VI SA/Wa 2299/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz skarżącej K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 3122 (trzy tysiące sto dwadzieścia dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Administracji i Cyfryzacji (zwany dalej organem) decyzją z [...] maja 2014 r. nr. [...] po rozpatrzeniu odwołania K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (zwanej dalej stroną/skarżącą) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (zwanego dalej Dyrektorem Centrum) z [...] lutego 2014 r., Nr [...] ustalającą opłatę za używanie 43 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 24 058,50 złotych. Ustalono, że w dniu 4 października 2013 r. o godz. 09:15 przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu użytkowym zajmowanym przy ul. S. [...], zajmowanym przez K. Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Kontrola obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych została przeprowadzona w obecności zarządzającego obiektem Pana T. K., który bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli. W wyniku kontroli ujawniono czterdzieści trzy używane odbiorniki telewizyjne w pokojach gościnnych marki "O.". Z powodu zajęcia pokoi przez gości nie było możliwości uruchomienia ww. odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości odbioru programu. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez Pana T. K. wszystkie odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników telewizyjnych wynosi jeden miesiąc. Biorąc pod uwagę stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli oraz obowiązujące przepisy, tj.: 1. art. 2 ust. 1 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.), zgodnie z którym za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, 2. art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, zgodnie z którym zachodzi domniemanie, iż osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika, 3. art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, zgodnie z którym opłatę uiszcza się za każdy odbiornik z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 5 - wyjątek dotyczy m. in. osób fizycznych, które wnoszą tylko jedną opłatę i mogą używać w swoim gospodarstwie domowym oraz samochodach stanowiących ich własność dowolnej liczby odbiorników, 4. art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676), zgodnie z którymi rejestracji dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników, 5. art. 5 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami zawartymi w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 7 maja 2012 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2013 r. (Dz. U. 2012 r., poz. 543), ustalono opłatę za używanie czterdziestu trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 24 058,50 zł. Strona nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem i wskazała, że hotel rozpoczął działalność od miesiąca i systematycznie był doposażony, aby na dzień 4 października 2013 r. osiągnąć liczbę czterdziestu trzech odbiorników telewizyjnych. Zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. a także 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia okoliczności sprawy w tym daty wejścia przez skarżącego w posiadanie odbiorników, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w sprawie poprzez niezasadne przyjęcie, iż strona skarżąca znajdowała się w posiadaniu odbiorników przez okres który powodował naruszenie obowiązku rejestracji odbiorników, przy jednoczesnym braku wskazania w uzasadnieniu decyzji konkretnej daty wejścia w posiadanie odbiorników. Podniosła, że weszła w posiadanie odbiorników w dniu 30 września 2013 r., kiedy to odbiorniki zostały jej przekazane (załączono protokół przekazania odbiorników). Odbiorniki nie stanowią własności spółki a są jedynie przez nią wzięte w odpłatne używanie od podmiotu, który również dzierżawi cały obiekt na rzecz skarżącej spółki. Wyłącznie 4 odbiorniki przekazane były wcześniej. Z powodu rozruchu hotelu spółka nie miała potrzeby instalowania i wynajmu pozostałych odbiorników wcześniej, ponieważ brak było obłożenia w hotelu. Odbiorniki zostały zarejestrowane w terminie krótszym niż 14 dni od wejścia w ich posiadanie. Decyzją z [...] maja 2014 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2014 r. Wskazał, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Odnosząc się do załączonej do odwołania kserokopii protokołu przekazania odbiorników stanowiącego załącznik do umowy oddania w używanie, zawartej pomiędzy K. a K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. organ podkreślił, iż z danych zawartych w Centralnym Wykazie Obiektów Hotelarskich znajdującym się na stronie internetowej www.turystyka.gov.pl wynika, iż w miejscu kontroli strona prowadzi obiekt hotelarski trzygwiazdkowy. Zgodnie z informacją zawartą w ww. serwisie w dniu [...] sierpnia 2013 r. została wydana decyzja o zaszeregowaniu do rodzaju oraz nadaniu kategorii obiektu hotelarskiego. Zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie, przed wydaniem decyzji o zaszeregowaniu do rodzaju oraz nadaniu kategorii obiekt hotelarski podlega ocenie co do spełnienia wymagań, o których mowa w § 2 ust. 1, 2 i 4 oraz § 4 ust. 1 tego rozporządzenia. W związku z powyższym chcąc uzyskać odpowiednie zaszeregowanie dany obiekt musi zapewniać odpowiedni standard świadczonych usług, w tym także co do wyposażenia pokoi. Przepisy ww. rozporządzenia jednoznacznie określają, iż lokal ten winien być wyposażony w instalację umożliwiającą odbiór programów radiowych i telewizyjnych. Tym samym niewątpliwie strona przed wydaniem decyzji o zaszeregowaniu do rodzaju oraz nadaniu kategorii posiadała 43 odbiorniki telewizyjne - tyle posiada także jednostek mieszkalnych na co wskazuje informacja zawarta w Centralnym Wykazie Obiektów Hotelarskich, będącym jawnym rejestrem. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca, zarzucając: 1. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a, a także art 107 § 1 i 3 k.p.a, w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym: a. brak wyjaśnienia i jednoznacznego ustalenia daty wejścia przez skarżącego w posiadanie odbiorników, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie poprzez niezasadne przyjęcie, iż strona skarżąca znajdowała się w posiadaniu odbiorników przez okres, który powodował naruszenie obowiązku rejestracji odbiorników, w tym bezpodstawne przyjęcie, iż okres posiadania odbiorników wynosił miesiąc w dacie kontroli, b. brak uwzględnienia dokumentacji przedłożonej przez skarżącego przy odwołaniu, c. oparcie ustaleń faktycznych na wyjaśnieniach Pana T. K., który nie był osobą upoważnioną do reprezentowania skarżącego, d. oparcie ustaleń faktycznych w sprawie na informacji zamieszczonej na stronie internetowej, 2. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art 75 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a, a także art. 136 k.p.a. i 140 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia zawnioskowanego w odwołaniu dowodu z zeznań świadka E. J., 3. poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, iż na dzień przeprowadzenia kontroli skarżący od miesiąca znajdował się w posiadaniu 43 odbiorników telewizyjnych, 4. wydanie zaskarżonej decyzji przy braku powołania prawidłowej podstawy prawnej, lub przy braku podstawy prawnej, ponieważ powołana w uzasadnieniu decyzji regulacja tj.: rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ regulacja ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 2014 r., gdy tymczasem okoliczności opisane w uzasadnieniu decyzji miały miejsce w październiku 2013 r., 5. naruszenie art. 5 ust. 3 oraz 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez niewłaściwe zastosowanie powyższych regulacji, co wynika z tego, iż w niniejszej sprawie nie doszło do braku zarejestrowania. Zdaniem skarżącej brak wystarczającego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym brak wyjaśnienia daty wejścia przez skarżącą w posiadanie odbiorników, doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie poprzez niezasadne przyjęcie, iż strona skarżąca znajdowała się w posiadaniu odbiorników przez okres który powodował naruszenie obowiązku ich rejestracji, przy jednoczesnym braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkretnej, ustalonej przez organ daty wejścia w ich posiadanie. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] maja 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...]lutego 2014 r. ustalającą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. W ocenie Sądu, rację ma skarżąca wskazując na brak wystarczającego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym brak wyjaśnienia daty wejścia przez skarżącą w posiadanie odbiorników, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie poprzez niezasadne przyjęcie, iż strona skarżąca znajdowała się w posiadaniu odbiorników przez okres który powodował naruszenie obowiązku ich rejestracji, przy jednoczesnym braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkretnej, ustalonej przez organ daty wejścia w ich posiadanie. Należy zauważyć, że wydając decyzję, organ administracji nie skonfrontował ustaleń zawartych w protokole oraz oświadczeniu z przedłożonym dokumentem - protokołem przekazania odbiorników, z którego wynika, że odbiorniki wydane zostały nie miesiąc przed kontrolą a kilka dni przed kontrolą - w dniu 30 września 2013 r. i wówczas skarżąca spółka weszła w ich posiadanie. Zdaniem Sądu, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w zaistniałym stanie faktycznym niezbędne jest odniesienie się do stanowiska spółki zgodnie z którym weszła w posiadanie odbiorników w dniu 30 września 2013 r., kiedy to odbiorniki zostały jej przekazane. Ponadto, organ winien rozważyć, czy gromadzenie odbiorników w celu uzyskania odpowiedniego zaszeregowania do rodzaju oraz nadania kategorii jest już objęte domniemaniem z art. 2 ust. 2 ustawy, wskazującym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Należy zauważyć, że odbiorniki nie stanowią własności spółki i fakt ten nie wpływa na obowiązek rejestracji ale może potwierdzać stanowisko spółki co do braku formalnego przekazania i zainstalowania odbiorników. Odbiorniki zostały zarejestrowane w terminie krótszym niż 14 dni od wejścia w ich posiadanie. Sąd nie podziela zarzutów skarżącej co do oświadczenia świadka i protokołu kontroli podpisanego przez niego. Przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wymagają, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Rację ma organ, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Biorąc to pod uwagę a także zaistniały w sprawie stan sprawy należy te oświadczenia poprzeć odpowiednimi dowodami. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.