II SA/Gd 621/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skarg H. B., G. B., R. R., H. Z., R. R., K. S., W. K. i T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. Skarżący H. B., G. B., R. R., H. Z., R. R., K. S., W. K. oraz T. K. wnieśli skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 czerwca 2014 r., którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z 28 kwietnia 2014 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych. Zaskarżone postanowienie zostało podjęte w następujących istotnych okolicznościach sprawy. F. i Z. S., K. S., W. i T. K., R. R., S. Z., H. Z., R. Z., S. S., E. S., R. R. oraz T. W. podaniem z 1 lutego 2010 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych, wydanej na rzecz A. Wnoszący podanie powołali się na to, że są właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, aczkolwiek nie wskazali konkretnie, których nieruchomości. Zarzuty natomiast wobec decyzji Wójta Gminy sprowadzały się do tezy, że została ona podjęta z rażącym naruszeniem prawa, przy czym wskazano przepisy - zdaniem wnioskodawców - rażąco naruszone. Rozpoznając to podanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z 7 maja 2010 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, przyjmując, że wnoszący o stwierdzenie nieważności nie są do tego legitymowani z powodu braku interesu prawnego. R. R., W. i T. K., R. R., S. S., H. Z., S. Z. oraz R. Z. złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO z 7 maja 2010 r. Rozpoznając ten wniosek SKO decyzją z 6 lipca 2010 r. swoją poprzednią decyzję utrzymało w mocy. Podaniami z 11 czerwca 2010 r. o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji Wójta Gminy wystąpili L. P. oraz I. H. W obu podaniach podniesiono te same zarzuty, co w podaniu F. i Z. S., K. S., W. i T. K., R. R., S. Z., H. Z., R. Z., S. S., E. S., R. R. oraz T. W. z 1 lutego 2010 r. W odróżnieniu od podania z 1 lutego 2010 r. w tym podaniu wnioskodawcy, podnosząc, że są właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wskazali konkretne działki poprzez podanie ich numerów z ewidencji gruntów. Rozpoznając te podania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 23 sierpnia 2010 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r. przyjmując, po obszernym uzasadnieniu swego stanowiska, że nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzje SKO z 6 lipca 2010 r. oraz 7 Maja 2010 r. zostały uchylone wyrokiem WSA w Gdańsku z 2 grudnia 2010 r., sygnatura akt II SA/Gd 728/10, na skutek skargi R. R., H. Z., R. Z., S. S.,R. R., S. Z., T.K. i W.K. Od decyzji SKO z 23 sierpnia 2010 r. nie wniesiono odwołania. Wyrok WSA w Gdańsku z 2 grudnia 2010 r. został uchylony w wyniku wznowienia postępowania sądowego wyrokiem WSA w Gdańsku z 20 listopada 2013 r., sygnatura akt II SA/Gd 366/11, którym jednocześnie ponownie uchylono decyzje SKO z 6 lipca 2010 r. oraz 7 Maja 2010 r. Z powodu toczenia się postępowania w sprawie wznowienia postępowania sądowego postępowanie administracyjne z wniosku F. i Z. S., K. S., W. i T. K., R. R., S. Z., H. Z., R. Z., S. S., E. S., R. R. oraz T. W. z 1 lutego 2010 r. było zawieszone od 13 maja 2011 r. do 12 marca 2014 r. Po podjęciu zawieszonego postępowania SKO postanowieniem z 28 kwietnia 2014 r., powołując się na art. 61a k.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r. SKO przyjęło, że nie ma jednoznacznej podstawy do stwierdzenia, że wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gmina nie są do tego legitymowani. Jednakże – jak wskazano - zasadna okazała się inna przyczyna odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, mianowicie fakt, że ostateczną decyzją SKO z 23 sierpnia 2010 r. odmówiono już stwierdzenia nieważności tej samej decyzji. Wyjaśniając swoje stanowisko bliżej SKO wskazało, że porównanie wniosków I. H. i L. P. z podaniem z 1 lutego 2010 r. potwierdza niewątpliwą tożsamość przedmiotową obu spraw. SKO zwróciło uwagę, że wnioski te co do zarzutów stawianych decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2010 r. są identyczne w swej treści oraz że odmawiając stwierdzenia nieważności tej decyzji kontrolą objęto wszystkie podstawy nieważności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie SKO przedstawione okoliczności uprawniają do stwierdzenia, że zachodzi tożsamość przedmiotowa spraw wyłączająca ponowne rozpatrywanie tych samych wniosków nawet, jeżeli o postępowaniu zakończonym decyzją z 23 sierpnia 2010 r. nie zawiadomiono wszystkich osób mogących mieć interes prawny, aby wziąć w tym postępowaniu udział w charakterze strony. W ocenie SKO fakt, że w postępowaniu zakończonym decyzją z 23 sierpnia 2010 r. nie brały udziału osoby, które złożyły podanie z 1 lutego 2010 r., może uzasadniać wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. W końcu zaznaczono, że WSA w Gdańsku w sprawach o sygnaturach II SA/Gd 366/11 i II SA/Gd 728/10 nie rozstrzygał o decyzji z 23 sierpnia 2010 r. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli K. S., W. i T.K., R. R., R. R., H. Z., a także I. H. oraz G. i H. B., przy czym I. H. i H. B. zgłosili się do postępowania jeszcze przed wydaniem postanowienia z 28 kwietnia 2014 r. We wszystkich wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucono naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakwestionowano tezę o tożsamości spraw, podnosząc, że aby tak przyjąć konieczne było stwierdzenie, że sprawy dotyczą tych samych podmiotów, co nie miało miejsca, a także zarzucono naruszenie art. 61a k.p.a., twierdząc, że okoliczności sprawy nie uzasadniały przyjęcia, iż nie można wszcząć postępowania "z innych uzasadnionych przyczyn". Rozpoznając wskazane wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO postanowieniem z 9 czerwca 2014 r. utrzymało w mocy swoje poprzednie postanowienie. SKO zaakceptowało dotychczasowe stanowisko. Dodało, że ocena prawna wyrażona w wydanym w sprawie wyroku WSA w Gdańsku nie wiąże, gdyż pojawiła się nowa okoliczność, mianowicie powzięto wiadomość o decyzji SKO z 23 sierpnia 2010 r., której – co podkreślono – nie brały dotychczas pod uwagę ani SKO, ani WSA w Gdańsku. Ponadto podtrzymało twierdzenie o tożsamości spraw i istnieniu podstawy do zastosowania art. 61a k.p.a. Skargi na postanowienie SKO z 9 czerwca 2014 r. wnieśli H. i G. B. oraz odrębnie R. R., H. Z., R. R., K. S. oraz W. i T. K. Obie skargi zawierają takie same zarzuty, w istocie stanowiące powtórzenie dotychczasowej argumentacji. Zarzucając naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podniesiono, że w wyroku z 20 listopada 2013 r., sygnatura akt II SA/Gd 366/11, WSA w Gdańsku stwierdził, że decyzje SKO zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegającym na niedostatecznym wyjaśnieniu kwestii interesu prawnego skarżących. Zwrócono uwagę na to, że Sąd ten formułując wskazania co do dalszego postępowania wyraził pogląd, według którego ustalając krąg stron w postępowaniu nieważnościowym organ administracji powinien przede wszystkim ustalić adresata decyzji oraz podmioty, które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją będącą przedmiotem postępowania oraz nadto winien ustalić, czy osoba, która żąda wszczęcia postępowania ma w tym interes prawny lub czy skutki stwierdzenia nieważności będą miały wpływ na powstanie po jego stronie obowiązku. Następnie zakwestionowano tezę o utracie mocy wiążącej tej prawnej oceny. Wywiedziono, że decyzja SKO z 23 sierpnia 2010 r. nie ma wpływu na utratę mocy wiążącej oceny prawnej sformułowanej przez WSA w Gdańsku, gdyż wyrok tego Sądu został wydany po podjęciu tej decyzji. Zdaniem skarżących utrata mocy wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez Sąd administracyjny może być spowodowana wyłącznie okolicznościami, które zaszły po wyroku Sądu. Skarżący twierdzili także, że nie zachodziła tożsamość pomiędzy sprawą wszczętą na skutek podania z 1 lutego 2010 r. oraz sprawą zakończoną decyzją SKO z 23 sierpnia 2010 r. Podkreślono, że o tożsamości spraw można mówić, gdy oba rozstrzygnięcia dotyczą tych samych podmiotów. Odwołano się przy tym do orzecznictwa dotyczącego art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Podniesiono też, że nie można wykluczyć, iż ponownie rozpoznając sprawę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r. ujawniono by okoliczność, wskazującą, że jest ona wadliwa. Zarzucono ponadto, że organ administracji niezasadnie zaniechał zbadania czy skarżący mają interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r. W końcu podniesiono, że brak było podstaw prawnych do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. W szczególności wywodzono, że nie zaszła przewidziana w tym przepisie przeszkoda przedmiotowa. Sprawy z obu skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedziach na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie. O oddalenie skarg wniósł także uczestnik postępowania A. W toku postępowania swój udział zgłosiła B., twierdząc i dowodząc, że została na nią przeniesiona decyzja Wójta Gminy z 18 czerwca 2010 r. Podmiot ten został dopuszczony do udziału w postępowaniu i wniósł o oddalenie skarg. Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, biorący w niej udział skarżący wskazali, że toczy się postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO z 23 sierpnia 2010 r. W szczególności podnieśli, że wnieśli w tej sprawie skargę na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Rozpoznając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skargi nie są zasadne, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Ocena prawna wyrażona w wyroku WSA w Gdańsku z 20 listopada 2013 r., sygnatura akt II SA/Gd 366/11, w ogóle nie była związana z decyzją SKO z 23 sierpnia 2010 r., gdyż – jak wynika z uzasadnienia tego wyroku – fakt wydania tej decyzji nie był Sądowi znany. Tym samym prawna ocena oraz wskazania co do dalszego postępowania, sformułowane przez Sąd, w żaden sposób do tego faktu się nie odnoszą. Sąd poprzestał więc na ocenie prawnej i wskazaniach adekwatnych do znanych mu okoliczności sprawy, a więc dotyczących tylko kwestii legitymacji do złożenia podania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r. Skoro więc po wyroku Sądu ujawniła się okoliczność faktyczna związana z wydaniem decyzji SKO z 23 sierpnia 2010 r., niedotycząca legitymacji do złożenia podania o stwierdzenie nieważności decyzji, to organ administracji był uprawniony i zobowiązany tę okoliczność uwzględnić i orzec mając ją na uwadze. Nie jest przy tym istotne, że okoliczność, która się ujawniła, istniała w chwili, w której Sąd formułował ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Istotne jest to, że formułując ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania nie mógł jej uwzględnić. Ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania zależą bowiem od okoliczności faktycznych, które są Sądowi znane. W tym znaczeniu ujawnienie wydania decyzji SKO z 23 sierpnia 2010 r. ma znaczenie dla związania organu administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z 20 listopada 2013 r. Ujawnienie tej okoliczności uprawniało organ administracji do tego, aby nie zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania o tyle, o ile inne postępowanie było uzasadnione faktem wydania decyzji z 23 sierpnia 2010 r. Inne postępowanie było zaś uzasadnione tym faktem, gdyż wydanie tej decyzji – jak trafnie przyjęto – stanowi przeszkodę przedmiotową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2010 r. Niezależnie od tego należy zauważyć, że wbrew temu, co zarzuca się w skardze, SKO nie pominęło kwestii podmiotowych podania z 1 lutego 2010 r., które były jedynym przedmiotem oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gdańsku z 20 listopada 2013 r. SKO wydając postanowienie z 28 kwietnia 2014 r. przyjęło, że wnoszący to podanie byli do tego legitymowani. Stanowisko to wyraża fragment uzasadnienia postanowienia, w którym SKO stwierdza, że "ponowna analiza akt sprawy oraz uzyskane dodatkowo przez Kolegium informacje stosownie do wskazówek wynikających z obu wyżej wymienionych wyroków uprawniają do przyjęcia, iż na etapie poprzedzającym niniejsze postępowanie nie ma jednoznacznej podstawy uprawniającej do stwierdzenia, iż wnioskodawcy nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a." Dalej SKO stwierdza też, że "wnioskodawcy i osoby zgłaszające udział w sprawie posiadają nieruchomości w obrębie tych nieruchomości" oraz że "niewątpliwie chodzi o rodzaj inwestycji, której rozmiar uprawnia do przyjęcia oddziaływania na bliższe i dalsze otoczenie inwestycji nawet jeśli nie jest ono ponadnormatywne". Zarzut naruszenia art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest więc zasadny. Kolejnym istotnym w sprawie zagadnieniem jest to czy w sprawie występowała przeszkoda przedmiotowa uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r., wynikająca z faktu wydania decyzji SKO z 23 sierpnia 2010 r. Rozważając tę kwestię należy zauważyć, że z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wynika norma, według której nie jest dopuszczalne rozpoznawanie sprawy administracyjnej już rozpoznanej, czyli takiej w której wydano ostateczną decyzję administracyjną. Z tak ujętą normą wiąże się kwestia tożsamości spraw. Chodzi bowiem o ustalenie, kiedy można mówić o tym, że ta sama sprawa została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją. Dość powszechnie przyjmuje się, że jednym z aspektów tożsamości spraw jest tożsamość podmiotowa, czyli sytuacja polegająca na tym, że w obu sprawach występują te same strony lub ich następcy prawni. Zgadzając się z tym, co do zasady słusznym stanowiskiem, należy jednakże poczynić pewne zastrzeżenia. Przede wszystkim należy uwzględnić inne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ma związek z art. 16 § 1 k.p.a., czyli z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Sprzeczne z tą zasadą byłoby bowiem odmienne rozstrzygnięcie o sprawie, o której rozstrzygnięto już inną decyzją ostateczną. Zauważyć też należy, że z art. 16 § 1 k.p.a. wynika zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, co nie oznacza jednakże, że ostateczne decyzje są niezmienne. Mogą one być, jak wynika z dalszej części tego przepisu, uchylane lub zmieniane, może być stwierdzana ich nieważność oraz może być wznawiane postępowanie zakończone taką decyzją, o ile przewiduje tak Kodeks lub przepisy szczególne. Jedną z podstaw wznowienia jest sytuacja, która polega na tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Oznacza to, że ustawodawca w przypadku, gdy sprawa administracyjna została rozstrzygnięta w wadliwym postępowaniu, którego wada polegała na tym, że strona bez własnej winy nie brała w tym postępowaniu udziału, przewidział możliwość wznowienia postępowania, a nie możliwość wystąpienia przez tą pominiętą stronę o ponowne załatwienie sprawy już załatwionej ostateczną decyzją. Inaczej mówiąc strona, która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, ma prawo domagać się wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Taka strona nie ma natomiast prawa domagać się ponownego wszczęcia postępowania w tej sprawie, twierdząc, że przecież nie dojdzie do naruszenia normy wynikającej z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż nie ma podmiotowej tożsamości spraw. Należy też zwrócić uwagę na charakter spraw dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nowym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Jego przedmiotem jest kwestia istnienia określonych wad decyzji, uzasadniających pozbawienie jej mocy wiążącej. Istotne jest więc jaki był zakres badania sprawy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej przez organ nadzoru. Jeżeli organ administracji w ostatecznej decyzji administracyjnej przyjmuje, że określona decyzja nie jest dotknięta określoną wadą, to to rozstrzygnięcie wiąże nie tylko strony postępowania, ale także inne podmioty oraz ten organ administracji. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnej takie rozstrzygnięcie jest trwałe i może być zmienione tylko w jednym z trybów przewidzianych w zdaniu drugim art. 16 § 1 k.p.a. W związku z tym należy podkreślić szczególne okoliczności rozpoznawanej sprawy, które polegają na tym, że podania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2009 r. I. H. i L. P. oraz F. i Z. S., K. S., W. i T. K., R. R., S. Z., H. Z., R. Z., S. S., E. S., R. R. oraz T. W. są identyczne. Rozpoznając je merytorycznie organ administracji badał by zatem dwukrotnie tą samą kwestię (sprawę), mianowicie czy rażąco naruszono określone przepisy prawa, co w ocenie Sądu jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu właściwym trybem w rozpoznawanej sprawie jest tryb wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO z 23 sierpnia 2010 r. W związku z tym należy zauważyć, że Sądowi jest znany z urzędu fakt, iż G. i H. B., K. S., H. Z., R. R., R. R. oraz W. i T. K. 6 i 9 czerwca 2014 r. złożyli wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z 23 sierpnia 2010 r., powołując się na podstawę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postępowanie w tych sprawach zostało postanowieniem SKO z 25 czerwca 2014 r. i następnie z 13 listopada 2014 r. zawieszone z uwagi na to, że toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2010 r. R. R., R. R., H. Z., K. S. oraz W. i T. K. na postanowienie SKO z 13 listopada 2014 r. wnieśli skargę do WSA w Gdańsku, która została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Gd 151/15. Trafne jest wobec tego stanowisko organu administracji, według którego istnienie decyzji SKO z 23 sierpnia 2010 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z 18 czerwca 2010 r. stanowi przeszkodę uniemożliwiającą ponowne wszczęcie postępowania w tej sprawie na skutek tak samo sformułowanego żądania. Istnienie wskazanej przeszkody uzasadniało wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesiono przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Znaczenie powołanego przepisu wyjaśniają nieco okoliczności jego powstania. Otóż został on dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 6 z 2011 r., poz. 18), którą jednocześnie uchylono art. 157 § 3 k.p.a., przewidujący, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji administracyjnej następuje decyzją. Jest to więc ogólny przepis, który przewiduje możliwość odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, w tym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, po pierwsze, wówczas, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną oraz po drugie, gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Ta druga przesłanka jest więc na tyle szeroko ujęta, że zawiera ona także taką sytuację, jaka występuje w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skargi są niezasadne i z tego powodu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił je.