II GZ 555/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 549/15 w zakresie odrzucenia sprzeciwu L. S. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 549/15 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 549/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił sprzeciw L. S. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 549/15 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. pozostawił bez rozpoznania wniosek L. S. o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego zarządzenia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 22 grudnia 2015 r. W dniu 29 grudnia 2015 r. skarżący nadał za pośrednictwem operatora I. S.A. sprzeciw od powyższego zarządzenia. Sąd I instancji podkreślił, że z dniem 1 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529). Na mocy art. 153 pkt 3 tej ustawy znowelizowany został art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), który stanowi obecnie, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Natomiast zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy – Prawo pocztowe, Poczta Polska S.A. pełni obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Stąd zdaniem Sądu I instancji wynika, że równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu jest nadanie go w placówce Poczty Polskiej, która aktualnie pełni obowiązki operatora wyznaczonego. Nadanie przesyłki zawierającej pismo za pośrednictwem operatora I. S.A. nie może być natomiast uznane za równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu, gdyż w dacie wniesienia sprzeciwu I. S.A. nie był operatorem wyznaczonym w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo pocztowe. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że dniem wniesienia przez skarżącego sprzeciwu jest dzień wpływu pisma do sądu, tj. 31 grudnia 2015 r., a zatem sprzeciw został wniesiony po upływie wyznaczonego terminu. L. S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc że nie został pouczony o różnicach w skutkach prawnych nadawania korespondencji u poszczególnych operatorów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń referendarza sądowego m.in. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosków o przyznanie prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarzadzenia. Stosownie zaś do art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że sprzeciw skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2015 r., doręczonego mu wraz z pouczeniem o sposobie jego zaskarżenia w dniu 22 grudnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 65 akt sądowych), został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a. Termin ten upłynął bowiem w dniu 29 grudnia 2015 r. Nie jest kwestionowane przez skarżącego, że nadał on pismo nie w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, jakim jest Poczta Polska S.A., a w placówce I. S.A. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt I OPS 1/15 (publ. M. Prawn. 2016/1/3-4): "oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego, w sprawie sądowoadministracyjnej, w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie". W niniejszej sprawie sprzeciw został nadesłany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w dniu 31 grudnia 2015 r. i ten dzień należy uznać za datę wniesienia sprzeciwu. Prawidłowo zatem Sąd I instancji odrzucił sprzeciw jako spóźniony. Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących niepouczenia go przez sąd o różnicach w skutkach prawnych nadawania korespondencji u poszczególnych operatorów, należy zaznaczyć, że mogą one zostać ocenione jedynie w ramach rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.