II FZ 692/15

II FZ 692/15 P O S T A N O W I E N I E Dnia 2 października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 282/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Ł.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 282/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie Ł.K. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie tego Sądu z dnia 16 marca 2015 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2014 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnianych źródłach za 2009 r. Przedstawiając w uzasadnieniu stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie z dnia 16 marca 2015 r. Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, poprzez złożenie podpisanego odpisu zażalenia w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia, pod rygorem jego odrzucenia. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia została uznana za doręczoną w dniu 5 maja 2015 r. Sąd pierwszej instancji po przytoczeniu treści art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wskazał, że z mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd wskazał, że Skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez przedłożenie jego podpisanego odpisu. Przesyłka zawierająca zarządzenie wzywające do uzupełniania braku formalnego zażalenia, przesłana na prawidłowy adres Skarżącej, nie została odebrana przez nią, pomimo dwukrotnego zawiadomienia jej o nadejściu przesyłki i złożeniu jej w placówce pocztowej. Wobec powyższego, zgodnie z treścią art. 73 § 4 P.p.s.a., przesyłkę Sąd uznał za doręczoną po upływie czternastodniowego terminu jej przechowywania w placówce pocztowej, tj. w dniu 5 maja 2015 r. ` W zażaleniu Skarżąca zarzuciła obrazę przepisu postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 73 § 4 P.p.s.a., poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie nastąpiło dwukrotne zawiadomienie Skarżącej o pozostawienie pisma w urzędzie pocztowym. W uzasadnieniu Skarżąca zaznaczyła, że nie otrzymała ani pierwszego, ani powtórnego awizo. Awizo to nie zostało również podjęte przez żadnego innego domownika miejsca zamieszkania Skarżącej. Co więcej, o fakcie sporządzenia przedmiotowego pisma oraz wysłania na jej adres Skarżąca dowiedziała się dopiero ze skarżonego postanowienia. Tym samym należy uznać, że Skarżąca nie otrzymała odpowiedniego wezwania do uzupełnienia braków formalnych złożonego zażalenia oraz nie otrzymała odpowiedniego pouczenia i co najważniejsze została pozbawiona możliwości uzupełnienia pisma i nadania sprawie biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 194 § 3 P.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Stosownie natomiast do art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeśli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Nienadesłanie stosownej liczby odpisów stanowi brak formalny pisma, uniemożliwiający nadanie mu właściwego biegu. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że Skarżąca do zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 16 marca 2015 r. nie dołączyła odpisu tego zażalenia. Powyższego braku Skarżąca nie uzupełniła pomimo prawidłowego wezwania z dnia 17 kwietnia 2015 r. (k. 55), którym to wezwano Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz pouczono, że nienadesłanie odpisu zażalenia w terminie skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącej związanych z doręczeniem jej wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez nadesłanie jego odpisu, wskazać należy, że Skarżąca nie obaliła domniemania doręczenia przedmiotowej przesyłki w trybie awizo. W aktach sprawy znajduje się koperta pocztowa, na której zostały zamieszczone adnotacje o dwukrotnym awizowaniu przesyłki (w dniu 21 kwietnia 2015 r. oraz w dniu 29 kwietnia 2015 r.). W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca wskazała, że nie otrzymała zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. W ocenie Sądu odwoławczego, dla uznania powyższej okoliczności za uprawdopodobnią konieczne byłoby przykładowo wykazanie przez Skarżącą okoliczności przemawiających lub chociaż uprawdopodobniających twierdzenia o braku pozostawienia w miejscu jej zamieszkania pierwszego lub kolejnego zawiadomienia o pozostawieniu w placówce pocztowej przesyłki. Przyjęcie, że doświadczenie życiowe wskazuje, iż łatwo może dojść do zagubienia awiza, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo, poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało jej pozostawione. Ponadto, jeżeli Skarżąca jest przekonana, że awiza nie pozostawiono, to powinna wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy we właściwym urzędzie pocztowym. Takich czynności jednak Skarżąca nie podjęła, poprzestając jedynie, jak już wyżej wskazano, na oświadczeniu, że takiego awiza nie otrzymała. Nie ulega więc wątpliwości, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia zostało w sposób skuteczny doręczone Skarżącej w trybie awizo, co w sposób prawidłowy przeanalizował i przedstawił w treści zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji, który wezwał o nadesłanie odpisu tego zażalenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Mimo upływu terminu do przedłożenia odpisu zażalenia, Skarżąca nie wykonała zarządzenia. Należy zatem uznać, że prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015 r., wydanym na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., odrzucono zażalenie Skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r., wobec nieuzupełnienia braków w terminie. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia