II SA/Wa 501/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska - Matusiak, Sławomir Antoniuk, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego – oddala skargę – Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2014 r., wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoje wcześniejsze orzeczenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., o uznaniu winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kar dyscyplinarnych wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenie stopnia [...] M. M. – specjaliście Wydziału [...] obwinionemu o to, że; 1. będąc zobowiązanym do pełnienia służby w podstawowym rozkładzie czasu służby przez 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.15 do 16.15, nie dopełnił tego obowiązku w ten sposób, iż w dniu [...] sierpnia 2012 r. od około godz. 12.00 do godz. 16.15 służby tej nie pełnił, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471); 2. w dniu [...] sierpnia 2012 r., będąc policjantem na stanowisku [...] Wydziału [...] odmówił wykonania polecenia przełożonego - Naczelnika Wydziału [...], w ten sposób, iż nie zapoznał się w celu przyjęcia do stosowania z przedłożoną mu przez przełożonego kartą opisu stanowiska pracy, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r., zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] M. M., [...] Wydziału [...], któremu zarzucono popełnienie wymienionych powyżej przewinień dyscyplinarnych. Po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, Komendant Główny Policji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., uznał M. M. winnym zarzuconych mu czynów i wymierzył mu kary dyscyplinarne wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenie stopnia służbowego. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż zebrany w postępowaniu materiał dowodowy potwierdza, iż wymieniony policjant dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej. W dniu [...] grudnia 2013 r. do Komendy Głównej Policji wpłynął, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. M. M. wniósł o uchylenie orzeczenia w całości i umorzenie postępowania dyscyplinarnego. Ponadto wskazał, iż jego zdaniem doszło do przedawnienia karalności obu zarzucanych czynów na podstawie art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, gdyż czyny te miały miejsce [...] i [...] sierpnie 2012 r. i karę za nie można było wymierzyć odpowiednio dnia [...] i [...] sierpnia 2013 r. Na tej podstawie postępowanie dyscyplinarne powinno zostać umorzone z urzędu. W dalszej części wniosku M. M. stwierdził, że nie popełnił zarzucanych mu przewinień, ale z uwagi na podniesione przesłanki formalne nie podjął się merytorycznej obrony. Na zakończenie uznał, że wymierzona mu kara jest niewspółmierna do wagi zarzucanych mu przewinień i nie uwzględnia okoliczności opisanych w art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji. Po otrzymaniu odwołania, Komendant Główny Policji w dniu [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 135 m ust. 1 ustawy o Policji, powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia. Po zapoznaniu się z materiałami postępowania członkowie komisji zgodnie stwierdzili, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że M. M. popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Mając to na uwadze komisja zaproponowała utrzymać w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. Przystępując do rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ powołał art. 135 l ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ wskazał też, że w niniejszej sprawie stan ten można odtworzyć na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, a w szczególności przesłuchań świadków - [...] P. T., E. P., P. M. oraz K. D., M. D. i L. H. Badając sprawę w II instancji organ wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2012 r. M. M. był zobowiązany do pełnienia służby w godzinach 8:15-16:15. W tym dniu wymieniony stawił się do służby w [...] o godzinie 8:45 (godzina odbicia karty wymienionego policjanta na czytniku wejścia na parterze), a następnie opuścił budynek o godzinie 10:37 (godzina odbicia karty wymienionego na czytniku wyjścia na parterze). Następnie organ podał, że [...] P. T. - naczelnik Wydziału [...] zeznał, że; "w dniu [...] sierpnia 2012 r. około godziny 12:00 próbował skontaktować się z M. M. ale nie zastał go w miejscu pełnienia służby. Pokój, w którym wymieniony pracuje był zamknięty a drzwi zaplombowane. Zaniepokojony tą sytuacją próbował nawiązać z M. M. kontakt telefoniczny, ale ani telefonu stacjonarnego ani komórkowego nie odbierał. Do końca pracy nie udało mu się nawiązać kontaktu z M. M. W dniu [...] sierpnia 2012 r. M. M. stawił się do służby, wówczas poprosił go o wyjaśnienie powodów opuszczenia w dniu [...] sierpnia 2012 r. miejsca pełnienia służby jednakże M. M. odpowiedział, "że nie widzi podstaw, aby zwalniać się u niego w przypadku jakichkolwiek wyjść i nie musi mu wyjaśniać powodów wczorajszej sytuacji". Ponadto w dniu [...] sierpnia 2012 r. P. T. wezwał do siebie M. M. i przedstawił mu, celem podpisania i przyjęcia do stosowania, jego kartę opisu stanowiska pracy. M. M. odmówił podpisania i przyjęcia przedmiotowej karty do stosowania uzasadniając to tym, że jest samodzielnym [...] w [...] i nie uważa P. T. za swojego przełożonego. Organ wskazał, że w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że zgodnie z rozkazem organizacyjnym nr [...] Dyrektora [...] z dnia [...] marca 2011 r. został wprowadzony Etat [...], w którym w strukturze Wydziału [...] zostały ujęte stanowiska policyjne: "naczelnik wydziału" - jedno stanowisko oraz "radca" - dwa stanowiska. Stanowisko [...], które zajmował M. M., podobnie jak drugie stanowisko, podlegało bezpośrednio naczelnikowi wydziału. Analiza etatu [...] wskazuje też, iż w strukturze wydziału nie było stanowisk podlegających bezpośrednio dyrektorowi [...]. Ponadto ustalono, że przed dniem [...] sierpnia 2012 r. P. T. przekazał obwinionemu zakres zadań ujętych w przedmiotowej karcie, celem konsultacji i ewentualnego rozszerzenia lub zmniejszenia zakresu tych zadań, jednakże obwiniony w żaden sposób nie ustosunkował się do tego dokumentu. Ponadto organ podał, że w toku postępowania dyscyplinarnego M. M. nie został przesłuchany w charakterze obwinionego, ponieważ pomimo wezwania poinformował rzecznika dyscyplinarnego, że nie stawi się na czynność przesłuchania w dniu: [...] września 2012 r. oraz [...] października 2013 r. Organ rozpatrując sprawę pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego, podał że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie zaś z art. 132 ust. 3 pkt 1 wymienionej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. W myśl art. 132 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawne rozkładu czasu służby policjantów, w podstawowym rozkładzie czasu służby policjant pełni służbę przez 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku, w godzinach 8:15 do 16:15, chyba, że przełożony właściwy w sprawach osobowych wprowadzi inne godziny rozpoczęcia i zakończenia służby (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny, w ocenie Komendanta Głównego Policji, bezspornym jest, że wymieniony policjant popełnił przewinienia dyscyplinarne w sposób opisany w zarzucie. Zachowanie obwinionego było zawinione. Organ podał też, że zgodnie z art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Organ stwierdził, że bezspornym jest, że M. M. zdawał sobie sprawę, w jakich godzinach pełni służbę oraz, że ma obowiązek zapoznać się, podpisać i przyjąć do stosowania kartę opisu stanowiska pracy zawierającą zakres jego obowiązków na danym stanowisku służbowym. Zachowanie M. M. było celowe i wynikało z lekceważenia swoich przełożonych. Odnosząc się zaś do zarzutu obwinionego, iż doszło do przedawnienia karalności popełnionych przez niego czynów organ wskazał, że nie ma on racji bowiem zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, natomiast zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. M. zostało wszczęte postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendant Główny Policji zawiesił powyższe postępowanie, z uwagi na wystąpienie długotrwałej przyczyny uniemożliwiającej jego prowadzenie. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Komendant Główny Policji podjął powyższe postępowanie. Z zestawienia tych dat wynika, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. M. było zawieszone przez okres 9 miesięcy i 2 dni, a zatem o taki okres czasu został wydłużony termin przedawnienia karalności popełnionych przez niego czynów. Wynika z tego, że popełnione przez M. M. czyny przedawniają się odpowiednio [...] maja 2014 r. i [...] maja 2014 r. Komendant Główny Policji podzielił także pogląd komisji w kwestii oceny zachowania M. M. oraz skutków jego postawy, polegającej na negowaniu zasady podległości służbowej. Organ wskazał, że każdy funkcjonariusz Policji ma obowiązek przestrzegania przepisów prawa. Obwiniony nie dopełnił obowiązku wynikającego z przepisów prawa i nie pełnił służby przez 8 godzin w podstawowym rozkładzie czasu służby oraz nie wykonał polecenia uprawnionego przełożonego odmawiając przyjęcia do stosowania Karty opisu stanowiska pracy. Organ podał, że oba zachowania M. M. zasługują na wyciągnięcie surowych konsekwencji dyscyplinarnych. Nieumiejętność podporządkowania się dyscyplinie służbowej i wykonywania poleceń służbowych przez członka organizacji hierarchicznej, jaką jest Policja powoduje utrudnienia w sprawnym jej funkcjonowaniu oraz wykonywaniu zadań do realizacji których została powołana. W ocenie przełożonego dyscyplinarnego nie zaistniały żadne przesłanki, które mogłyby skutkować umorzeniem postępowania dyscyplinarnego lub innym wymiarem kary, a tym bardziej uniewinnieniem obwinionego. Organ podał też, że w tym przypadku szczególnej ocenie poddano postawę i zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu, a zwłaszcza fakt nieprzyznania się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jego lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawa oraz przebieg jego służby. Wymierzona obwinionemu kara, zdaniem organu, uwzględnia wszystkie kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Art. 134 cytowanej ustawy wymienia kary dyscyplinarne, które przełożony dyscyplinarny może wymierzyć policjantowi za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, w tym w pkt 4 karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i w pkt 5 karę obniżenia stopnia, nałożone na obwinionego. W myśl art. 134 e ust. 2 ustawy o Policji kary te można łączyć. Zgodnie zaś z art. 134d ust. 1 ustawy o Policji, kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko niższe od dotychczas zajmowanego. Art. 134e ust. 1 ustawy o Policji mówi, że kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia policyjnego. W ocenie Komendanta Głównego Policji wymienione kary, uwzględniając ich charakter i cel, w kontekście przedmiotowej sprawy znajdują uzasadnienie i mogą mieć zastosowanie. M. M. popełniając przytoczone przewinienia dyscyplinarne, polegające na niedopełnieniu obowiązków służbowych oraz niewykonaniu polecenia służbowego spowodował, iż wymierzenie mu łącznie obu wymienionych kar dyscyplinarnych jest w pełni uzasadnione. Organ wskazał również, że od policjanta z ponad dwudziestodwuletnim stażem służby, posiadającym stopień młodszego inspektora należy wymagać, aby poddał się dyscyplinie służbowej i wykonywał polecenia przełożonych oraz świadczył służbę w wyznaczonym czasie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia go poprzedzającego z dnia [...] grudnia 2013 r., podtrzymując argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w swoim orzeczeniu. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r., nazwanym uzupełnieniem skargi skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w skardze oraz podał, że nie zostało mu doręczone postanowienie nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o zawieszeniu postępowania, co powoduje że organ naruszył art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji. Oznacza to, że postanowienie o zawieszeniu postępowania nie uprawomocniło się. Ponadto skarżący wskazał, że organ nie miał przeszkód w prowadzeniu postępowania bowiem znane mu były zarówno dane lekarza, który orzekał czasową niezdolność do służby jak i miejsce pobytu skarżącego. Zarzucił również, że organ nie ustalił prawidłowo podległości służbowej skarżącego i powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Skarżący stwierdził ponadto, że jego stanowisko pracy w [...] do 2013 r. podlegało dyrektorowi instytutu badawczego, wcześniej biura. Nie bez znaczenia, zdaniem skarżącego, był ponadto fakt, że w latach 2003 – 2008 zajmował stanowisko [...] Wydziału w Biurze [...] Komendy Głównej Policji, a następnie został przeniesiony na dotychczasowych warunkach na stanowisko radcy do [...]. Skarżący wskazał, że o podległości bezpośrednio Dyrektorowi Biura świadczy karta opisu stanowiska pracy z dnia [...] maja 2009 r. (karta 117 akt osobowych). Ponadto skarżący wskazał, że mimo umiejscowienia go w Wydziale [...], podlegał bezpośrednio dyrektorowi. Wynikało to bowiem z decyzji nr [...] Dyrektora [...] z dnia [...] września 2011 r. w sprawie wyznaczenia w [...] pełnomocnika ds. Programów europejskich, którą zastąpiono analogiczną decyzję wydaną w [...] KGP. Skarżący wskazał, że w związku z tym, jego nieobecność w pokoju zajmowanym w [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r., nie oznaczała, że nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, bowiem charakter wykonywanych przez niego zadań wiązał się z załatwianiem spraw poza siedzibą jednostki (w tym udziału w spotkaniach, podczas których zgodnie z przyjętym zwyczajem miał wyłączony telefon). W piśmie z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Główny Policji uzupełnił swoje stanowisko i odniósł się do pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga M. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że szczególna rola społeczna Policji i jej zhierarchizowana struktura wymagają dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania przez funkcjonariuszy, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, także innych przepisów oraz zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia wyjątkowa rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. Sposób i tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszom Policji reguluje rozdział 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy). W ust. 3 powołanego wyżej art. 132 ustawy o Policji, wskazano ogólny katalog przypadków, będących przykładami naruszenia dyscypliny służbowej przez policjanta, który to katalog nie jest zamknięty, ale stanowi przykład formy niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Policji. Stosownie do treści art. 132a tej ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, bowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W myśl art. 135g ust. 1 powołanej ustawy, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2). Zgodnie z art. 134 cytowanej ustawy karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana; 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) wydalenie ze służby. Przedstawiona w powyższym przepisie gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił natomiast jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola sądu w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ zbadał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – jej stan faktyczny, a w szczególności okoliczności popełnienia przez M. M. przewinień dyscyplinarnych, nie budzą wątpliwości. Również wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenie stopnia, nie stanowi dowolności co do zastosowanej sankcji i nie może być poczytywane za nadmierną represję w stosunku do popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Sąd, dokonując analizy całości materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ prawidłowo zebrał i ocenił dowody, a w konsekwencji zasadnie uznał, że skarżący dopuścił się przewinień dyscyplinarnych. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących konieczności umorzenia postępowania dyscyplinarnego z tego powodu, iż doszło do przedawnienia karalności popełnionych przez niego czynów to wskazać należy, że Sąd nie podziela tego zarzutu. Zgodnie bowiem z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, natomiast zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. M. zostało wszczęte postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendant Główny Policji zawiesił powyższe postępowanie, z uwagi na wystąpienie długotrwałej przyczyny uniemożliwiającej jego prowadzenie. Podkreślić należy, że skarżący w pierwszej fazie postępowania dyscyplinarnego korzystał z prawa do urlopu wypoczynkowego, następnie zaś przebywał na kolejnych zwolnieniach lekarskich, których jednak nie przedkładał w terminie, co uniemożliwiało kontakt ze skarżącym. Zasadnie zatem organ zawiesił postępowanie dyscyplinarne. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Komendant Główny Policji podjął powyższe postępowanie. Z zestawienia dat tych postanowień bezspornie wynika, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. M. było zawieszone przez okres 9 miesięcy i 2 dni, a zatem o taki okres czasu został wydłużony termin przedawnienia karalności popełnionych przez niego czynów. Wynika z tego, że popełnione przez M. M. czyny przedawniają się odpowiednio [...] maja 2014 r. i [...] maja 2014 r. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, jakoby postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nie weszło do obrotu prawnego bowiem nie zostało ono skarżącemu doręczone, to stwierdzić należy że również tego zarzutu Sąd nie podziela. Wskazać należy, że zgodnie z art. 135 p ust. 1 pow. ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Zgodnie zaś z art. 139 § 1 kpk, jeżeli strona nie podając nowego adresu zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone. W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że skarżący decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] otrzymał tymczasową kwaterę w miejscu pełnienia służby w W., przy ulicy W. [...] m [...]i taki adres figuruje w dokumentach personalnych skarżącego – jako adres zamieszkania i na taki też adres postanowienie wyżej wskazane zostało wysłane w dniu [...] stycznia 2013 r. Dopiero w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. skarżący poinformował organ, że obecnie przebywa pod adresem przy ulicy [...] w T.. A zatem postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego zostało ze skutkiem prawnym z art. 41 § 2 kpa doręczone, tym samym funkcjonuje w obrocie prawnym. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ prawidłowo wykazał podległość służbową skarżącego naczelnikowi wydziału, nie zaś podleganie bezpośrednio Dyrektorowi [...]. Zgodzić się należy z organem, że jak wynika zarówno z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego jak i z analizy rozkazu organizacyjnego nr [...] Dyrektora [...] z dnia [...] marca 2011 r., został wprowadzony Etat [...], w którym w strukturze Wydziału [...] zostały ujęte stanowiska policyjne: "naczelnik wydziału" - jedno stanowisko oraz "radca" - dwa stanowiska. Stanowisko [...], które zajmował M. M., podobnie jak drugie stanowisko, podlegało bezpośrednio naczelnikowi wydziału. Analiza etatu [...] wskazuje też, iż w strukturze wydziału nie było stanowisk podlegających bezpośrednio dyrektorowi [...]. Ponadto jak wynika z akt sprawy przed dniem [...] sierpnia 2012 r. P. T. przekazał obwinionemu zakres zadań ujętych w przedmiotowej karcie, celem konsultacji i ewentualnego rozszerzenia lub zmniejszenia zakresu tych zadań, jednakże obwiniony w żaden sposób nie ustosunkował się do tego dokumentu. Ponadto odnosząc się powołanego przez skarżącego argumentu, że mimo umiejscowienia go w Wydziale [...], podlegał bezpośrednio dyrektorowi, na podstawie decyzji nr [...] Dyrektora [...] z dnia [...] września 2011 r., w sprawie wyznaczenia w [...] pełnomocnika ds. Programów europejskich, którą zastąpiono analogiczną decyzję wydaną w [...] KGP i w związku z tym, nieobecność skarżącego w pokoju zajmowanym w [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r., nie oznaczała, że nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, bowiem charakter wykonywanych przez niego zadań wiązał się z załatwianiem spraw poza siedzibą jednostki (w tym udziału w spotkaniach, podczas których zgodnie z przyjętym zwyczajem miał wyłączony telefon), to również tego stanowiska skarżącego Sąd nie podziela. Wskazać bowiem należy, że skarżący został odwołany z funkcji Pełnomocnika Programów Europejskich decyzją nr [...] Dyrektora [...] z dnia [...] lipca 2012 r., a to oznacza, że w dniu [...] i [...] sierpnia 2012 r. z pewnością nie pełnił już tej funkcji i nie mógł odbywać w ramach tej funkcji spotkań, które spowodowały jego nieobecność w służbie w dniu [...] sierpnia 2012 r. od godziny 12,00. Sąd w pełni popiera stanowisko organu zawarte w jego orzeczeniu w którym, organ ustalił okoliczności związane z popełnieniem przewinień dyscyplinarnych, na podstawie zebranego materiału dowodowego i ocenił zgodnie z prawem, czego wyraz dał następnie w zaskarżonym orzeczeniu. Należy zatem stwierdzić, że oba zarzucane skarżącemu czyny były przez niego zawinione, a w konsekwencji organ prawidłowo wymierzył mu karę dyscyplinarną. Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134 h ust. 1-4 ustawy). Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W art. 134h ust. 2 wymienione zostały okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, które mają wpływ na zaostrzenie wymiaru kary: 1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka; 2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej; 3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenie dobrego imienia Policji; 4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. Z kolei w art. 134h ust. 3 o Policji wskazano okoliczności popełnienia przewinienia mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary: 1) nieumyślność jego popełnienia; 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków; 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Jak stanowi art. 134h ust. 4 ustawy, przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do policjanta, którego one dotyczą. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie sądu wymierzenie skarżącemu obu kar, nie jest przejawem dowolności co do zastosowanej sankcji i nie może być poczytywane za nadmierną represję w stosunku do popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Sąd, dokonując analizy całości materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko organów, że kary te są współmierne do zaistniałych przewinień i spełniają wymogi określone w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Konkludując, należy stwierdzić, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zebrany w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a okoliczności popełnienia przez M. M. zarzucanych mu czynów nie budzą wątpliwości. Komendant Główny Policji, w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego wyjaśnił szczegółowo, w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny w sprawie, wskazał, dlaczego uznał winę skarżącego za udowodnioną, odniósł się także do zarzutów odwołania. Wymierzone skarżącemu kary są współmierne do charakteru popełnionych czynów i stopnia zawinienia funkcjonariusza. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie orzeczenia należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.