II SA/Ke 242/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta zażądał od L.S. przedłożenia w terminie do dnia 30 stycznia 2015r. oceny technicznej dotyczącej prawidłowości wykonanych robót budowlanych i stanu technicznego zbiornika na nieczystości ciekłe, z badaniem jego szczelności, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...]. W podstawie prawnej powołano m. in. art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), pouczając jednocześnie strony, że przedmiotowe rozstrzygnięcie jest ostateczne i nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia. Skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł L. S. zarzucając "naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do uznania tego postanowienia jako rażąco naruszającego prawo". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podkreślić trzeba, że merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy wniesiona na nie skarga jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Z tego też względu Sąd w pierwszej kolejności musi rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności wniesionej skargi. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Podstawę prawną kwestionowanego przez skarżącego postanowienia stanowił m.in. art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ – w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska – nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2013r. o sygn. akt II OSK 1657/11, LEX nr 1341563 "w zależności od konkretnego stanu faktycznego, ustalenia dokonane przez organ co do stanu technicznego obiektu budowlanego mogą stanowić wystarczającą podstawę do nakazania przeprowadzenia kontroli i w takim przypadku, jeżeli będzie to konieczne, organ nadzoru budowlanego w decyzji może orzec również obowiązku przedstawienia ekspertyzy. Wyniki przeprowadzonej kontroli oraz treść przedłożonej ekspertyzy mogą stanowić podstawę do podjęcia decyzji przewidzianej w art. 66 bądź 67 p.b. Możliwa jest również sytuacja, gdy w trakcie postępowania organ dojdzie do przekonania, że niezbędne jest wykonanie ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego. Wówczas orzeczenie o obowiązku przedstawienia ekspertyzy ma charakter dowodowy, a właściwą formą działania będzie forma postanowienia, zgodnie z art. 123 K.p.a.". Jak wynika z tego ostatniego przepisu w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia (§ 1), które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (§ 2). Tym samym brak podstaw aby uznać wydane w trybie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego postanowienie za rozstrzygnięcie kończące postępowanie, bądź rozstrzygające sprawę co do istoty. Ponadto, jak wskazano w pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu, stronom nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia – co przesądza o braku spełnienia kolejnego, określonego w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy P.p.s.a., wymogu zaskarżalności zażaleniem. Mając na uwadze powyższe wniesiona skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.