II SA/Sz 966/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [....] Prezydent Miasta S. na wniosek Spółki B zmienił własną decyzję z dnia [...] r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę 15 budynków mieszkalnych jednorodzinnych o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą przy ul. [...], w zakresie zmiany wysokości oraz głębokości posadowienia zaprojektowanego muru oporowego na działce nr [...] z obr. [...]. W dniu [...] r. właściciele sąsiedniej nieruchomości (dz. nr [..]) B. i T. S. złożyli do organu I instancji oparty na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji. Z kolei pismem z dnia [...] r. B. i T. S. złożyli do Wojewody wniosek o stwierdzenie nieważności tejże decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Wojewoda odmówił stwierdzenia jej nieważności. Od decyzji tej B. i T. S. wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Ze względu na zbieg nadzwyczajnych postępowań administracyjnych (w trybie stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowienia postępowania), Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] zawiesił postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Prezydent Miasta S. przedstawił przebieg postępowania wywołanego złożeniem przez B. i T. S. ww. wniosku o wznowienie postępowania, wskazując, iż decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, a Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania B. i T. S., decyzją z dnia [...] r. powyższą decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Po rozpatrzeniu wniesionej przez B. i T. S. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 990/11 uchylił powyższą decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. znak: [...]. Na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wniesiona przez Spółkę A skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewoda pismem z dnia [...] r. poinformował Prezydenta Miasta S., że powyższa skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt II OSK 43/13, w związku z tym orzeczenie WSA w Szczecinie jest prawomocne. Jednocześnie w piśmie tym Wojewoda poinformował organ I instancji o toczącym się przed nim na wniosek Państwa B. i T. S. postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji Nr [...] z dnia [...] r. W dniu [..] r. Wojewoda wydał decyzję znak: [...], w której odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. Wojewoda poinformował Prezydenta Miasta S., że w związku z odwołaniem B. i T. S. od jego decyzji z dnia [...] r., akta dotyczące decyzji Nr [...] z dnia [...] r. o zmianie decyzji Nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę 15 budynków mieszkalnych jednorodzinnych (...) obejmującym m. in. budowę murów oporowych, na działce nr [...] z obr. [...] przy ul. [...], zostały przekazane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W zaistniałej sytuacji, tj. jednoczesnego uruchomienia w stosunku do decyzji z dnia [...] r. nr [...] postępowania w sprawie wznowienia postępowania i postępowania o stwierdzenie jej nieważności, w pierwszej kolejności należało rozpatrzyć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na odmienność prawnych następstw tych dwóch trybów postępowania. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje bowiem dalej idące skutki prawne, polegające na wyeliminowaniu decyzji z obrotu prawnego. Wznowienie postępowania w sprawie decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego jest bezprzedmiotowe. Wszczęcie postępowania o stwierdzenia nieważności decyzji w trakcie toczącego się już postępowania wznowieniowego powoduje zatem konieczność zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia. Na powyższe postanowienie B. S. i T. S. złożyli zażalenie, podnosząc, iż przesłanki do prowadzenia postępowania nieważnościowego i postępowania wznowieniowego są od siebie niezależne, zatem brak było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia ww. postępowania. W ocenie żalących się zawieszenie wszczętego w dniu 20 grudnia 2010 r. postępowania wznowieniowego stanowi kontynuację celowego działania, świadomie zmierzającego do przedawnienia sprawy wznowienia postępowania, co godzi w ich interes prawny. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] uchylił zaskarżone postanowienie całości i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie zawieszenia ww. postępowania. