I SA/Bd 161/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na czynność Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. z dnia [...] w przedmiocie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych postanawia: odrzucić skargę Strona wniosła skargę na czynność Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. z dnia [...] w przedmiocie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności prawnej związanej z nadaniem jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego; nakazanie usunięcia z ewidencji założonej dla niej figurujących zaległości w opłatach abonamentowych za okres od 01 stycznia 2009 r. do dnia doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego; ustalenie, że wystawienie i skierowanie do postępowania egzekucyjnego tytułów wykonawczych za okres od 01 stycznia 2009 r. do października 2013 r. było bezpodstawne; ewentualnie zobowiązanie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. do rozpatrzenia i podjęcia odpowiednich w tym przedmiocie czynności wskazanych przez skarżącą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od doręczenia organowi akt przez Sąd. Skarżąca podniosła, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. nie doręczył jej listem poleconym zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, w związku z czym, zdaniem skarżącej, wszczęte postępowanie egzekucyjne na podstawie tytłów wykonawczych z dnia 04 listopada 2013 r. jest bezskuteczne. Ponadto podniosła, że jako osoba zwolniona z opłaty abonamentowej, nie posiada żadnych zaległości w jej uiszczaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor P. P. S.A Centrum Obsługi Finansowej w K. wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie jej oddalenie w całości. W uzasadenieniu stanowiska Dyrektor jednostki wskazał, że skarżąca jako abonent zarejestrowany według imiennej książeczki opłaty abonamentowej została pismem z dnia 31 lipca 2008 r. powiadomiona o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Skierowane do skarżącej zawiadomienie zostało dokonane w sposób przewidziany prawem oraz w przewidzianym prawem terminie, co oznacza, iż skarżąca była zobowiązana do uiszczania opłat z tytułu abonamentu rtv. W konsekwencji zaprzestania wnoszenia opłat abonamentowych przez zobowiązaną oraz braku reakcji na przesyłane zawiadomienia o zaległości, Centrum przesłało upomnienie z dnia 30 sierpnia 2012 r. Brak reakcji ze strony skarżącej na wysyłane zawiadomienia, upomnienie o zadłużeniu oraz brak uregulowania zobowiązania, spowodował, że P. P. S.A. przekazała do egzekucji tytuł wykonawczy z dnia 04 listopada 2013 r. za okres od stycznia 2008 r. do października 2013 r. w celu wyegzekwowania należności przez właściwy urząd skarbowy. W odpowiedzi na wniesione przez zobowiązaną zarzuty, w dniu 04 listopada 2014 r. Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. wydało postanowienie, w którym ustosunkowało się do zarzutów skarżącej. Pismem z dnia 14 listopada 2014 r. skarżąca złożyła zażalenie w przedmiocie zarzutów, które obecnie oczekuje na rozpatrzenia. Jednocześnie pismem z tego samego dnia strona wezwała Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. do usunięcia naruszenia prawa w związku z zawiadomieniem o nadaniu indywidualnego numeru użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych poprzez usunięcie czynnoości z zakresu administracji publicznej dotyczącej nałożenia na nią obowiązków ponoszenia opłat abonamentowych. W konsekwencji powyższych ustaleń, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w K. uznał, że wezwanie skarżącej z dnia 14 listopada 2014 r. do usunięcia naruszenia prawa przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. jest bezpodstawne. Organ poinformował, że nadal toczy się postępowanie w sprawie zaległości z tytułu opłat abonamentowych wobec skarżącej, w związku z wniesionym przez nią zażaleniem z dnia 14 listopada 2014 r. Wobec powyższego Dyrektor uznał, że wniesienie skargi przez skarżącą jest przedwczesne i niedopuszczalne, gdyż strona nie otrzymała jeszcze postanowienia organu drugiej instancji po złożonym przez nią zażaleniu w przedmiocie zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Kognicja sądów administracyjnych została określona natomiast w art. 3 § 2 p.p.a.a. Stosownie do tej regulacji, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z akt sprawy wynika, że strona skarży czynność Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. z dnia [...] w przedmiocie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Skarżąca podnosi w skardze, że nie otrzymała przedmiotowego zawiadomienia drogą pocztową, a o nadaniu numeru użytkownika dowiedziała się z postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. z dnia [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Z treści skargi wynika, że skarżąca żąda stwierdzenia bezskuteczności nadania jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, usunięcia z ewidencji figurujących zaległości w opłatach abonamentowych oraz ustalenia, że wystawienie i skierowanie do postępowania egzekucyjnego tytułów wykonawczych było bezpodstawne. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z dnia 09 września 2004 r., sygn. akt K 2/03 oraz z dnia 04 listopada 2009 r., sygn. akt Kp 1/08 wskazał, że opłata abonamentowa jest przymusowym, bezzwrotnym świadczeniem publicznoprawnym, służącym realizacji konstytucyjnych zadań państwa polegającym na finansowym wsparciu misji publicznej realizowanej przez jednostki radiofonii i telewizji. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika wprost z art. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. nr 85, poz. 728 ze zm.) i wiąże się z rejestracją odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, co jak wynika z udzielonej odpowiedzi na skargę, skarżąca dokonała w styczniu 1995 r. Zgodnie z tym przepisem, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe (ust. 1). Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ust. 2). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (ust. 3). Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 4). W tym zakrtesie należy zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, gdzie stwierdzono, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej ciąży na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika z mocy prawa i nie trzeba w tym celu wydawać decyzji, ani postanowienia. Odnosząc się do przedmiotowego pisma Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w B. z dnia [...]. wskazać należy, że zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187, poz. 1342), zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych jest jedynie dowodem zarejestrowania odbiorników. Z tresci § 5 tego rozporządzenia, przepisu na podstawie którego wystosowano do skarżącej przedmiotowe zawiadomienie wynika, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), przy czym operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny, o nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Zatem powołane przepisy zobowiązują jedynie operatora publicznego do przekazania użytkownikom odbiorników rtv informacji o nadaniu im indywidualnego numeru identyfikacyjnego, który jest dowodem zarejestrowania odbiornika. Zawiadomienie to potwierdza jedynie obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej w związku z dokonaną wcześniej rejestracją odbiornika. Innymi słowy, nie tworzy obowiązku zapłaty. Opłatę ustawowo połączono z faktem używania odbiornika, a nie jego rejestracji. Nadanie indywidualnyego numeru identyfikacyjnego, o jakim mowa w § 2 i 3 rozporządzenia nie konstytuuje tej daniny. Z przepisów powołanej ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych wynika, że P. P. jako wierzyciel w rozumieniu ustawy egzekucyjnej - na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej: “u.p.e.a.") - wysyła upomnienie, a następnie wystawia tytuł wykonawczy, który kieruje do organu egzekucyjnego. Na podstawie stosownego wniosku i tytułu wykonawczego podmiot ten wszczyna egzekucję administracyjną (art. 26 § 1 u.p.e.a.), w którym to postępowaniu skarżąca ma prawo kwestionować obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej i podnosić wnioski wywiedzione w niniejszej skardze. W tym zakresie wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie, jak wynika z odpowiedzi na skargę, został wystawiony tytuł wykonawczy w celu wyegzekwowania od skarżącej należności abonamentowych przez właściwy urząd skarbowy. W związku z wystawionym tytułem wykonawczym skarżąca wniosła zarzuty, rozpatrzone postanowieniem z dnia 04 listopada 2014 r. Obecnie postępowanie w przedmiocie zarzutów toczy się na podstawie złożonego przez skarżącą zażalenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę.