II SA/Bk 1107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...]utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] lipca 2014 r. nr[...], mocą której (w pkt 1) uchylono ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r. orzekającą o zarejestrowaniu na wniosek D. M. samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia:[...], o nr rejestracyjnym [...]i w (pkt 2) odmówiono rejestracji tego pojazdu. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. D. M. (zwana tez dalej: "skarżącą") zwróciła się do Prezydenta Miasta S. o rejestrację samochodu osobowego marki[...]. Do wniosku dołączyła wymagane dokumenty, tj. fakturę nr [...]z dnia [...] czerwca 2013 r., umowę komisu z dnia [...] czerwca 2013 r., kartę pojazdu seria nr[...], oraz dowód rejestracyjny seria nr [...]wydany w wyniku rejestracji pojazdu na poprzedniego właściciela. W wyniku rozpatrzenia wniosku ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S.z dnia [...] lipca 2013 r., nr[...], samochód osobowy marki[...], został zarejestrowany na rzecz skarżącej. Przedmiotowy pojazd był wcześniej zarejestrowany decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]pod nr rejestracyjnym [...]na rzecz J. Z., a wcześniej na podstawie decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2010 r. nr [...]pod nr rejestracyjnym [...]na rzecz D. L. W dniu [...] października 2013 r. do Starostwa Powiatowego w O. wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w S. z dnia [...] października 2013 r. nr [...]od decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2010 r., z którego wynika, że D. L. podrobił dowód własności pojazdu oraz dowód rejestracyjny. W związku z powyższym, Prezydent Miasta S., po wznowieniu postępowania, ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., orzekł o uchyleniu swojej ostatecznej decyzji z dnia [...]maja 2013 r. nr [...]orzekającej o zarejestrowaniu na wniosek J.Z. samochodu osobowego marki [...]o nr nadwozia [...]oraz odmowie zarejestrowania ww. samochodu osobowego. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że powodem wydania decyzji jest ostateczna decyzja Starosty O. z dnia [...] listopada 2013 r. uchylająca ostateczną decyzję Starosty O. z dnia [...] października 2010 r. o zarejestrowaniu pojazdu marki [...]na rzecz D. L. oraz odmawiająca rejestracji samochodu osobowego marki [...]w związku z tym, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi wydającemu decyzję, potwierdzające fakt, że decyzja ostateczna Starosty O. z dnia [...] października 2010 r. o zarejestrowaniu, na wniosek D. L. ww. samochodu, była wydana na podstawie sfałszowanych dokumentów. W związku z powyższym, postanowieniem Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2014 r. zostało wznowione z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2013 r. orzekającą o zarejestrowaniu na wniosek skarżącej samochodu osobowego marki[...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S., uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. nr[...]. Powyższa decyzja została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]w związku z tym, że w treści orzeczenia błędnie wpisano datę jej wydania, tj. zamiast daty [...] lipca 2013 r. wpisano datę [...] czerwca 2013 r. (datę wydania decyzji czasowej). Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...]Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S., uchylił ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r. orzekającą o zarejestrowaniu na wniosek skarżącej samochodu osobowego marki [...]oraz odmówił zarejestrowania przedmiotowego samochodu. W uzasadnieniu organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka do zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2013 r. o zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu na rzecz skarżącej w związku ze stwierdzeniem istnienia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. oraz wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w sprawie zaistniała podstawa prawna, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] lipca 2013 r. Kolegium wskazało, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2013 r., orzekająca o rejestracji pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela (J. Z.) została w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego uchylona i odmówiono ponownej rejestracji przedmiotowego pojazdu, ponieważ wydano ją na podstawie innej decyzji uchylonej (decyzji o rejestracji tego pojazdu na rzecz D. L. wydanej na podstawie sfałszowanego dowodu własności pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego). Kolegium zaznaczyło także, że z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) wynika, że