II SAB/Łd 205/14

Dnia 20 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 roku sprawy ze skargi Magdaleny P. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. LS W dniu [...] M. P. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na pisma z dnia [...] i z dnia [...], co w jej ocenie stanowi naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów art. 4 ust.1 w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz.1198 ze zm.). Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia informacji na przedmiotowe wnioski oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę wyjaśniła, iż w dniu [...] zwróciła się do organu o przekazanie dokładnych informacji dotyczących tego, co działo się od dnia 18 lutego 2014 r. z rzeczami służbowymi i prywatnymi pozostawionymi przez stronę w pokoju nr 23 Starostwa Powiatowego w Ł. Skarżąca w szczególności wystąpiła o podanie daty, informacji, podstawy prawnej działań organu. W piśmie zwrotnym z dnia 21 lipca 2014 r. starosta poinformował, że rzeczy prywatnych strona nie usunęła z pokoju służbowego zgodnie z poleceniem i nie zgłosiła się po ich odbiór oraz nie rozliczyła się z pracodawcą z mienia służbowego według obowiązujących procedur. Kolejnym pismem z dnia [...] skarżąca ponownie wystąpiła do organu o udzielenie informacji o jego działaniach podejmowanych od dnia 18 lutego 2014 r. co do przedmiotów służbowych i prywatnych pozostawionych w budynku starostwa. Organ ani nie udzielił informacji, ani nie odmówił jej udzielenia w formie decyzji administracyjnej. Do dnia złożenia skargi organ pozostaje więc w bezczynności. Skarżąca podkreśliła, przywołując stanowisko judykatury, iż Starosta [...] jest organem administracji publicznej zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i podlega udostepnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Skarga jest zatem zasadna. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż skarżąca była zatrudniona w Starostwie w okresie od 1 kwietnia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. na stanowisku sekretarza powiatu. W dniu 29 listopada 2013 r. pomiędzy stronami zostało zawarte porozumienie w sprawie rozwiązania umowy o pracę z dniem 30 czerwca 2014 r. W styczniu 2014 r. strona zaczęła kwestionować polecenia starosty odmawiając na piśmie ich wykonania. W ten sposób zakłócała procesy decyzyjne organu. W dniu 17 lutego 2014 r. starosta polecił skarżącej wykorzystanie urlopu i w pozostałym okresie, do dnia ustania stosunku pracy zwolnił ją z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Jednocześnie organ polecił skarżącej usunięcie rzeczy osobistych z pokoju służbowego w tym samym dniu lub innym dogodnym dla strony terminie. Strona zignorowała polecenie odmawiając na piśmie jego wykonania, następnego dnia stawiła się do pracy, podpisała listę, groziła wezwaniem policji, sugerując kryminalne podłoże działań organu. W dniu 25 lutego 2014 r. strona wystąpiła z powództwem o dopuszczenie do pracy, zaś w dniu 26 lutego 2014 r. strona podtrzymała swoją gotowość do pracy. We wspomnianymi powództwie strona po raz pierwszy wspomniała o swoich rzeczach pozostawionych w pokoju służbowym. W odpowiedzi na pozew organ wyjaśnił, że do dnia 2 kwietnia 2014 r. pokój strony pozostawał zamknięty i nie był używany. Przygotowanie tego pomieszczenia stało się konieczne w związku z zatrudnieniem osoby na zastępstwo sekretarza od dnia 3 kwietnia 2014 r. i o tym fakcie strona została poinformowana w celu umożliwienia jej udziału w tych czynnościach. W piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r. strona oświadczyła, że swoje rzeczy odbierze osobiście w dniu 30 czerwca 2014 r., mimo swej obecności w starostwie w tym dniu, strona nie zgłosiła się po odbiór rzeczy. W piśmie z dnia [...] strona wystąpiła o informację, co działo się z jej rzeczami prywatnymi i służbowymi pozostawionymi w pokoju od dnia 18 lutego 2014 r. Organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 21 lipca 2014 r. Nadto, wyrokiem z dnia 30 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Łodzi na skutek apelacji organu, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Skierniewicach (o dopuszczeniu do