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zobowiązuje organ do zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne to pewna kwestia materialnoprawna pojawiająca się w toku postępowania administracyjnego, bez rozstrzygnięcia której nie można orzec w sprawie. Organ pierwszej instancji uznał, że zagadnieniem wstępnym (kwestią prejudycjalną) dla wznowionego postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. jest prowadzone równolegle postępowanie nieważnościowe dotyczące tejże decyzji. Zasada dwuinstancyjności, wyrażona w art. 15 K.p.a., zobowiązująca organ drugiej instancji do ponownego rozpoznania sprawy, ma również zastosowanie do postępowania zażaleniowego. Celem postępowania odwoławczego (zażaleniowego) nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji (kontrola kasacyjna), ale również uwzględnienie zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły od orzeczenia w pierwszej instancji do czasu orzekania przez organ odwoławczy (kontrola apelacyjna). Sprawę należy rozpatrzyć ponownie w takim stanie faktycznym i prawnym, w jakim znajduje się ona w dacie orzekania przez organ drugiej instancji. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...]r. Oznacza to, że sprawa stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. została ostatecznie zakończona, zatem ustąpiła przesłanka zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji ostatecznej z dnia [...] r., która to przesłanka została wskazana przez organ pierwszej instancji jako podstawa zawieszenia. W tej sytuacji postępowanie dotyczące zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...]r., stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu tego postępowania, odpowiednio w całości albo w części. Jeżeli okoliczność taka zostanie stwierdzona na etapie postępowania zażaleniowego bądź odwoławczego, organ uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie) i umarza postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Powyższe postanowienie zostało, zaskarżone przez Spółkę A, reprezentowaną przez adw. M. J., skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania i umorzenie postępowania w tej sprawie, w sytuacji, gdy w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia podstawa do zawieszenia postępowania wznowieniowego pozostawała aktualna, 2. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez jego niezastosowanie i uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania i umorzenie tego postępowania, w sytuacji, gdy w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia wynik postępowania wznowieniowego zależał od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd administracyjny. Uzasadniając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wskazał, iż postępowanie administracyjne podlega obligatoryjnemu zawieszeniu m.in. w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Powyższa zależność dotyczy w szczególności zbiegu nadzwyczajnych trybów kontrolnych decyzji, tj. postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wznowienia postępowania. Z uwagi na potencjalne skutki postępowania nieważnościowego ma ono zawsze charakter prejudykatu w stosunku do postępowania wznowieniowego. Wbrew jednak stanowisku Wojewody, ten stan zależności trwa nie tylko na etapie postępowania administracyjnego, ale rozciąga się także na fazę kontroli sądowoadministracyjnej danego aktu. Ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi eliminuje bowiem kontrolowane rozstrzygnięcie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, co z kolei automatycznie wyłącza możliwość prowadzenia postępowania wznowieniowego z uwagi na brak jego substratu. I w drugą stronę - uchylenie przez Sąd administracyjny rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność decyzji aktualizuje postępowanie nieważnościowe, reaktywując tym samym decyzję wyeliminowaną uprzednio z obrotu prawnego zaskarżonym rozstrzygnięciem. Podzielenie stanowiska Wojewody oznaczałoby, że w drugim przypadku konieczne byłoby umorzenie postępowania wznowieniowego na skutek wyrugowania decyzji, której to postępowanie dotyczyło, by następnie po uchyleniu przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność kontrolowanej decyzji znów reaktywować postępowanie wznowieniowe. Procedura taka nie jest znana ani przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, ani Prawu o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyłączając tym samym poprawność rozumowania organu orzekającego. Stąd, w przypadku zbiegu obu nadzwyczajnych trybów kontroli decyzji, możliwość podjęcia postępowania wznowieniowego aktualizuje się najwcześniej z upływem terminu