II GSK 1529/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Op 12/15 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w D. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Op 12/15 oddalił skargę S. Sp. z o.o. w D. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów. Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy: W dniach 12 i 26 marca, 7 kwietnia, 23 i 30 maja oraz 4 i 9 czerwca 2014 r. przeprowadzona została przez inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O. w spółce z o.o. S. kontrola dotycząca ochrony pracy, w tym czasu pracy, rozliczania podróży służbowych oraz przestrzegania przepisów bhp. Kontrolą objęto czas pracy wybranych kierowców za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. W okresie objętym kontrolą przedsiębiorca zatrudniał 160 kierowców. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O, działając na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 404 ze zm.; dalej: ustawa o PIP), art. 93 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.: dalej: u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 7 lipca 2014 r., nałożył karę pieniężną w wysokości 24000 zł za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z kart dwóch kierowców, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. W odwołaniu wniesionym od decyzji Spółka domagała się uchylenia decyzji organu I instancji. Przy piśmie z dnia 21 października 2014 r. Spółka dołączyła płytę z plikami cyfrowymi, jako załącznik do odwołania. Okręgowy Inspektor Pracy w [..] decyzją z dnia [..] listopada 2014 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie poza sporem jest, że kontrolowana Spółka nie okazała w trakcie kontroli danych dotyczących czasu pracy dwóch kierowców, tj. [...]. W tym zakresie odwołująca wyjaśniła, że Z.H. nie dokonał zwrotu tarcz tachografu analowego, a W.B. nie przedłożył do skopiowania danych elektronicznych z karty kierowcy oraz nie przesłał ich do podmiotu kontrolowanego. Zdaniem organu odwoławczego, takie ustalenia stanu faktycznego uzasadniały uznanie, że Spółka dopuściła się naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym określonych w załączniku nr 3 Ip. 6.3.7, co skutkować musiało nałożeniem kary w wysokości 24 000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. Wskazał, że poprzez nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przedsiębiorca naruszył przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., ze zm.; dalej: rozporządzenie Rady Nr 3821/85), co skutkuje karą w wysokości 500 zł za każdy dzień. Nieokazanie zatem ww. dokumentów podczas kontroli narusza powyższy przepis, co z kolei powoduje konieczność nałożenie kary w wysokości określonej przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d. i załącznika nr 3 Ip.6.3.7. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania. Wskazał, że zgodnie z art. 89a ust. 1 u.t.d. inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy dokonują kontroli w zakresie przewozu drogowego na warunkach i w trybie określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Pracy. Postępowanie kontrolne toczy się wg. reguł określonych w Rozdziale 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy zatytułowanym "Postępowanie kontrolne". W myśl art. 31 ust. 1 tej ustawy ustalenia kontroli dokumentowane są, z zastrzeżeniem ust. 10, w formie protokołu. Protokół ten zawiera m.in. opis stwierdzonych naruszeń prawa oraz inne informacje mające istotne znaczenie dla wyników kontroli (art. 31 ust. 2 pkt 7 tej ustawy). Inspektor pracy przeprowadzający kontrolę zawarł w protokole kontroli nr rej. 11192-5317- K030-Pt/14 stwierdzenie dotyczące nieprzedłożenia danych W.B. za okres zatrudnienia, tj. od 7 stycznia 2014 r. do 31 stycznia 2014 r. oraz Z.H. za ostatni miesiąc zatrudnienia, tj. 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2013 r. Dołączono również w formie załącznika nr 4 stanowiącego integralną część protokołu, oświadczenie pracodawcy potwierdzające ten fakt. Wskazując na powyższe organ uznał, że spełnione zostały wymogi określone przepisem art. 31 ust. 2 pkt 7 ustawy. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że wskazanie podstawy prawnej naruszenia oraz sankcji za to naruszenie winno znaleźć się w protokole kontroli bądź pismach informujących o wszczęciu i zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem organu II Instancji, rolę tę spełnia decyzja administracyjna, o której mowa w art. 93 u.t.d. Stwierdził, że przedsiębiorca jest zobowiązany do takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa transportowego, aby w przyjętym modelu i schemacie jego działania uwzględnione zostały wszystkie określone w przepisach obowiązującego prawa zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju działalności. Organ II instancji podniósł nadto, że w trakcie