III SA/Lu 1010/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w L. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu na zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, po rozpoznaniu wniosku [...] spółki z o.o. w L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r., nr [...] oddalającą odwołanie skarżącej spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] r. Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie konkursowe nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju Rehabilitacja lecznicza, w zakresie rehabilitacja dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku/oddziale dziennym na okres [...] r. na obszarze powiatów: [...]. W przedmiotowym konkursie złożono 3 oferty, w tym m.in. skarżąca spółka. Komisja konkursowa dokonując rozstrzygnięcia postępowania w dniu [...] r. wybrała do realizacji umowy 2 oferty, które w rankingu końcowym zajęły pozycje od 1 do 2, wskazanych w ogłoszeniu o rozstrzygnięciu postępowania. Oferta skarżącej spółki znalazła się na 3 pozycji w rankingu końcowym, tj. poza wartościowym zakresem zamówienia. Skarżąca spółka w dniu [...] r. wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił odwołanie skarżącej. W dniu [...] r. skarżąca spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor L. Oddziału NFZ decyzją z dnia [...] r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r., oddalającą odwołanie spółki. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.), dalej jako ustawa o świadczeniach oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako K.p.a. Odnosząc się do zarzutu niesłusznie przyznanych punktów ujemnych, organ stwierdził, że wyniki kontroli odnoszą się do całego okresu obowiązywania umowy zawartej na realizację świadczeń w danym zakresie świadczeń, obowiązującej w roku poprzedzającym rok, którego dotyczy postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Dokonując rozstrzygnięcia Komisja konkursowa uwzględniła zarówno wyniki kontroli zawarte w wystąpieniu pokontrolnym jak i stanowisko Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w sprawie wniesionych zastrzeżeń do wystąpienia pokontrolnego. Organ nie uwzględnił również zarzutów co do nieprzyznania dodatkowych punktów w kryterium jakość – za wykazanie wśród personelu psychologa ze specjalizacją psychologii klinicznej. W ofercie wskazano na zatrudnienie psychologa z I stopniem specjalizacji w zakresie psychologii klinicznej, co nie jest równoznaczne z posiadaniem tytułu specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej. Osoby posiadające I stopień specjalizacji, w celu uzyskania tytułu specjalisty muszą uzupełnić swoje kwalifikacje według uzupełniającego programu specjalizacji w danej dziedzinie. Zatem dopiero specjalizacja II stopnia spełnia obowiązujące wymagania co do specjalizacji psychologa klinicznego. Za bezpodstawne organ uznał również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zdaniem organu dołożył on należytych starań, aby rozpoznać odwołanie rzetelnie, dokonując rozstrzygnięcia oparł się na całości akt sprawy, uwzględniając zarówno wyjaśnienia odwołującego jak również dokumentację konkursową i kontrolną. Ponadto organ zapewnił stronom postępowania możliwość realizacji uprawnień, o czym zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. poinformowano na piśmie, a strony skorzystały z prawa wglądu do zgromadzonej w oddziale dokumentacji nie wnosząc żądnych uwag, ani wniosków dowodowych. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wniosła [...] spółka z o.o. w L. zarzucając naruszenie: 1)art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie dokonania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie, że: a)procedura zażaleniowa przed Prezesem NFZ przewidziana w art. 161 ustawy o świadczeniach, w zakresie ustaleń kontroli nie ma wpływu na przyznane punkty ujemne za wynik kontroli przeprowadzonej względem skarżącego w [...] r., b)zatrudnienie wśród personelu Pani [...] nie spełniało wymogu wykazania psychologa posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej, co spowodowało nieprzyznanie punktów w kryterium jakość – personel; 2)§1 ust. 1 pkt 1 lit. e Zarządzenia nr [...] Prezesa NFZ z dnia [...] r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwa wykładnię i przyjęcie, że procedura kontroli nie ma wpływu na przyznane punkty ujemne za negatywny wynik kontroli; 3)§ 35 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U. Nr 173, poz. 1419 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i nieprzyjęcie, że Pani [...] posiada tytuł specjalisty psychologii klinicznej; 4)art. 161 ustawy o świadczeniach poprzez jego nieuwzględnienie w przeprowadzonym postępowaniu konkursowym i nałożenie na odwołującego punktów ujemnych, pomimo uchylenia w części przez Prezesa NFZ stanowiska Dyrektora OW NFZ w L. (w części postępowanie zażaleniowe nie uległo zakończeniu ze względu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy); 5)art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez naruszenie zasady równości i uczciwej konkurencji poprzez przyznanie skarżącej spółce punktów ujemnych, w sytuacji gdy wobec pozostałych oferentów powyższe kryterium nie było stosowane, gdyż w 2013 r. nie przeprowadzano u nich postępowań kontrolnych; 6)art. 148 pkt 1 i 2 w zw. z art. 142 ustawy o świadczeniach poprzez nieprzyznanie skarżącej spółce dodatkowych punktów w kryterium jakość – personel i niezasadne przyznanie punktów ujemnych za wyniki przeprowadzonej przez NFZ kontroli; 7)art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niezasadne utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] r. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola sądów administracyjnych polega na badaniu zgodności z prawem aktów administracyjnych. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, a więc czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym, stosownie do unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dopatrzył się naruszenia przez organ prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymująca w mocy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzję oddalającą odwołanie skarżącej spółki od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju Rehabilitacja lecznicza, w zakresie rehabilitacja dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku/oddziale dziennym w okresie [...] r. na obszarze powiatów: [...], w trybie konkursu ofert. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Unormowania tego aktu dają podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, a także sprawowania kontroli i nadzoru nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń, jak również są podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy, zatytułowanym "postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". W myśl art. 139 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert (pkt 1) albo w trybie rokowań (pkt 2). W celu przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert Fundusz zamieszcza ogłoszenie, które zgodnie z art. 139 ust. 3 ustawy o świadczeniach zawiera m.in. nazwę i adres siedziby zamawiającego, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, określenie obszaru terytorialnego. Prezes Funduszu, stosownie do art. 146 ustawy o świadczeniach określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców. Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 140 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Kryteria oceny ofert są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy o świadczeniach). Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej komisja konkursowa stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 ustawy o świadczeniach). W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy o świadczeniach). Zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją (pkt 1); a także ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów (pkt 2). W postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w drodze konkursu ofert, jeśli żaden z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, co do zasady kończy to postępowanie. Jednakże w przypadku gdy którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. II GSK 186/06, publ. W ONSAiWSA 2007/4/101). Należy więc przyjąć, że odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy K.p.a., w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy o świadczeniach. Jak stanowi art. 152 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Środki odwoławcze możliwe do uruchomienia w fazie nieadministracyjnej, wymienione są w art. 153, te zaś, z których można skorzystać w postępowaniu administracyjnym w art. 154. Celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy o świadczeniach, jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zatem zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania. Przy czym zauważyć należy, że zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach ustawy o świadczeniach oraz w aktach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 tej ustawy. Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania (świadczeniodawcy) w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać spowodowany naruszeniem zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie, jeśli ma to wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, którego zadaniem jest zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu i ocena czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. W postępowaniu administracyjnym musi zatem dojść do ujawnienia i wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych z punktacją, będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Przyjąć należy, że zadaniem organu NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem wyrażonej w art. 134 ustawy o świadczeniach, zasady równego traktowania świadczeniodawców w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Chodzi tu zatem nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania. W przedmiotowej sprawie skarga opiera się głównie na dwóch grupach zarzutów. Pierwsza grupa zarzutów dotyczy przyznania skarżącej spółce ujemnych punktów za wyniki przeprowadzonej przez NFZ kontroli, w czym skarżąca upatruje naruszenia art. 161 ustawy o świadczeniach oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. e Zarządzenia Prezesa NFZ z dnia [...] r., nr [...] w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Druga grupa zarzutów odnosi się do nieprzyznania dodatkowych punktów w kryterium jakość – personel za zatrudnienie specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej, co zdaniem skarżącej narusza art. 148 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach, § 35 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ocenie skarżącej spółki, jej interes prawny doznał uszczerbku, ponieważ organ przeprowadził postępowanie konkursowe z naruszeniem zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i naruszeniem zasad uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Zarzuty skarżącej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. W ocenie sądu, w przedmiotowej sprawie organy NFZ przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, z zachowaniem przepisów prawa. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że został naruszony art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem wszyscy świadczeniodawcy ubiegający się o zawarcie umów mieli zapewnione równe traktowanie, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje oraz dokumenty związane z przedmiotowym postępowaniem zostały bowiem, zgodnie z art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach udostępnione wszystkim świadczeniodawcom na tych samych zasadach. Skarżąca spółka już w dniu składania oferty wiedziała, jakimi kryteriami kierować się będzie komisja konkursowa przy ocenie ofert, gdyż były podane do publicznej wiadomości przed ogłoszeniem postępowania konkursowego. Składając swoją ofertę, skarżąca załączyła również oświadczenie o zapoznaniu się z warunkami postępowania i warunkami zawierania umów oraz oświadczenie, że nie zgłasza do nich zastrzeżeń i przyjmuje je do stosowania. Zaznaczyć również należy, że kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że przyznanie ujemnych punktów w związku z wynikiem kontroli przeprowadzonej przez NFZ w [...] r. naruszyło zasadę równego traktowania i uczciwej konkurencji. Przede wszystkim zauważyć należy, że dokonując oceny ofert, komisja konkursowa prawidłowo zastosowała przepis § 1 ust. 1 pkt 1 lit. e zarządzenia Prezesa NFZ z dnia [...] r., nr [...] w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Stosownie do tego unormowania, oceny ofert dokonuje się m.in. według kryterium jakości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, obejmującej wyniki ostatniej kontroli przeprowadzonej przez Narodowy Fundusz Zdrowia i zakończonej wystąpieniem pokontrolnym z uwzględnieniem ewentualnych zastrzeżeń wniesionych do dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia do wystąpienia pokontrolnego. Wyniki kontroli odnoszą się do całego okresu obowiązywania umowy zawartej na realizację świadczeń w danym zakresie świadczeń, obowiązującej w roku poprzedzającym rok, którego dotyczy postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Dokonując oceny oferty skarżącej spółki komisja konkursowa była zatem zobowiązana do uwzględnienia wyników kontroli przeprowadzonej przez NFZ w skarżącej spółce w [...] r., jak również wniesionych do Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ zastrzeżeń. Z powyższych unormowań nie wynika natomiast obowiązek komisji uwzględnienia przy ocenie ofert wyników wszczętego postępowania zażaleniowego, o którym mowa w art. 161 ustawy o świadczeniach. Takie rozwiązanie jest podyktowane faktem, że czas trwania postępowania konkursowego jest ściśle określony, a to z uwagi na konieczność zapewnienia ciągłości w dostępie do świadczeń opieki zdrowotnej. Dlatego też rozstrzygnięcie postępowania konkursowego nastąpiło w dniu [...] r., tj. przed terminem rozpoczęcia obowiązywania umów zawieranych w tym postępowaniu na okres [...] r. Tym samym komisja konkursowa nie znała jeszcze wyników postępowania zażaleniowego, które zakończyło się w dniu [...] r. rozstrzygnięciem Prezesa NFZ nieuwzględniającym wniosku o ponowne rozpatrzenie zażalenia (k.33-35 akt sądowych). Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, że przyznanie punktów ujemnych narusza zasadę równego traktowania i uczciwej konkurencji w tym sensie, że kryterium jakości – wyniki ostatniej kontroli, nie mogło być zastosowane wobec pozostałych oferentów, ponieważ w [...] r. NFZ nie przeprowadzał u nich kontroli. Z istoty rzeczy wynika, że przy dokonywaniu oceny ofert wyniki kontroli zakończone wystąpieniem pokontrolnym są brane pod uwagę jedynie wtedy, gdy oferent przystępujący do konkursu ofert był objęty uprzednią kontrolą NFZ. Z obiektywnych względów kryterium to nie może być więc stosowane wobec podmiotów, u których taka kontrola nie była przeprowadzana, jak też wobec nowo utworzonych podmiotów, które po raz pierwszy przystępują do konkursu o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skarżąca spółka nie zauważa, że skoro przepisy przewidują obowiązek komisji konkursowej uwzględnienia przy dokonywaniu oceny ofert wyników kontroli, to właśnie ich pominięcie, byłoby naruszeniem zasad równego traktowania i uczciwej konkurencji. W świetle powyższych wywodów jedynie ubocznie zauważyć należy, że wbrew twierdzeniu skargi, wyniki kontroli przeprowadzonej przez NFZ były brane pod uwagę przy dokonywaniu oceny oferty nie tylko skarżącej spółki ale też innego oferenta uczestniczącego w tym samym postępowaniu konkursowym, tj. [...]. NFZ przeprowadził w [...] kontrolę w takim samym jak u skarżącej spółki zakresie (Plan kontroli realizacji umów L. Ośrodka Wojewódzkiego NFZ na 2013 r., k.39-40 akt sądowych), jednakże w wystąpieniu pokontrolnym nie stwierdził u tego oferenta żadnych nieprawidłowości, co znalazło odzwierciedlenie w ocenie oferty. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca zarzuca także, że ani z zaskarżonej decyzji, ani z wcześniejszych dokumentów nie wynika, dlaczego skarżącej przyznano akurat – 0,86 punktów ujemnych i na jakich zasadach liczba ta została wyliczona. Zarzut taki nie może się ostać wobec podpisania przez skarżącą spółkę oświadczenia o zapoznaniu się z warunkami postępowania i warunkami zawierania umów. W ogłoszeniu przedmiotowego postępowania konkursowego wymienione bowiem zostały przepisy mające zastosowanie w toku postępowania i przy zawieraniu umów, w tym również te dotyczące wyliczania punktów ujemnych w kryterium jakość – wyniki kontroli. Za niezasadne należy również uznać zarzuty dotyczące nieprzyznania skarżącej spółce dodatkowych punktów w kryterium jakość – personel. Warunkiem przyznania punktów w tym kryterium było zatrudnienie przez oferenta psychologa posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej. Oferta skarżącej spółki wskazywała na fakt zatrudnienia psychologa z I stopniem specjalizacji w zakresie psychologii klinicznej, a jednocześnie w odpowiedzi ankietowej skarżąca potwierdziła, że zatrudnia psychologa posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej. Kluczowe zatem dla oceny oferty w tym kryterium było ustalenie czy zatrudnienie psychologa z I stopniem specjalizacji w zakresie psychologii klinicznej jest równoznaczne z zatrudnieniem psychologa posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej. Zdaniem sądu organ prawidłowo ocenił, że psycholog posiadający I stopień specjalizacji w dziedzinie psychologii klinicznej, nie może być uznany za specjalistę w dziedzinie psychologii klinicznej. Zgodnie z § 33 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U. Nr 173, poz. 1419 ze zm.), osoby, które przed dniem wejścia w życie rozporządzenia uzyskały I stopień specjalizacji, mogą uzupełnić kwalifikacje i uzyskać tytuł specjalisty w trybie określonym w rozporządzeniu, według uzupełniającego programu specjalizacji w danej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Załącznik nr 6 do tego rozporządzenia stanowi wykaz specjalizacji, do których mogą przystąpić osoby, które uzyskały I stopień specjalizacji, aby uzyskać tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia oraz dziedziny specjalizacji I stopnia. Do dziedzin wykazanych w tym załączniku, w których można uzyskać tytuł specjalisty należy również psychologia kliniczna. Z powołanych przepisów w sposób bezsprzeczny wynika, że posiadanie I stopnia specjalizacji w dziedzinie psychologii klinicznej jedynie uprawnia do ubiegania się o uzyskanie tytułu specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej po uzupełnieniu kwalifikacji, według uzupełniającego programu specjalizacji w danej dziedzinie, w trybie określonym w rozporządzeniu. W przedmiotowej sprawie psycholog zatrudniony przez spółkę – Pani [...] legitymuje się dyplomem I stopnia specjalizacji w zakresie psychologii klinicznej wystawionym w dniu [...] r. Potwierdza on uzyskanie tytułu magistra psychologii klinicznej w zakresie psychologii klinicznej, zgodnie z § 16 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów, magistrów farmacji oraz innych pracowników z wyższym wykształceniem zatrudnionych w służbie zdrowia i opiece społecznej (Dz. Urz. MZ.1983.3.19 ze zm.). Tym samym nie można przyjąć, ze skarżąca spółka zatrudniła specjalistę w dziedzinie psychologii klinicznej. Oceny tej nie zmienia fakt, że psycholog zatrudniona przez oferenta jest członkiem Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Dołączona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kserokopia legitymacji członkowskiej poświadcza jedynie przynależność do wymienionego towarzystwa naukowego, natomiast nie jest dokumentem potwierdzającym posiadanie tytułu specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej. Nie można podzielić stanowiska skarżącej spółki, że zaskarżona decyzja narusza § 35 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia. Przepis ten przewiduje, że osoby, które uzyskały tytuł specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, zachowują prawo do posługiwania się uzyskanym tytułem specjalisty w danej dziedzinie. Przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, ponieważ w dacie wejścia w życie rozporządzenia, zatrudniony przez skarżącą spółkę psycholog nie posiadał tytułu specjalisty w dziedzinie psychologii klinicznej, nie mógł więc zachować prawa do czegoś, czego nie posiadał. Komisja konkursowa prawidłowo zatem odmówiła przyznania oferentowi dodatkowych punktów w kryterium jakość – personel. Nie można więc zarzucić organowi, że odmawiając przyznania punktów w kryterium jakość – personel, czy też przydzielając punkty ujemne w kryterium jakość – wyniki kontroli, organ w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej naruszył art. 148 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach. Podnieść należy, że prowadząc postępowanie odwoławcze oraz postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego NFZ przeprowadził postępowanie wyjaśniające w związku z przedstawianymi przez skarżącą zarzutami i dwukrotnie dokonał szczegółowej analizy przeprowadzonego postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym zarzutów odwołania i szczegółowo się do nich odniósł. W świetle powyższych rozważań uznać należy, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym ujawniono i wyjaśniono wszelkie okoliczności związane z punktacją, będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Organ poczynił bowiem wszelkie działania mające na celu zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego, ustalenie stanu faktycznego, wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a także szczegółowo odniósł się do każdego zarzutu skarżącej. Ponadto postępowanie odwoławcze przeprowadzono zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., bowiem odwołująca i strony postępowania zostały pismem z dnia [...] r. poinformowane o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uzasadniając decyzję wydaną na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ dokonał powtórnej analizy odwołania i szczegółowo odniósł się do każdego z przedstawionych tam zarzutów. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.