IV SA/Gl 744/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta L. odmówił K. C. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad córką A. C. Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że wnioskodawczyni ma ustalone prawo do renty inwalidzkiej od 1994 r., co według art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1456) wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. C. zarzuciła, że osobą niepełnosprawną stała się przebywając na urlopie wychowawczym, ale do pracy nie wróciła nie z powodu pobierania renty (obecnie w kwocie netto 569,80 zł), lecz ze względu na konieczność całodobowej opieki nad córką A. Prosiła o uwzględnienie jej indywidualnej sytuacji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a tylko według kryterium legalności sprawowana jest sądowa kontrola wykonywania administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na zasadę legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i przyjętą w procedurze administracyjnej (art. 6 kpa), zgodnie z którą organy władzy publicznej zobowiązane są do działania wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Tymczasem prawidłowo powołany przez organy obu instancji przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych jednoznacznie stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę, jeżeli ma ona ustalone prawo, m. in. do renty, a więc i renty inwalidzkiej pobieranej przez skarżącą (art. 3 pkt 5 cyt. ustawy). Z punktu widzenia wskazanych przepisów wykluczenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obowiązuje bez względu na wysokość renty, jak i okoliczności jej przyznania i pobierania. Tym samym organy nie mogły uwzględnić wniosku kierując się okolicznościami przedstawionymi przez skarżącą. Natomiast w ramach niniejszego postępowania Sąd nie mógł rozważać możliwości uchylenia decyzji ustalającej prawo skarżącej do renty, co ewentualnie umożliwiłoby jej skorzystanie z wyższych świadczeń przewidzianych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.