do wniesienia przez strony postępowania nieważnościowego skargi na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, ewentualnie okres ten ulega wydłużeniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody zostało tymczasem wydane w dniu, w którym B. i T. S. mieli otwarty termin do wniesienia środka zaskarżenia na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z [...] roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z [...] r. Podnosząc powyższe argumenty skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Uczestnicy postępowania B. i T. S. wnieśli o odrzucenie skargi jako złożonej przez nieuprawniony podmiot. Zdaniem uczestników, Spółce A nie przysługuje status strony odnośnie inwestycji dotyczącej budowy muru oporowego zaprojektowanego wzdłuż granicy ich nieruchomości (dz. nr [...]) realizowanej przez Spółkę B. Uczestnicy wskazują, iż to na wniosek Spółki B z dnia [...]r., Prezydent Miasta S. wydał decyzję nr [...] z dnia [...]r. Dopiero od chwili wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (co odnośnie decyzji nr [...] dotychczas nie nastąpiło) należy, oprócz wnioskodawców, zapewnić udział uprawnionym podmiotom, do których nie należy skarżąca Spółka A. Sam fakt skierowania postanowień Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. znak: [...] zawieszającego postępowanie w sprawie wznowienia oraz Wojewody z dnia [....] r. znak: [...], uchylającego ww. zawieszenie postępowania, do Spółki A nie kreuje interesu prawnego tego adresata i nie czyni z tej Spółki strony postępowania, uprawnionej do zaskarżenia ww. postanowienia Wojewody. Uczestnicy wskazują, iż wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] r. w dniu [...] r., powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Postępowanie z tego wniosku trwało ponad 3 lata i zostało zakończone wyrokiem NSA z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt II OSK 43/13, utrzymującym w mocy wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 990/11, uchylający decyzję Wojewody z dnia [...] r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji nr [...] z dnia [...] r. Powyższy wyrok dotychczas nie został wykonany. Od czasu wydania zaskarżonego obecnie postanowienia Wojewody z dnia [...] r. odstąpiono od jakichkolwiek czynności w sprawie wznowienia postępowania poprzedzającego wydanie decyzji nr [...]. Uczestnicy wskazują nadto, że mimo ich zastrzeżeń i uwag Wojewoda prowadził wadliwe, pozorowane postępowanie nieważnościowe dotyczące decyzji nr [...], bez ustalenia stron tego postępowania, a nawet bez wiedzy i udziału spółki B, dla której Prezydent Miasta S. wydał decyzję będącą przedmiotem postępowania nieważnościowego i której podlega teren bezpośrednio graniczący z ich działką nr [...]. Powyższe manipulacje, działanie na zwłokę i wbrew faktom ujawnionym w wyrokach NSA z 10 lipca 2013r. sygn. II OSK 614/12 , WSA w Szczecinie z dnia 25.04.2012r. sygn. II SA/Sz 990/11, NSA z dnia 29.10.2013r. sygn. II OSK 43/13 podważają zaufanie do "państwa prawa". Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Należy też zaznaczyć, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga Spółki A na wydane, w uwzględnieniu zażalenia B. i T. S., postanowienie Wojewody z dnia [..] r. uchylające w całości postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., zawieszające z urzędu postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. zmieniającej decyzję ostateczną Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany wysokości oraz głębokości posadowienia zaprojektowanego muru oporowego na działce nr [...], sąsiadującej z działką nr [...],będącej własnością uczestników, tj. B. i T. S., ze względu na równoczesne prowadzenie – na ich wniosek - postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji, i umarzające postępowanie w sprawie zawieszenia tego postępowania. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ odwoławczy, że prowadzone równocześnie postępowania w sprawie nieważności przedmiotowej decyzji zostało ostatecznie rozstrzygnięte decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...]