II SA/Wa 1976/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skarg [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] i J.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargi Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2014 r., którą to decyzją cofnięto J.W. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że we wszczętym z urzędu postępowaniu ustalił, iż J.W. nie posiada aktualnej licencji na uprawianie sportu strzeleckiego. Wyjaśnił, że okoliczność, iż strona w przeszłości uzyskała pozwolenie na bezterminowe posiadanie broni do celów sportowych, nie oznacza, że znowelizowana ustawa o broni i amunicji, która weszła w życie w dniem 10 marca 2011 r., zwalnia ją z nałożonych przez ustawodawcę tą ustawą obowiązków. Wskazał również, że postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia zostało wszczęte 18 kwietnia 2014 r., tj. po wejściu w życie przepisów znowelizowanych i w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy aktualnie obowiązujące. W konkluzji organ stwierdził, że w interesie publicznym nie leży zachowanie stronie pozwolenia na broń palną sportową, z uwagi na brak aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J.W. oraz dopuszczonego do udziału w sprawie [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] z siedzibą w B.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucili naruszenie art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. Nr 19, poz. 241 ze zm.) oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji uprawianie sportów strzeleckich wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Zgodnie zaś z art. 10b ust. 2 tej ustawy, dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Skarżący podnieśli, że zarówno ustawa o broni i amunicji, jak i rozporządzenie MSWiA z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią, dopuszczają potwierdzenie posiadanych kwalifikacji sportowych przed organami Policji w formie egzaminu testowego i praktycznego przez osoby ubiegające się o posiadanie prawa do broni sportowej. Przesądza o tym treść art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nakładający na osoby niewymienione w ust. 2 obowiązek zdania egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią oraz § 2 pkt 4 i 5 wskazanego rozporządzenia, w myśl których w skład komisji przeprowadzającej teoretyczną i praktyczną część egzaminu w zakresie broni sportowej może wchodzić osoba posiadająca kwalifikacje co najmniej instruktora strzelectwa sportowego. Zarzucili, że J.W. posiadał i nadal posiada kwalifikacje do posiadania pozwolenia na broń sportową. Wskazali, że w przeszłości nie posiadał on ani licencji, ani patentu PZSS, a zatem nie uległy zmianie okoliczności przyznania mu pozwolenia na broń. Podnieśli, że znowelizowane przepisy nie nałożyły obowiązku weryfikacji posiadanych uprawnień. Twierdzili, że błędne jest stanowisko organu, iż sport strzelecki można uprawiać jedynie w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, albowiem nie ma on monopolu na prowadzenie działalności sportowej. Nadto skarżący wskazali, że żądanie przedstawienia patentu i licencji PZSS narusza przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach oraz przepisy Konstytucji RP. Twierdzili też, że dokonana przez organ wykładnia zmusza de facto do wstąpienia do struktur PZSS, bowiem patent i licencję może uzyskać jedynie członek PZSS. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powyższy przepis daje możliwość organowi Policji, działającemu w ramach uznania administracyjnego, cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ustania okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia. Uznaniowy charakter decyzji nakłada równocześnie na organ obowiązek wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowiska. Przyczyną cofnięcia J.W. pozwolenia na broń palną sportową, wydanego w celu uprawiania strzelectwa sportowego, stał się brak licencji PZSS uniemożliwiający uprawianie sportu strzeleckiego w formach zakreślonych przepisami prawa. Wskazać należy, że materia pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z treścią tych przepisów, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zaś za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego (dla pozwolenia na broń do celów sportowych). W świetle art. 10b powołanej ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa, obowiązujących w tych sportach. A zatem warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Tymczasem, co w sprawie nie jest kwestionowane, J.W. nie legitymuje się ani licencją, ani patentem. Kwestią zaś oczywistą i niewymagającą dowodzenia jest to, że w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy, mowa jest o aktualnej licencji związku sportowego, jaką winna legitymować się osoba posiadająca pozwolenie na broń palną do celów sportowych. J.W. takiej licencji niewątpliwie nie posiada. Oznacza to, iż skarżący, pomimo iż spełnia inne przesłanki, również konieczne do posiadania pozwolenia na broń sportową, nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W tym miejscu odnieść się należy do zapisu art. 52 powołanej ustawy, zgodnie z którym zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Stwierdzić należy, że zapis ten oznacza, iż ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały takie pozwolenia, na podstawie przepisów uprzednio obowiązujących, prawo do legalnego posługiwania się posiadaną bronią, nabytą na podstawie tego pozwolenia. Należy jednak wyjaśnić, iż gwarancja ta nie oznacza, że osoby te nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że posiadaczy "starych" pozwoleń nie dotyczy powyższy obowiązek, prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń. Celem bardziej rygorystycznych przepisów jest zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1086/06, publ. LEX nr 298189). Wskazać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyrażony w powołanym wyżej wyroku pogląd. Dlatego za trafne należy uznać stwierdzenie organu, iż w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych, odnośnie sposobu uzyskiwania licencji zawodniczych i ich ważności, te nowe uregulowania należy również odnosić do uprawnień nabytych wcześniej. Wcześniejsze uprawnienia należy więc badać przez pryzmat aktualnych przepisów. Skoro zatem, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, wymagane są stosowne dokumenty, potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi przedstawienia tych dokumentów podlega również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy. Niedopełnienie zaś tego obowiązku może skutkować, również dla tych osób, uznaniem organu, iż ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń dla celów sportowych. W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo sygnalizacji dokonanej przez organ Policji, nie przedstawił wymaganego dokumentu (licencji PZSS). Racjonalny ustawodawca, zachowując (art. 52 nowej ustawy) ważność dotychczasowych pozwoleń na broń (uzyskanych na podstawie dotychczasowych przepisów), objął je zarazem wynikającymi z tej ustawy obowiązkami. Nowelizacja ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. uzależniła uprawianie sportów o charakterze strzeleckim od posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem, wydanym po przeprowadzeniu przez PZSS egzaminu, od przestrzegania obowiązujących w tym sporcie zasad bezpieczeństwa (art. 10b ust. 1 ustawy), a ponadto od uzyskania licencji zawodnika, wydanej przez ten związek. Dotyczy to wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń do celów sportowych, niezależnie od tego, od kiedy je posiadają i nie ma to żadnego związku z terminowością pozwoleń i prawami nabytymi. Zgodnie z art. 9 ust. 6 ustawy, pozwolenia na broń, zatem także pozwolenia wydane przed jej wejściem w życie, są bezterminowe. W pełni zgodzić należy się z organem, że chcąc dalej realizować cel, tj. strzelanie w ramach współzawodnictwa sportowego (dla celów którego strona uzyskała pozwolenie) winna się ona legitymować dokumentami potwierdzającymi, iż ma kwalifikacje niezbędne do uprawiania strzelectwa sportowego (tj. patent, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji), a także bierze udział we współzawodnictwie sportowym (potwierdza to aktualna licencja PZSS). W dacie, kiedy skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną sportową, w ogóle nie obowiązywały patenty strzeleckie, a wydane później – zgodnie z przepisami art. 5 nieobowiązującej już ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726 ze zm.) – zachowywały ważność do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r. Zgodnie zaś z art. 78 również nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.), z dniem 31 grudnia 2006 r. utraciły ważność licencje wydane na podstawie ustawy o kulturze fizycznej. Tym samym więc, nawet gdyby skarżący posiadał wydany w 2006 r. patent, czy licencję, dokument utracił ważność w dniu 31 grudnia 2006 r. Podkreślić należy, iż licencja strzelecka potwierdza, że dana osoba faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej, organizowanej przez PZSS, a nie tylko rekreacyjnie strzela z broni w ramach okazjonalnych spotkań towarzyskich, czy podczas lokalnych imprez kulturalnych. Uzyskanie licencji wymaga bowiem spełnienia określonych warunków, w tym uczestnictwa w ciągu roku w minimalnej, wskazanej przez PZSS, liczbie zawodów sportowych. Dlatego też jej brak oznacza, że posiadacz broni sportowej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Powyższe w pełni uzasadnia wydanie przez organy Policji decyzji w oparciu o przepis prawa, o którym mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Prawidłowo organ uznał, iż skarżący powinien legitymować się dokumentami potwierdzającymi, iż nadal uprawia zawodniczo strzelectwo sportowe, albowiem sama przynależność do stowarzyszenia sportowego nie może zostać uznana za wystarczającą. Zarzut naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 K.p.a., Sąd uznał za chybiony, bowiem organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Zaś ostatni z powołanych przepisów, jak słusznie wskazał Komendant Główny Policji, dotyczy trybu nadzwyczajnego, który nie stanowił podstawy kwestionowanego rozstrzygnięcia, jak też nie mógł być w sprawie stosowany. Podkreślić również trzeba, że wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. Trafnie więc organ uznał, że ustały okoliczności, które stanowiły podstawę przyznania skarżącemu prawa do posiadania broni palnej sportowej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.