decyzji wymienionym w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasadzenie kosztów postępowania sądowego, które w piśmie procesowym z 3 marca 2015 r. zostały określone na kwotę 1561 zł. (k.31). Ponadto skarżący wniósł o zawiadomienie o toczącym się postepowaniu prokuratora. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. W przedmiotowym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji kontroli podlegała decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2004 r., którą skomunalizowano na rzecz Miasta P. działkę nr. [...]o pow. [...] m2, szczegółowo opisaną w decyzji. Z decyzji tej wynika, że została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawie o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz.191, ze zm.). Nabyciu przez Gminę własności mienia w trybie tego przepisu podlegało mienie stanowiące własność Skarbu Państwa w dniu 27 maja 1990 r. Nie ulega wątpliwości, w świetle materiału dokumentacyjnego, że przedmiotowa działka nr [...], w dacie 27 maja 1990 r. była własnością Skarbu Państwa, który nabył ja na mocy decyzji wywłaszczeniowej Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. P. z [...] marca 1972 r. Nabycie własności nieruchomości przez gminę na podstawie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy następowało z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. Decyzja Wojewody stwierdzająca to zdarzenie prawne ma jedynie charakter deklaratoryjny. Faktem jest, że przed wydaniem decyzji komunalizacyjnej z [...] lutego 2004 r. skarżący A. S. uzyskał zwrot tej wywłaszczonej działki nr [...] na mocy decyzji z [...] października 2001 r. Jednakże ta okoliczność pozostaje bez wpływu na status prawny tej działki w dniu 27 maja 1990 r. co słusznie stwierdził organ nadzoru. Uzyskanie tytułu własności do tej działki przez A. S. na mocy decyzji z [...] października 2001 r. nie podważa tytułu własności Skarbu Państwa na datę 27 maja 1990 r. Nie było więc żadnych prawnych przeszkód do skomunalizowania działki nr [...]. Na przeszkodzie wydaniu decyzji komunalizacyjnej z [...] lutego 2004 r.,nie stoi decyzja zwrotowa z [...] października 2001 r., gdyż obie te decyzje rozstrzygają zupełnie inne sprawy mimo, że odnoszą się do tej samej nieruchomości. Zatem nie zaistniała przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, co zarzuca się w skardze. Nie doszło także do naruszenia art.110 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Organ nadzoru nie naruszył także art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w tym przepisie. Nieustosunkowanie się przez organ nadzoru, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego nie podważa zgodności z prawem tej decyzji, skoro zarzuty te pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Organ nadzoru w sposób nie budzący wątpliwości ustalił, że kontrolowana decyzja nie zawiera żadnej z wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Również niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 10 § 1 kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stawiając zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa skarżący nie wykazał jaki istotny wpływ na wynik sprawy miała odmowa przesłuchania go przez organ nadzoru na rozprawie. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się powodów do zawiadomienia o niniejszym postępowaniu prokuratora. Wyjaśnić tez należy, że stosownie do art.200 u.p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu, który wydał zaskarżona decyzję, przysługuje skarżącemu tylko w razie uwzględnienie skargi przez Sąd.