I SAB/Wa 635/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Elżbieta Lenart Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi E. S.A. w Ł. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. [...] - w terminie pięciu miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz E. S.A. w Ł. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. został wniesiony przez E. S.A., reprezentowaną przez r.pr. A. S., dalej zwaną Skarżącą, do Prezydenta W. wniosek o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) za nieruchomość [...] położoną przy ul. [.,..]. Pismem z dnia 18 lutego 2014 r. Skarżąca wniosła do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku o przyznanie odszkodowania. Wojewoda [...] po rozpoznaniu tego zażalenia postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. czteromiesięczny termin do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu ww. wniosku o odszkodowanie. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że konieczne jest ustalenie w sprawie istnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli daty utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością przez poprzedniego właściciela, o czym poinformowano pełnomocnika strony pismem z dnia 6 listopada 2014 r. Pismem z dnia 20 stycznia 2015 r. pełnomocnik Skarżących uzupełnił skargę na bezczynność Prezydenta W. wskazując, że wyznaczony postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. czteromiesięczny termin do załatwienia sprawy jest terminem błędnie wyznaczonym, bowiem terminy miesięczne i dwumiesięczne wskazane w art. 35 k.p.a. są terminami maksymalnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) kognicja sądu administracyjnego obejmuje między innymi kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwienia spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Wskazać należy, że realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a., ale także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i 77 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to obowiązek podjęcia celowych działań zmierzających do rozpoznania bez zbędnej zwłoki wniosku o przyznanie odszkodowania. Przy czym z przepisu art. 35 § 3 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Należy zauważyć, że Skarżąca zarzuca Prezydentowi W. bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ponadto Skarżąca wyczerpała tryb poprzedzający wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., ponieważ pismem z dnia 18 lutego 2014 r. Skarżąca wniosła do Wojewody [....] zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w rozpatrywanej sprawie. Wniosek Skarżącej o przyznanie odszkodowania wpłynął do Prezydenta W. w dniu 16 grudnia 2013 r. W związku z tym, po stronie organu powstał obowiązek załatwienia, bez zbędnej zwłoki, sprawy administracyjnej, w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 K.p.a. W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ powinien zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Prezydent W. informował Skarżącą o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz o nowym terminie załatwienia sprawy. Oznacza to, że w dacie wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność organu organ nie wydał jeszcze rozstrzygnięcia w sprawie – pomimo przekroczenia ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy i niewyznaczenia nowego terminu, a zatem organ pozostawał wówczas w bezczynności. Organ nie załatwił sprawy w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., to jest w terminie 4 miesięcy od dnia doręczenia organowi tego postanowienia. Skoro w dacie wyrokowania Sądu organ nadal pozostawał w bezczynności nie wydając stosownego rozstrzygnięcia ani nie wyznaczając nowego terminu załatwienia sprawy, to stało się konieczne wydanie rozstrzygnięcia zobowiązującego Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie. W ocenie Sądu wyznaczony organowi termin pięciu miesięcy do załatwienia sprawy jest terminem odpowiednim w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. W konsekwencji zachodzi konieczność rozstrzygnięcia, czy bezczynność organu zaistniała w przedmiotowej sprawie miała cechy rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu - aczkolwiek naganna - nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Oceniając tę okoliczność należy mieć na uwadze, iż choć niewątpliwie organ przekroczył terminy ustawowe określone w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz nie dotrzymał terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...], to przekroczenie to, oceniane w kontekście innych, podobnych spraw, nie jest znaczne. Z tego powodu Sąd uznał, iż działania organu nie cechuje tak poważny stopień naruszenia prawa, aby uzasadniał stwierdzenie, iż zaistniała bezczynność ma cechy rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a.