pracy) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, sprawa nadal jest w toku. Kolejnym pismem z dnia 21 listopada 2014 r. strona ponownie zwróciła się o informację, co działo się z jej rzeczami prywatnymi i służbowymi pozostawionymi w pokoju od dnia 18 lutego 2014 r. Organ uznając dalszą korespondencję w sprawie za bezprzedmiotową wezwał stronę do odebrania rzeczy pod rygorem obciążenia jej kosztami przechowania, wskazano osobę upoważnioną do kontaktu w tej sprawie - pismo z dnia 10 grudnia 2014 r. W dniu [...] strona wystąpiła ze skargą na bezczynność, zaś w dniu 22 grudnia 2014 r. stawiła się w starostwie jednak bez wcześniejszego uprzedzenia, pojawiając się w czasie chwilowej nieobecności osoby upoważnionej. Na koniec organ wskazał, iż w swoich pismach strona nie wskazała wyraźnie, iż wnosi o udzielenie informacji publicznej, nadto zdaniem organu wnioski strony nie mieściły się ani w zakresie podmiotowym, ani przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż były związane bezpośrednio z rozwiązaniem stosunku pracy pomiędzy stronami, a starosta w tym zakresie nie działa jako organ administracji publicznej. Fakt ten potwierdza sama skarżąca w skardze stwierdzając, że jej rozliczenie się z pracodawcą uzależnione jest od rozliczenia się z nią przez pracodawcę. Wobec powyższego organ uważa, że przedmiotem wniosków nie było żądanie udzielenia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu ograniczone jest do badania przez sąd, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek udostępnienia informacji publicznej i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności wówczas, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu skarga niniejsza nie zasługuje na uwzględnienie, nie sposób bowiem przypisać organowi powinności określonego zachowania. Dwa pisma, na które wskazuje skarżąca, zostały złożone w czasie trwającego sporu o rozwiązanie stosunku pracy. Dotyczą przedmiotów prywatnych i służbowych pozostawionych przez stronę w pokoju, w którym wcześniej wykonywała obowiązki służbowe. Nadto w żadnym z tych pism strona nie powołuje się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, nie sposób zatem zarzucić organowi, iż nie wywiązał się z określonego obowiązku, czy nie zachował w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli całokształt żądania skarżącej nie wskazywał, aby stronie o taką właśnie informację chodziło. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, wobec jasnej treści składanych pism nie sposób także zarzucić organowi, iż nie dopytał strony o co występuje. Nie można bowiem zapominać, iż strona po zakończeniu stosunku pracy pozostała w konflikcie ze swoim pracodawcą a jednocześnie w swoim dotychczasowym miejscu pracy pozostawiła rzeczy, które z jednej strony chciała, a z drugiej powinna odebrać. Nie dziwi zatem zapytanie skarżącej w zakresie tych właśnie przedmiotów pozostawionych w pokoju służbowym. Niemniej jednak nie oznacza to, iż takie zapytanie automatycznie należy zakwalifikować jako żądanie w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli na tę podstawę żądania strona w żaden sposób nie wskazała korespondując ze swoim pracodawcą. Zdaniem sądu, żądanie informacji dotyczących przedmiotów prywatnych strony niewątpliwie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy. Nie jest to informacja o charakterze publicznoprawnym. Informację publiczną, w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą) nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W art. 6 ust. 1 ustawy zamieszczony został przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną. Do tak rozumianej informacji publicznej nie sposób zakwalifikować także żądania informacji dotyczących "losu" rzeczy służbowych skarżącej. Informacja publiczna winna mieć materialny odpowiednik, nie można bowiem zobowiązać do udzielenia informacji, która nie istnieje. Reasumując, skoro żądanej informacji nie sposób zakwalifikować jako informacji publicznej, a żądania jako kierowanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie można uznać, że organ miał obowiązek podejmować czynności przewidziane ustawą, co czyni skargę niezasadną. Z uwagi na powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ms