toczącego się postępowania strona nie wskazała faktów lub okoliczności, które pozwoliłyby uwolnić ją od odpowiedzialności za naruszenia prawa określone w decyzji. Jak wynika z pism załączonych do odwołania, noszących datę 28 lipca 2014 r. i skierowanych do pracowników [...], strona dopiero po wszczęciu postępowania, albo właśnie na skutek jego wszczęcia, zwróciła się pisemnie do pracowników o zwrot brakujących danych analogowych i cyfrowych. Świadczy to o tym, że przedsiębiorca w sposób nieprawidłowy przechowywał wykresówki i wydruki, zatem nie ma podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję. W jej uzasadnieniu ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Op 12/15 oddalił skargę spółki. Sąd I instancji stwierdził, że protokół kontroli, jako dokument urzędowy jest dowodem przeprowadzenia postępowania kontrolnego i stanowi odzwierciedlenie dokonanych przez inspektora pracy czynności kontrolnych. W protokole kontrolnym inspektor pracy przedstawia stan faktyczny ustalony w toku kontroli i jeżeli stwierdza naruszenia, to określa je w sposób, który pozwala na wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Postępowanie kontrolne prowadzone przez inspektora pracy, z uwagi na specyfikę zasad nim rządzących, prowadzi się na podstawie przepisów ustawy o PIP, a przepisy k.p.a. stosuje się jedynie posiłkowo, w sytuacji wskazanej w art. 12 ustawy o PIP. Treść protokołu pokontrolnego odpowiadać winna warunkom określonym przez ustawodawcę w przepisie art. 31 ustawy o PIP, a nie w art. 68 k.p.a. Zdaniem WSA organy nie dopuściły się zatem zarzucanego im naruszenia przepisów art. 74 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz art. 89 ust. 5 ustawy, a więc i przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1064). Ponadto zdaniem Sądu I instancji akta administracyjne, a w szczególności treść sporządzonego protokołu kontroli [...], podpisanego w dniu 7 lipca 2014 r. przez skarżącą, pozwala na przyjęcie, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 31 ust. 2 pkt 7 ustawy o PIP. Z zapisów protokołu w sposób jasny wynika, że kontrolą objęto m.in. czas pracy wybranych kierowców za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. w zakresie dokumentacji pracowniczej – akt osobowych pracowników oraz czasu pracy, na podstawie danych otrzymanych od pracodawcy w postaci plików elektronicznych z kart kierowców, rocznych kart ewidencji czasu pracy oraz z miesięcznych kart ewidencji czasu pracy (str. 2), jak i, że do kontroli nie przedłożono danych W.B. za cały okres zatrudnienia, a Z.H. za ostatni miesiąc zatrudnienia, tj. od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2013 r., zaś pracodawca w tym zakresie złożył wyjaśnienia, które stanowią załącznik nr 4 do protokołu (str. 4). Spółka nie kwestionowała i nadal nie neguje faktu nieokazania do kontroli danych dotyczących czasu pracy ww. dwóch pracowników za wymienione okresy. Zdaniem WSA przedstawiony stan faktyczny i zapisy protokołu w pełni odzwierciedlają ustalenia poczynione w ramach czynności kontrolnych. Wynika z nich jednoznacznie, że kontrola przeprowadzona została w sposób prawidłowy, zgodny z wymogami procedury, podjęte zostały wszelkie czynności zmierzające do ustalenia w sposób pełny stanu faktycznego, a skarżąca w każdym stadium miała możliwość wypowiedzenia się odnośnie dokonanych ustaleń. Okoliczność, że inspektor pracy nie poinformował skarżącej, że w związku z tymi naruszeniami zostanie wszczęte postępowanie administracyjne celem nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów o transporcie drogowym nie ma wpływu na ocenę przeprowadzonego postępowania kontrolnego i treści protokołu, który został podpisany przez skarżącą bez żadnych zastrzeżeń. Sąd I instancji podkreślił, że obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonego w protokole naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wynikał także z przepisów prawa wspólnotowego tj. art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 3821/85. Penalizacja w załączniku nr 3 Ip.6.3.7. do ustawy o transporcie drogowym zachowania przedsiębiorcy związanego z nieokazaniem podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu oraz przepis art. 14 ust. 2 ww. rozporządzenia oznacza, że ustawodawca nie pozostawił tzw. luzu decyzyjnego organom administracji, a stwierdzenie dokonanego uchybienia skutkować musiało wymierzeniem kary w określonej przepisem wysokości. W ocenie Sądu organy właściwie uznały, że ustalony stan faktyczny uzasadniał przyjęcie, że Spółka do momentu zakończenia kontroli nie okazała wykresówek kierowcy za okres 31 dni oraz karty kierowcy za 17 dni oraz, że przedsiębiorca winien był okazać te wszystkie dokumenty w trakcie trwającej w przedsiębiorstwie kontroli, tj. do momentu sporządzenia protokołu kontroli. Obowiązujące przepisy nie uprawniają do późniejszego przedkładania odpowiednich dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez pracownika. Unormowanie przewidujące obowiązek przechowywania wykresówek lub stosownego dokumentu wyjaśniającego przyczynę ich nieposiadania, okazania go w trakcie kontroli (a nie ex post, w trakcie postępowania administracyjnego), podyktowane jest ze strony ustawodawcy przeciwdziałaniem ewentualnym nadużyciom w postaci "dopasowywania" argumentacji do zaistniałej już sytuacji w postaci przeprowadzonej kontroli. W ocenie WSA organ nie naruszył też określone w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. S. Sp. z o.o. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 92b ust. 1 i 2 u.t.d. 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 31 ust. 1 pkt 7, art. 12 ustawy o PIP oraz art. 8, 9, 10 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które według autora skargi kasacyjnej miały istotny wpływ na wynik sprawy, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, a także jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej błędną wykładnię. Na wstępie należy podkreślić, że sposób zredagowania zarzutów w skardze kasacyjnej zawiera pewne wady konstrukcyjne. Jej autor formułując zarzuty, nie uwzględnił, że przedmiotem kontroli instancyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który to Sąd nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego czy ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, a jedynie zobowiązany jest do kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Zatem podnosząc zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. czy ustawy o PiP należało powołać również stosowny przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to akt prawny reguluje postępowanie sądowoadministracyjne. Pomimo tych wad konstrukcyjnych, w związku z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. I OPS 10/09 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy ustalonego w postępowaniu administracyjnym, zaakceptowanego przez Sąd I instancji i niepodważonego w skardze kasacyjnej, w skarżącej Spółce w dniach 12 i 26 marca, 7 kwietnia, 23 i 30 maja oraz 4 i 9 kwietnia 2014 r. została przeprowadzona przez inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] kontrola. Protokół kontroli został podpisany dnia 7 lipca 2014 r. W wyniku kontroli ustalono, że w trakcie postępowania kontrolnego nie przedłożono do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy W.B. za okres od 7 do 23 stycznia 2014 r. i tarczy tachografu analogowego Z.H. za okres od 1 do 31 lipca 2013 r. Strona poinformowała, że Z.H. nie zwrócił tachografu analogowego za ww. okres, a W.B. nie przedłożył karty kierowcy do sczytania. Pisemne wezwania do przekazania tachografu i karty kierowcy zostały wysłane po otrzymaniu przez stronę protokołu z kontroli. Kara na przedsiębiorcę została nałożona na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 3 i lp.6.3.7 załącznika nr 3 u.t.d. za "Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu." Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 92b ust. 1 i 2 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie NSA stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że zapewniła w przedsiębiorstwie właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, umowy AETR. Ponadto spółka uznała, że sam fakt udostępnienia przez kierowców pod groźbą powiadomienia organów ścigania plików z karty cyfrowej świadczyło o świadomym i celowym działaniu kierowców na szkodę przedsiębiorcy. Ponadto zdaniem spółki żaden z elementów wynagrodzenia nie nakłania do naruszania norm czasu jazdy, przerw i odpoczynków, jak też nie nakłania do naruszania zasad ruchu drogowego. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że art. 92b ust. 1 u.t.d. w stosunku do kontrolowanego przedsiębiorcy nie mógł znaleźć zastosowania. Przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniających rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 1.04.2006) nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców tak, aby nie dochodziło do naruszeń. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w myśl którego przedsiębiorstwa transportowe używającego pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez państwo członkowskie, jak też zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa, a także art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 zgodnie z którym przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki, ułożone w odpowiednim porządku, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek, ich kopie. Wykresówki są okazywane lub przekazywane na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Na skutek kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie prowadzonym przez skarżącą spółkę ustalono naruszenia dotyczące