II SA/Wa 1902/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] września 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] września 2014 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. i orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jako podstawę materialnoprawną odmowy organ wskazał art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782). W motywach uzasadnienia podał, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej zwane Stowarzyszeniem) wystąpiło do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci księgi wejść/wyjść gości (rejestru wejść/wyjść gości) do Ministerstwa za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. Wyjaśnił, że podstawą odmowy udzielenia żądanej informacji winien stanowić przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie art. 5 ust. 1 tej ustawy. Organ przyznał, że w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. wadliwie wskazał podstawę prawną odmowy udostępnienia informacji publicznej. Stwierdził, że przywołany przez niego przepis art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczy informacji niejawnych i tajemnic ustawowo chronionych, zaś podstawą odmowy winien być przepis art. 5 ust. 2 ustawy. Wyjaśnił, że osoby, które były gośćmi Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju wyraziły zgodę na przetwarzanie swoich danych w celu umożliwienia wejścia do strefy chronionej Ministerstwa, tym samym nie wyraziły zgody na przetwarzanie swoich danych w innym celu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez nadmierne ograniczenie prawa do informacji publicznej. Nadto naruszenie art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez wydanie decyzji, która zawiera błędną podstawę prawną, niespójną z uzasadnieniem. Wskazując na orzecznictwo i poglądy doktryny, strona skarżąca podkreśliła, że w interesie publicznym jest ujawnienie, jakie osoby i z kim spotykają się w Ministerstwie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wyjaśnił, że po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, organ zauważył swój błąd co do wskazanej podstawy prawnej, uchylił pierwotną decyzję i orzekł wskazując prawidłową podstawę odmowy, tj. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił, że w końcowej fazie uzasadnienia wyjaśnił, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje z uwagi na ochronę prywatności, w której mieści się ochrona danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadzała się do oceny, czy żądana przez stronę skarżącą informacja w zakresie księgi wejść/wyjść gości do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), a tym samym, czy ustawa ta ma w przedmiotowej sprawie zastosowanie. Bezsporne było, że Minister Infrastruktury i Rozwoju jest podmiotem – stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy - zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako organ władzy publicznej, władzy wykonawczej – art. 147 ust. 1 Konstytucji RP. W świetle dotychczasowego orzecznictwa i doktryny, informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest każda informacja wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych i innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne. Za informację publiczną uznaje się dokumenty bezpośrednio wytworzone przez te organy w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. W ocenie Sądu, żądane przez stronę skarżącą informacje nie dotyczą informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Objęte wnioskiem informacje nie dotyczą informacji o sprawach publicznych. Dotyczą one w istocie osób trzecich, spoza aparatu administracji publicznej (księgi wejść/wyjść gości do budynku). Są to informacje wewnętrzne, organizacyjne, porządkowe związane z bezpieczeństwem w budynku Ministerstwa. Żądane informacje nie odnoszą się do obszaru działalności organu nie zawierają komunikatu o sprawach publicznych, a zatem nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem nie posiadają waloru informacji publicznej. W przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub gdy organ jej nie posiada, bądź istnieje do niej inny tryb dostępu, adresat wniosku kieruje do wnioskodawcy pismo informacyjne o stosowanej treści (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09, Lex Polonica 2372310). Reasumując, w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do żądania udostępnienia księgi wejść/wyjść do budynku Ministerstwa organ nieprawidłowo przyjął, że żądane informacje stanowią informację publiczną i że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma w przedmiotowej sprawie zastosowanie. Zbędnym zatem było wydawanie decyzji administracyjnej w tym zakresie, skoro ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 tej ustawy.