. W tej sytuacji organ odwoławczy zasadnie uznał, iż zawieszenie wznowionego postępowania, dokonane postanowieniem organu I instancji w związku z toczącym się postępowaniem nieważnościowym, stało się bezprzedmiotowe. Powyższe rozstrzygnięcie uznać należy za trafne i odpowiadające prawu. Skoro podstawą zawieszenia postępowania wywołanego złożeniem wniosku o wznowienie postępowania głównego było toczące się równolegle postępowanie nieważnościowe, dotyczące tego samego postępowania, to z chwilą jego ostatecznego zakończenia (decyzją GINB z dnia [...] r. znak [...]) przesłanka ta odpadła, co w oczywisty sposób powoduje bezprzedmiotowość postępowania zakończonego wydaniem powyższego postanowienia, zawieszającego postępowanie wznowieniowe. Jeśli taka sytuacja wystąpiła na etapie postępowania zażaleniowego, organ odwoławczy zobowiązany jest ją uwzględnić. Zobowiązany jest on bowiem do ponownego rozpatrzenia sprawy objętej środkiem zaskarżenia i wydać rozstrzygnięcie uwzględniające stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozstrzygnięcia. Uznać zatem należy, iż Wojewoda prawidłowo rozpatrzył zażalenie B. i T. S. i wydał rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu przedmiotowego postanowienia i umorzeniu postępowania w oparciu o art. 138§ 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. Podniesiona w skardze okoliczność, że strony mogły skarżyć rozstrzygnięcie GINB do sądu administracyjnego nie ma wpływu na powyższą ocenę. Podstawą zawieszenia było bowiem toczące się równolegle inne nadzwyczajne postępowanie administracyjne, o skutkach prawnych dalej idących, tj. postępowanie nieważnościowe i ta przesłanka zadecydowała o zawieszeniu postępowania wznowieniowego przez organ I instancji. Przesłanka ta odpadła po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia przez GINB. Postępowanie sądowe, o którym jest mowa w art. 97 ust. 4 K.p.a. odnosi się do toczącego się już postępowania sądowego, a nie do samej możliwości wszczęcia takiego postępowania. W tej sytuacji zarzuty skargi należy uznać za niezasadne, co stanowi podstawę do jej oddalenia w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Jeśli zaś chodzi o stanowisko uczestników niniejszego postępowania i ich wniosek o odrzucenie skargi z tego powodu, iż to nie skarżąca Spółka A jest inwestorem, a zatem stroną uprawnioną do wniesienia skargi na ww. postanowienie, lecz Spółka B, zauważyć należy, iż – jak wynika z akt sprawy, a w szczególności treści decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], Spółka A, była inwestorem i adresatem decyzji z dnia [..] r. o pozwoleniu na budowę 15 budynków mieszkalnych przy ul. [...], która decyzją z dnia [...] r., w zakresie budowy muru oporowego została przeniesiona na rzecz Spółki B. Decyzją z dnia [..] r., decyzja z dnia [...] r. została przeniesiona na Spółkę B w zakresie budowy 5 budynków mieszkalnych. Z powyższego wynika, iż Spółka A nadal pozostaje adresatem decyzji z dnia [...] r. w zakresie budowy 10 budynków. Budowa muru oporowego jest częścią tej inwestycji, której dotyczyła zmiana decyzji dokonana decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [..], w stosunku do której uczestnicy złożyli zarówno wniosek o wznowienie postępowania jak i stwierdzenie jej nieważności. Postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. jak i wydane w postępowaniu zażaleniowym zaskarżone postanowienie Wojewody były adresowane zarówno do Spółki B jak i do Spółki A. Spółka A była również stroną postępowania nieważnościowego, w przedmiocie którego zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. w sprawie VII SA/Wa 170/10. W tej sytuacji uznać należało, iż podmiot ten, tj. Spółka A posiada interes prawny, wynikający z wydanej na jej rzecz i kształtującej jej sytuację prawną decyzji Prezydenta Miasta S. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. nr [...], która w ograniczonym zakresie decyzją tego organu z dnia [...] r. została przeniesiona na rzecz Spółki B, wobec czego Spółka A jest również stroną postępowania wznowieniowego, a zatem przysługiwało jej prawo wniesienia niniejszej skargi, która jednak – jak wyżej wykazano – okazała się niezasadna. W tym stanie rzeczy wniosek uczestników o odrzucenie skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Pozostałe zarzuty uczestników, odnoszące się np. do wadliwego prowadzenia postępowania nieważnościowego, czy przewlekłości postępowania wznowieniowego nie mieszczą się w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 p.s.s.a., wobec czego nie mogą być przedmiotem oceny sądu w tej sprawie. Należy zauważyć, iż treść zaskarżonego postanowienia otwiera drogę do wydania przez Prezydenta Miasta S. rozstrzygnięcia w przedmiocie opartego na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wniosku B. i T. S. z dnia [...]r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez ten organ decyzji nr [...] z dnia [...].