nieokazania wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Pracodawca podczas kontroli nie dysponował powyższymi danymi, co spowodowało nałożenie kary na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 3 i ust. 6 u.t.d. w związku z Lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ww. ustawy. Należy przy tym podkreślić, że przedsiębiorca winien na bieżąco kontrolować dokumentację kierowców i podejmować działania zmierzające do usunięcia braków. Fakt nieposiadania przez spółkę określonych przepisami, opisanych wyżej dokumentów i wystąpienie do byłych pracowników o ich przekazanie dopiero po zakończeniu kontroli świadczy o tym, że przedsiębiorca nie zapewnił właściwej organizacji w prowadzonym przedsiębiorstwie, co uniemożliwia zastosowanie art. 92b ust. 1 u.t.d. Co do braku niezastosowania art. 92b ust. 2 u.t.d. należy podkreślić, że odpowiedzialność kierowcy jest niezależna od odpowiedzialności podmiotu wykonującego transport, to jest przedsiębiorcy. Ponadto jest to odpowiedzialność na innych zasadach; na przedsiębiorcę nakłada się administracyjną karę pieniężną, natomiast na kierowcę karę grzywny. Należy przy tym wyjaśnić, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego transport, to jest przedsiębiorcy ma charakter obiektywny, co oznacza, że jest niezależna od winy podmiotu naruszającego obowiązki lub warunki przewozu, to jest winy kierowcy. Formułując zarzuty naruszenia art. 31 ust. 1 pkt 7 ustawy o PiP i art. 10 § 1 k.p.a. strona zmierzał do wykazania, że jej prawa w postępowaniu kontrolnym i administracyjnym zostały ograniczone. Podniósł, że w postępowaniu kontrolnym na skutek braku dokładnego opisu uchybień i podstawy prawnej nałożenia kary ograniczono jej prawo do wniesienia zastrzeżeń i szczegółowych wyjaśnień. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Jak trafnie wskazał WSA, wbrew argumentacji skarżącej w protokole kontroli inspektor dokonał opisu stwierdzonych naruszeń w postaci nieokazania do kontroli danych dotyczących [..], co poświadczyła sama strona składając oświadczenie jako załącznik nr 4 stanowiący integralną część protokołu. Kontrolujący nie miał obowiązku podawać przy tym kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia bowiem to dopiero w decyzji wydanej stosownie do art. 93 ustawy o transporcie drogowym określona jest podstawa prawna nałożenia kary. Ponadto zarzucany przez stronę brak poinformowania przez inspektora, o tym że w związku ze stwierdzonymi uchybieniami zostanie wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miało wpływu na ocenę postępowania kontrolnego i treść protokołu, który został podpisany przez stronę bez zastrzeżeń. Nieuzasadniony jest więc zarzut, iż w postępowaniu kontrolnym doszło do naruszenia przepisu art. 31 ust. 1 pkt 7 ustawy o PiP, w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 4 lipca 2014 r. strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej i pouczona o prawie czynnego udziału w postępowaniu oraz prawie zapoznania się z materiałem dowodowym. Pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. została pouczona o treści art. 10 § 1 k.p.a., wskazano jej również, że nie przedłożyła żadnych dowodów, materiałów lub wniosków. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut naruszenia ww. przepisów skarżący kasacyjnie powiązał z nieuwzględnieniem przez organ kontrolujący faktu, że byli kierowcy celowo działając na jego szkodę uchylali się od zwrotu wykresówek i udostępnienia karty cyfrowej kierowcy oraz, że skarżący podjął kroki w celu wyegzekwowania koniecznych informacji. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Organ prowadzący postępowanie wziął pod uwagę okoliczność, że byli pracownicy skarżącego nie zwrócili mu karty kierowcy i tarczy tachografu analogowego. Równocześnie organ zauważył, że strona dopiero po wszczęciu postępowania, albo na skutek jego wszczęcia zwróciła się pisemnie o zwrot brakujących danych cyfrowych i analogowych. Oceniając takie postępowanie organ wskazał, że świadczy ono o tym, że przedsiębiorca w sposób nieprawidłowy przechowuje wykresówki i wydruki, bowiem w dniu kontroli nie posiadał kompletnych danych. WSA trafnie stwierdził, że to strona postępowania powinna wykazać, że dołożyła należytej staranności w organizowaniu przewozów i przestrzeganiu przepisów w tym zakresie, a do naruszenia prawa doszło w wyniku nadzwyczajnych zdarzeń lub okoliczności, a w rozpoznanej sprawie takich dowodów nie przedstawiła. WSA zaznaczył fakt, iż dopiero 28 lipca 2014 r., już po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania spółka wezwała byłych pracowników do przekazania brakujących danych. Ogólnikowe uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. powoduje, że NSA nie ma możliwości odniesienia się do niego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.