dowód rejestracyjny, jeżeli był wcześniej wydany dla tego pojazdu, jest wymagany przy jego kolejnej rejestracji. W związku z tym organ II instancji podniósł, że należało też wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją o rejestracji samochodu na rzecz skarżącej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji podniósł, że wprawdzie w rozpoznawanej sprawie niesłusznie organ I instancji ograniczył skarżącej dostęp do wskazanych przez nią dokumentów, nawet jeśli zgłosiła się ona do siedziby organu po wydaniu decyzji kończącej prowadzone postępowanie, to powyższe uchybienie nie miało wpływu na prawidłowość decyzji. Dokumenty wskazane przez skarżącą zostały jej udostępnione w toku postępowania odwoławczego, co wynika z adnotacji na piśmie z dnia [...]września 2014 r. Ponadto Kolegium wskazało, że fakt, iż poprzedni właściciel samochodu nabył go w drodze licytacji komorniczej nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ zaznaczył, że powołany przez pełnomocnika wyrok NSA został wydany w innym stanie faktycznym sprawy. Wyrok ten dotyczył sytuacji, gdy stronie odmówiono rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy, który dotychczas nie był zarejestrowany w kraju, a jego właściciel nie posiadał żadnego dowodu rejestracyjnego wydanego za granicą. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, choć pojazd marki [...]został sprowadzony do Polski z zagranicy, to został zarejestrowany w kraju na rzecz D. L., któremu został wydany polski dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne. Zdaniem organu, nabycie pojazdu w drodze licytacji komorniczej przez J. Z., którego właścicielem był D.L., choć nie należy do "typowych" przykładów nabycia rzeczy ruchomej, nie zwalnia z ogólnie ustanowionych rygorów, w tym też wskazanych w art. 72 ww. ustawy, dotyczących dokumentów wymaganych przy rejestracji pojazdu. Kolegium wskazało, że skarżąca dokonała zakupu przedmiotowego pojazdu w drodze umowy kupna-sprzedaży, zawartej między nią a komisantem, który na podstawie umowy komisu z dnia [...] czerwca 2013 r. podjął się sprzedaży samochodu należącego wówczas do J.Z. Organ wskazał także, że na uwagę zasługuje fakt, iż bezpośrednią przyczyną wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącej, nie było uchylenie ostatecznej decyzji o rejestracji tego pojazdu na rzecz D. L., lecz uchylenie ostatecznej decyzji o rejestracji na rzecz J. Z. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwą wykładnię art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym - polegające na przyjęciu, że w przypadku nabycia pojazdu w toku postępowania egzekucyjnego, uregulowanego w kodeksie postępowania cywilnego, przedstawienie dowodu rejestracyjnego jest niezbędnym wymogiem przy jego kolejnej rejestracji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.- polegające na uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta S. po wznowieniu postępowania, podczas, gdy należało odmówić uchylenia przedmiotowej decyzji wobec braku podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że prawidłowa jego zdaniem, wykładnia art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie oznacza, że przedstawienie dowodu rejestracyjnego poprzedniego właściciela pojazdu - nawet jeżeli dokument taki był wydany - jest w każdym wypadku warunkiem sine qua non zarejestrowania pojazdu dla kolejnego właściciela. Wskazał, że w przypadku nabycia pojazdu w drodze licytacji komorniczej dowód rejestracyjny wydawany na poprzedniego właściciela nie jest jednym z dokumentów wymaganych przy rejestracji pojazdu, bez którego rejestracja ta nie może się odbyć. Na poparcie swojego stanowiska przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Pełnomocnik zaznaczył również, że prawidłowe rozumienie unormowania art. 72 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy Prawa o ruchu drogowym, możliwe jest przy uwzględnieniu treści art. 879 k.p.c. stanowiącego o pierwotnym nabyciu rzeczy. Jego zdaniem, nabycie rzeczy w ramach licytacji komornicze niczym nie różni się od przypadków przewidzianych w art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy (przepadek na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego), pomimo, iż nie została wymieniona w ww. przepisie (zawarta w tym przepisie lista nie ma charakteru zamkniętego). Sytuacje te łączy pierwotny charakter nabycia rzeczy, który bezspornie przesadza o kwestii jej własności, traci wówczas sens przedstawianie przy rejestracji pojazdu jego wcześniejszego dowodu rejestracyjnego będącego dokumentem określającym czy poprzedni posiadacz aula był jego właścicielem. Strona skarżąca podniosła także, że fakt nieprawidłowego rozstrzygnięcia sprawy dla A. Z. nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Prezydent Miasta S. dysponuje całym materiałem dowodowym sprawy i jest w stanie ustalić, że A. Z. stał się właścicielem pojazdu na podstawie art. 879 k.p.c. bez względu na brak istnienia tego prawa po stronie osoby, która mu sprzedała auto. Powyższe zaś, zdaniem pełnomocnika dowodzi, że skarżąca stała się prawowitą właścicielką auta. Pełnomocnik wskazał również, że na gruncie wykładni celowościowej nie można pogodzić się z zapatrywaniem Prezydenta Miasta S. i SKO, że sam fakt proceduralnego następstwa decyzji o rejestracji pojazdu wystarczy aby stwierdzić, że istnieje przesłanka uchylenia decyzji o zarejestrowaniu pojazdu skarżącej, gdy uchylono poprzednie decyzje o rejestracji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych decyzji. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest wydana w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2013 r., decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2014 r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] lipca 2014 r. nr[...], mocą której uchylono ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r. orzekającą o zarejestrowaniu na wniosek skarżącej samochodu osobowego marki [...]oraz odmówiono rejestracji tego pojazdu. W sprawie bezspornym jest, że wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. decyzja z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]o zarejestrowaniu na rzecz J. Z. samochodu osobowego marki[...], na podstawie której wydano dowód rejestracyjny nr [...]została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] marca 2014 r. nr[...]. Organ ten uchylając własną decyzję jednocześnie odmówił rejestracji pojazdu. Z akt sprawy wynika również, że skarżąca nie kwestionuje, iż do wniosku z dnia [...]czerwca 2013 r. o zarejestrowanie pojazdu został dołączony przez nią dowód rejestracyjny, a zatem stanowił on jeden z dokumentów traktowanych przez organ jako podstawa do wydania decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz skarżącej. W tym miejscu podkreślić należy, że ustawodawca co prawda w art. 16 § 1 k.p.a. zawarł zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zgodnie z którą decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w toku instancji, są ostateczne, jednak jednocześnie wskazano, że wzruszenie takich aktów może nastąpić w trybie określonym przez ustawę. Takim szczególnym trybem jest wznowienie postępowania, opisane w art. 145 § 1 k.p.a. Instytucja ta ma na celu usuwanie wad, jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne czy wręcz eliminację takich orzeczeń z obrotu prawnego w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Orzekające w sprawie organy obu instancji powołały się w swoich decyzjach na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Na podstawie tego przepisu wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli decyzja ostateczna została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że wydana w dniu [...] lipca 2013 r. decyzja Prezydenta Miasta S. o rejestracji na rzecz skarżącej samochodu marki [...]została oparta na wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2013 r. o rejestracji na rzecz J.Z. ww. pojazdu, a ściślej na wydanym na jej podstawie dowodzie rejestracyjnym o nr[...]. Dowód rejestracyjny spełnia dwojakiego rodzaju rolę: potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu, co wynika wprost z przepisów art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Dokument ten stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.) właściciel pojazdu jest zobowiązany dołączyć do wniosku o rejestrację pojazdu. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] marca 2014 r., wydaną w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. orzekającą o zarejestrowaniu na rzecz J.Z. samochodu marki [...]oraz odmówił zarejestrowania przedmiotowego samochodu, gdyż wydano ją na podstawie innej decyzji uchylonej (decyzji o rejestracji tego pojazdu na rzecz D. L. wydanej na podstawie sfałszowanego dowodu własności pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego). Konsekwencją tego stanu rzeczy jest zatem konieczność wznowienia także postępowania, w którym podmiot ubiegający się o kolejną rejestrację pojazdu przedłożył sfałszowany dowód rejestracyjny. Związek pomiędzy tymi decyzjami jest bowiem oczywisty, jedna decyzja stanowi podstawę drugiej i ma w niej uzasadnienie. Sąd uznał, że skoro Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. uchylił swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie o rejestracji przedmiotowego samochodu, to zarazem, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, odpadła podstawa wydania przez ww. organ decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącej. W takiej sytuacji zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a i zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. należało uchylić decyzję o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącej. W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jest bezzasadny. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo również odmówiły dokonania rejestracji przedmiotowego samochodu na rzecz strony, bowiem skarżąca nie przedstawiła ważnego dowodu rejestracyjnego pojazdu. Sąd stwierdził, że fakt, iż poprzedni właściciel samochodu (J. Z.) nabył go w drodze licytacji komorniczej nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ zaznaczył, że powołane przez pełnomocnika wyroki, tj. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 28/11 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 977/09 zostały wydane w innym stanie faktycznym. W pierwszym pomimo, że organy obu instancji odmówiły rejestracji pojazdu bez dowodu rejestracyjnego, a ww. stanowisko podzielił również WSA w Łodzi w wyroku z dnia 1 września 2010 r. (sygn. akt III SA/Łd 356/10), to NSA rozpatrując skargę kasacyjną stwierdził, że w sytuacji, gdy komornik dokonujący sprzedaży licytacyjnej nie przekazał nabywcy pojazdu dowodu rejestracyjnego sprzedanego pojazdu (bo nim nie dysponował, gdyż ten nie został mu przedstawiony przez dłużnika, który nabył samochód za granicą i nie zarejestrował go w Polsce), szczególnie w sytuacji, w której organ rejestracyjny nie ustalił faktu rejestracji samochodu za granicą i przedłożenia go organowi (w tym zwłaszcza w strefie Schengen), brak tego dokumentu nie sprzeciwiał się rejestracji pojazdu. Również w drugim przypadku organy odmówiły skarżącemu rejestracji pojazdu nabytego w drodze licytacji publicznej bez dowodu rejestracyjnego. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. uchylił decyzje organów obu instancji, stwierdzając jednocześnie, że w przypadku nabycia pojazdu w drodze licytacji publicznej, organ administracji nie może odmówić zarejestrowania pojazdu z powodu nieprzedłożenia przez nabywcę dowodu rejestracyjnego, jeżeli ten dowód rejestracyjny nie został nabywcy przekazany wraz z nabytym pojazdem. Sąd stwierdził, że w niniejsze sprawie regulację zawartą w art. 879 k.p.c. (zgodnie, z którym nabywca rzeczy z licytacji publicznej staje się właścicielem rzeczy bez żadnych obciążeń, nie przysługują mu roszczenia), uznać należy za mającą charakter lex specialis w stosunku do ogólnych zasad rejestrowania pojazdów przewidzianych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz wykonawczym do tej ustawy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Tymczasem w przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest odmienny od przedstawionego w ww. orzeczeniach i dlatego zaprezentowana w nich wykładania art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawa o ruchu drogowym, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy, choć pojazd marki [...]został sprowadzony do Polski z jednego z krajów strefy Schengen, to został zarejestrowany w kraju na podstawie decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2010 r. na rzecz D. L., któremu został wydany polski dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne. Zatem, w przeciwieństwie do stanu faktycznego w ww. powoływanych wyrokach, dowód rejestracyjny w przedmiotowej sprawie został wydany. Następnie pojazd ten został nabyty w drodze licytacji komorniczej przez J. Z. oraz zarejestrowany przez Prezydenta Miasta S. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Kolejnym nabywcą pojazdu była skarżąca, która w dniu [...] czerwca 2013 r. zwróciła się do ww. organu o jego rejestrację, dołączając do swojego wniosku istniejący wówczas dowód rejestracyjny (wydany dla J. Z.) oraz dowody zakupu i kartę pojazdu. Jak zasadnie stwierdziło Kolegium, skoro dowód rejestracyjny dla samochodu marki[...], o którego rejestrację zwróciła się skarżąca był już wydany, to stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, należy przyjąć, że był jednym z dokumentów wymaganych przy rejestracji pojazdu, bez którego nie mogła ona zostać dokonana. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegające na przyjęciu, że w przypadku nabycia pojazdu w toku postępowania egzekucyjnego, uregulowanego w kodeksie postępowania cywilnego, przedstawienie dowodu rejestracyjnego jest niezbędnym wymogiem przy jego kolejnej rejestracji okazał się bezzasadny. Mając powyższe na względzie uznać należy, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo . Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.